Да Эфэсянаў 4 разьдзел
Пасланьне да Эфэсянаў
Пераклад Анатоля Клышкi → Пераклад Яна Станкевіча
Дык малю вас я, вязень у Госпадзе, жыць годна паклікання, якім вы былі пакліканы,
Дык я, вязень у Спадару, малю вас хадзіць годна пагуканьня, да каторага вы пагуканы,
з усёю пакорамудрасцю і лагоднасцю, з доўгацярплівасцю, падтрымліваючы адзін аднаго ў любові,
З усёю пакораю а лагоднасьцю, зь цярплівосьцю, выбачаючы адзін аднаму ў міласьці,
стараючыся захоўваць адзінства Духу ў саюзе міру:
Сілуючыся заховаваць суцэльнасьць Духа ў зьвязе супакою.
адно Цела і адзін Дух, як вы і былі закліканы ў адной надзеі вашага паклікання;
Адно цела й адзін дух, як вы й пагуканы ў ваднэй надзеі пагуканьня свайго;
адзін Госпад, адна вера, адно хрышчэнне;
Адзін Спадар, адна вера, адзін хрэст,
адзін Бог і Бацька ўсіх, Які над усімі і праз усіх і ва ўсіх [нас].
Адзін Бог і Ацец усіх, Каторы над усімі, і пераз усіх, і ў вусіх нас.
Кожнаму ж з нас была дадзена ласка паводле меры дару Хрыстовага.
Кажнаму ж з нас дана ласка подле меры дару Хрыстовага.
Таму Пісанне кажа: «Узышоўшы на вышыню, Ён павёў у палон палонных і даў дары людзям».
Затым кажа: «Узышоўшы на вышыню, апаланіў палон і даў дары людзём».
А «ўзышоў» — што значыць, як не тое, што Ён і зышоў [спярша] у прадонныя часткі зямлі?
Але тое, што ўзышоў, што гэта, як ня тое, што таксама зышоў да найніжшых часьцяў зямлі?
Той, Хто зышоў, ёсць і Тым, Хто ўзышоў найвышэй над усе нябёсы, каб напоўніць усё.
Тый, што зышоў, ё Тый самы, што і ўзышоў над усі нябёсы, каб напоўніць усе.
І Ён Сам паставіў каго Апосталамі, каго прарокамі, каго дабравеснікамі, каго пастырамі і настаўнікамі
І Ён прызначыў некатрых за апосталаў, а некатрых за прарокаў, а некатрых за евангелістых, а некатрых за пастыроў а вучыцеляў,
дзеля ўдасканалення святых на патрэбы служэння, на будову Цела Хрыстова,
Да дасканальненьня сьвятых, да справы службы, да будаваньня цела Хрыстовага,
пакуль мы ўсе не прыйдзем да адзінства веры і пазнання Сына Божага, у чалавека дасканалага, у меру ўзросту паўнаты Хрыстовай,
Пакуль усі ня прыйдзем у суцэльнасьць веры і супоўнае пазнаньне Сына Божага, у мужа вырослага, у меру поўнага росту Хрыстовага;
каб мы ўжо не былі малымі дзецьмі, якіх кідае хвалямі і носіць па крузе ўсялякім ветрам вучэння ў чалавечым жульніцтве, у падступстве, каб звесці ў зман,
Каб мы ня былі балей бязьлеткамі, веянымі а ношанымі кажным ветрам навукі ў падходзе людзкім, у лісьлівай хітрыні абмылы;
але, трымаючыся праўды ў любові, ва ўсім узрасталі ў Таго, Хто ёсць Галава, Хрыстос;
Але, будучы праўдамоўнымі ў міласьці, усяляк урасталі ў Тога, Каторы галава, Хрыстос,
з Якога ўсё Цела, злучанае і звязанае кожным суставам праз дзейнасць у сваю меру кожнай часткі, здзяйсняе рост Цела для стварэння самога сябе ў любові.
