Лукаша 14 разьдзел

 

 

Здарылася Яму ўвайсьці ў сыботу ў дом аднаго з начальнікаў фарысейскіх пасілкавацца хлебам; тыя-ж цікавалі за Ім.

 

І сталася ў суботу Ён увайшоў у дом аднаго з фарысэйскіх старшыняў спажыць хлеб, а яны сачылі за Ім.

І вось чалавек адзін, які меў вадзянку, стануў прад Ім.

 

Ісус, азваўшыся да законьнікаў і фарысеяў, сказаў: — ці дазваляецца аздараўляць у сыботы?

 

Яны маўчалі; Ён-жа, дакрануўшыся, ацаліў яго й адправіў.

 

Тады, азваўшыся да іх, сказаў: калі ў каго з вас асёл ці вол уваліцца ў калодзеж, ці ня выцягне яго зараз-жа ў дзень сыботні.

 

І не маглі нічога адказаць Яму на гэта.

 

А заўважаўшы, як запрошаныя выбіралі першыя месцы, сказаў ім прыповесьць.

 

Заўважыўшы, як запрошаныя выбіралі першыя мейсцы, Ён сказаў ім прыповясьць.

Калі хто цябе пакліча на вясельле, не садзіся на першае месца, каб часам не зьявіўся хто з запрошаных паважнейшы за цябе;

 

Калі цябе нехта запросіць на вясельле, не садзіся на першае мейсца, каб не надарыўся спаміж запрошаных нехта паважнейшы за цябе;

І каб той, хто запрасіў цябе й яго, падыйшоўшы, не сказаў бы табе: — дай месца яму, — і тады з сорамам давядзецца табе займаць апошняе месца.

 

і каб той, хто запрасіў цябе і яго, падыйшоўшы не сказаў-бы табе: "Дай яму мейсца". І тады з сорамам павінен будзеш сесьці на апошняе мейсца.

Але калі пазваны будзеш, прыйшоўшы, сядзь на апошняе месца, каб той, хто запрасіў цябе, падышоўшы, сказаў табе: — дружа перасядзь вышэй! тады будзе табе чэсць прад тымі, хто сядзеў побач з табою.

 

Але калі будзеш запрошаны, прыйшоўшы, садзіся на апошняе мейсца, каб той, хто запрасіў цябе, падыйшоўшы сказаў: "Дружа! перасядзь вышей". Тады табе будзе чэсьць перад тымі, што сядзяць з табою;

Бо ўсякі, хто павышае сябе, паніжаны будзе, а хто паніжае сябе, павышаны будзе.

 

бо кожны, хто сябе вывышае, будзе паніжаны, а хто сябе паніжае, будзе ўзвышаны.

Сказаў-жа й таму, хто запрасіў Яго: калі выдаеш абед ці вячэру, ня кліч прыяцеляў тваіх, ані братоў тваіх, ані сваякоў, ані багатых суседзяў, бо й яны могуць паклікаць цябе, і ты атрымаеш аддачу.

 

Сказаў-жа і таму, што запрасіў Яго: "Калі ладзіш абед, ці вячэру, ня кліч сяброў тваіх, ні багатых суседзяў, каб і яны цябе не запрасілі некалі, і ты не дастаў-бы адплаты.

Але, калі спраўляеш пачастунак, пакліч убогіх, калекаў, кульгавых, сьляпых;

 

Але калі ладзіш банкет, закліч убогіх, калекаў, кульгавых і сьляпых.

І шчасьлівы будзеш, што яны ня будуць мець чым табе аддаць, аддасца-ж табе пры ўваскрасеньні праведнікаў.

 

і будзеш шчасьлівы, што яны ня змогуць адплаціць табе, бо аддасца табе ў дзень уваскрасеньня праведных".

Пачуўшы гэтае, адзін з тых, якія сядзелі за сталом разам з Ім, сказаў: — шчаслівы той, хто будзе на пачастунку ў Валадарстве Божым.

 

Пачуўшы гэтае, нехта з тых, хто разам былі за сталом, сказаў Яму: "Шчасьлівы, хто будзе есьці хлеб у Божым Валадарстве".

І Ён-жа сказаў яму: — чалавек адзін справіў вялікую вячэру й запрасіў многіх.

 

Ён-жа сказаў яму: якісьці чалавек справіў вялікі банкет і паклікаў многіх.

І калі прыйшоў час вячэры, паслаў слугу свайго сказаць зазваным: — прыходзьце, ужо ўсё гатова.

 

Калі настаў час банкету, паслаў свайго слугу сказаць запрошаным: — прыходзьце, бо ўжо ўсё гатова.

І пачалі ўсе, як адзін, адмаўляцца; першы сказаў яму: — я купіў зямлю, і мне трэба пайсьці агледзець яе, — прашу цябе, выбач мне.

 

І пачалі ўсе зараз адмаўляцца. Першы сказаў яму: я купіў зямлю, і мне трэба пайсьці паглядзець яе; прашу цябе, выбач мне.