З Каторага ўсе цела, належна злучана а зьвязана ўзаемна кажнай суставаю, у меру дзеяньня кажнае часьці, дзее прырост да збудаваньня самога сябе ў міласьці.
Дык гэта кажу і сведчу ў Госпадзе: каб вы ўжо не хадзілі, як і язычнікі ходзяць у марнасці свайго розуму,
Затым я кажу й сьветчу Спадаром, каб наперад вы не хадзілі, як ходзяць пагане, подле марнасьці розуму свайго,
будучы запамарочаныя ў розуме, адчужаныя ад жыцця Божага з-за ўласцівага ім няведання, з-за акамянеласці іх сэрца;
Будучы зацемненыя ў розуме, аддаленыя ад жыцьця Божага з прычыны неведзі, каторая ў іх, з прычыны закалянасьці сэрцаў іхных;
яны, зрабіўшыся нячулымі, аддаліся распусце, каб рабіць у прагнасці ўсялякую нечысціню.
Яны, стаўшы нячульлівымі, аддаліся аблуду, каб дзеяць усялякую нечысьціню із жадою.
Але вы не так навучыліся Хрысту,
Але вы ня так пазналі Хрыста,
калі сапраўды вы чулі Яго і ў Ім былі навучаны, — бо праўда ў Ісусе, —
Калі вы запраўды чулі Яго і былі навучаныя ў Ім, што праўда ў Ісусу,
зняць з сябе ранейшыя паводзіны старога чалавека, які псуецца ад пажадлівасцяў падману,
Каб ськінуць усе, што датыкаецца пярэдняга паступку старога чалавека, што раскладаецца ў вашукных жадах,
і абнаўляцца духам вашага розуму,
І аднавіцца духам розуму свайго,
і апрануцца ў новага чалавека, які створаны паводле Бога ў праведнасці і святасці праўды.
І адзецца ў новага чалавека, створанага подле Бога ў справядлівасьці а сьвятасьці праўды.
Таму, адкінуўшы хлусню, кажыце праўду кожны свайму блізкаму, бо мы члены адзін аднаму.
Затым, адхінуўшы ману, кажыце праўду кажны бліжняму свайму, бо мы сучаланы адзін аднаму.
Гневайцеся, але не грашыце: няхай не заходзіць сонца пры вашай разгневанасці,
Абураючыся, не грашыце; сонца хай ня зойдзе ў вугневаньню вашым.
і не давайце месца д’яблу1.
І не давайце месца дзяблу.
Хто крадзе, няхай больш не крадзе, а лепш хай працуе, зарабляючы сваімі рукамі дабро, каб мог успамагчы таму, хто мае патрэбу.
Хто краў, няхай не крадзець, але валей няхай працуе, робячы рукамі сваімі добрае, каб меў удзяліць патрабуючаму.
Ніякае гнілое слова няхай не зыходзіць з вашых вуснаў, а толькі добрае для ўладкавання патрэбы [веры], каб яно давала ласку [Божую] тым, хто слухае.
Ніякае гнілое слова хай ня выходзе з вуснаў вашых, але калі якое добрае да патрэбнага збудаваньня, каб дало ласку слухаючым.
І не засмучайце Святога Духа Божага, Якім вы былі адзначаны пячаткаю на дзень выкупу.
І не засмучайце Сьвятога Духа Божага, Каторым вы запячатаваны на дзень адкупленьня.
Усялякая горыч, лютасць, гнеў, крык і лаянка няхай будуць узяты ад вас разам з усялякай злосцю.
Усялякая гарчэль а гнеў а абурэньне а вераск а блявузґаньні няхай будуць аддалены ад вас. з усёй злоснасьцяй;
[І] будзьце адзінда аднаго добрымі, міласэрнымі, даруючы адзін аднаму, як і Бог у Хрысце дараваў вам.
І будзьце зычлівыя адзін да аднаго, спагадлівыя, даруючы адзін аднаму, як і Бог у Хрысту дараваў вам.