Другі сказаў: — я купіў пяць пар валоў ды йду выпрабоўваць іх; прашу цябе, прабач мне.

 

І другі сказаў: я купіў пяць пар валоў ды йду пробаваць іх; прашу цябе, выбач мне.

Трэйці сказаў: — я ажаніўся, і дзеля гэтага не магу прыйсьці.

 

І іншы сказаў: я ажаніўся і дзеля гэтага не магу прыйсьці.

Вярнуўшыся, слуга той пераказаў усё гэта гаспадару свайму; тады гаспадар дому, угневаны, сказаў слузе свайму: — ідзі хутчэй па вуліцах і вулачках места й прывядзі сюды ўбогіх, калекаў, кульгавых, сьляпых.

 

І вяруўся той слуга і пераказаў гэтае свайму гаспадару. Тады разгневаўся гаспадар дому і сказаў свайму слузе: пайдзі хутчэй на плошчы і вуліцы места ды прывядзі сюды ўбогіх і жабракоў, і сьляпых, і кульгавых.

І сказаў слуга: — гаспадару! зроблена, як ты казаў, і яшчэ ёсьць месцы.

 

І сказаў слуга: сталася, як ты сказаў і яшчэ ёсьць мейсца.

Тады гаспадар сказаў слузе свайму: — прайдзі па дарогах і каля агарожаў і ўгавары прыйсьці, каб напоўніўся дом мой.

 

І сказаў гаспадар слузе: пайдзі па дарогах і ля платоў і ўгавары прыйсьці, каб напоўніўся мой дом.

Бо, кажу вам: ніводзін з тых мужоў зазваных не пакаштуе вячэры мае: бо многа званых, але мала выбраных.

 

Бо кажу вам, што ніводзін з тых, што былі запрошаны, не пакаштуе мае вячэры, (бо шмат ёсьць запрошаных, а мала выбраных).

І шлі-ж за Ім вялікія грамады народу. І, абярнуўшыся да іх, сказаў:

 

Вялікія грамады йшлі за Ім і Ён абярнуўшыся сказаў ім:

— калі хто прыйходзіць да Мяне й не адвернецца ад айца свайго й маці свае, і ад жаны й дзяцей, й братоў і сёстраў, а яшчэ й ад жыцьця свайго, той ня можа быць Маім вучнем.

 

"Калі хто прыходзіць да Мяне і ня мае ў нянавісьці бацькі свайго, і маткі, і жонкі, і дзяцей, і братоў і сёстраў, ды яшчэ і свайго жыцьця, той ня можа быць Маім вучням.

І хто не нясе крыжа свайго і йдзе за Мною, ня можа быць Маім вучнем.

 

І хто не нясе свайго крыжа і ня йдзе за Мною, ня можа быць Маім вучнем.

Хто-ж бо з вас, задумаўшы збудаваць вежу, ня сеў-бы перш аблічыць, ці мае за што закончыць збудаваньне яе?

 

Бо хто з вас, надумаўшыся будаваць вежу, ня сядзе перш і не аблічыць выдаткаў, ці мае за што выканчыць яе;

Каб, калі заложыць фундамант, а ня здоме закончыць, людзі не сьмяяліся-б з яго;

 

каб калі паложыць фундамат і ня здолее дакончыць, усе гледзячы, ня сталі сьмяяцца з яго,

Кажучы: гэты чалавек пачаў будаваць, ды ня мае чым канчаць.

 

кажучы: "Гэты чалавей пачаў будаваць і ня мог закончыць!"

Або які князь, зьбіраючыся ваяваць з іншым князем, ці ня сядзе перш і не парадзіцца, ці зможа ён з дзесяцьма тысячамі супроцьставіцца таму, хто йдзе на яго з дваццацьма тысячамі?

 

Або які цар, ідучы на вайну супраць другога цара, ці ня сядзе і не парадзіцца перш, ці здолее ён з дзясяцю тысячамі даць адпор таму, што йдзе на яго з дванаццацю тысячамі;

Бо, іначай, калі той яшчэ далёка, ён пашле да яго пасланцоў прасіць міру.

 

бо калі не, дык пакуль той яшчэ далёка, ён пашле да яго пасольства прасіць міру.

Гэтак і кажны з вас: хто не адрачэцца ад усяго, што мае, ня можа быць Маім вучнем.

 

Гэтак кожны з вас, хто не адрачэцца ад усяго, што мае, ня можа быць Маім вучнем."

Соль — добрая рэч, але калі соль страціць моц, чым паправіш яе?

 

Соль — добрая; але калі соль страціць свой смак, чым паправіш яе?

Ні ў зямлю ні ў гной не надаецца — вон выкідаюць яе. Хто мае вушы слухаць, няхай слухае.

 

Ні ў зямлю, ні ў гной не надаецца, вон выкідаюць яе. Хто мае вушы слухаць, няхай слухае.