Мацьвея 22 разьдзел

 

 

І ў адказ Іісус зноў гаварыў да іх прытчамі, ка́жучы:

 

І, адказваючы, Ісус зноў гаварыў з імі ў прыповесьцях, кажучы:

Царства Нябеснае падобна да чалавека-цара, які рабіў вяселле сыну свайму;

 

«Валадарства Нябеснае падобнае да чалавека валадара, які справіў вясельле для сына свайго.

і паслаў ён рабоў сваіх клíкаць запро́шаных на вяселле; а тыя не хацелі прыйсці.

 

І ён паслаў слугаў сваіх клікаць пакліканых на вясельле; і тыя не хацелі прыйсьці.

Яшчэ паслаў ён іншых рабоў, ка́жучы: скажыце запро́шаным: «вось я прыгатава́ў абед мой, быкі мае́ і іншае ўко́рмленае зарэзана, і ўсё гатова; прыходзьце на вяселле».

 

Зноў паслаў ён іншых слугаў, кажучы: “Скажыце пакліканым: Вось, я падрыхтаваў бяседу маю, валы́ мае́ і, што ўкормлена, зарэзаны, і ўсё падрыхтавана. Прыходзьце на вясельле”.

Але яны, не нада́ўшы ўва́гі, пайшлі, хто на поле сваё, а хто да га́ндлю свайго.

 

А яны, ня дбаючы на тое, пайшлі, хто на поле сваё, а хто да свайго гандлю.

Астатнія ж, схапіўшы рабоў яго, знява́жылі і забілі іх.

 

А іншыя, узяўшы слугаў ягоных, зьняважылі іх і забілі.

І, пачуўшы пра гэта, цар разгневаўся, і, паслаўшы войскі свае, знíшчыў забойцаў тых і горад іхні спаліў.

 

Пачуўшы пра гэтае, валадар загневаўся і, паслаўшы жаўнераў сваіх, выгубіў забойцаў тых, і горад іхні спаліў.

Тады кажа ён рабам сваім: вяселле гатова, а запро́шаныя не былí дастойнымі.

 

Тады кажа ён слугам сваім: “Сапраўды, вясельле падрыхтаванае, але пакліканыя не былі вартыя.

Дык ідзіце на скрыжава́нні дарог і ўсіх, каго зно́йдзеце, клічце на вяселле.

 

Дык пайдзіце на ростані дарог, і ўсіх, каго знойдзеце, клічце на вясельле”.

І рабы тыя, выйшаўшы на дарогі, сабра́лі ўсіх, каго толькі знайшлі: і ліхіх, і добрых; і напоўнілася вяселле гасцямі.

 

І слугі тыя, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго толькі знайшлі, злых і добрых; і на вясельлі было поўна гасьцей.

Цар, увайшоўшы паглядзе́ць на гасцей, убачыў там чалавека, не ўбра́нага ў вясельнае адзе́нне,

 

Увайшоўшы ж пабачыць тых, што ўзьлягалі, валадар убачыў там чалавека, не апранутага ў вясельнае адзеньне,

і кажа яму: дру́жа! як ты ўвайшоў сюды не ў вясельным адзе́нні? Той жа маўчаў.

 

і кажа яму: “Дружа, як ты ўвайшоў сюды, ня маючы вясельнага адзеньня?” Той жа маўчаў.

Тады сказаў цар слу́гам: звяза́ўшы яму ру́кі і ногі, вазьмíце яго і вы́кіньце ў це́мру зне́шнюю; там будзе плач і скры́гат зубоў.

 

Тады сказаў валадар слугам: “Зьвязаўшы яму рукі і ногі, вазьміце яго і ўкіньце ў цемру вонкавую; там будзе плач і скрыгат зубоў.

Бо многа паклíканых, але ма́ла вы́браных.

 

Бо шмат пакліканых, але мала выбраных”».

Тады фарысеі пайшлі і ўчынíлі змову, каб падлавíць Яго на слове.

 

Тады, пайшоўшы, фарысэі зрабілі нараду, як злавіць Яго ў словах.

І пасыла́юць да Яго вучняў сваіх з ірадыянамі, ка́жучы: Настаўнік! мы ведаем, што Ты праўдзíвы, і шля́ху Божаму па праўдзе ву́чыш, і не стараешся дагадзíць каму-небудзь, бо не глядзіш на аблíчча людзе́й.

 

І пасылаюць да Яго вучняў сваіх з ірадыянамі, кажучы: «Настаўнік! Мы ведаем, што Ты праўдзівы і пра шлях Божы паводле праўды навучаеш, і не дагаджаеш нікому, бо не глядзіш на аблічча людзей.

Дык вось скажы нам: як Табе здае́цца? дазволена даваць пада́так ке́сару ці не?

 

Дык скажы нам, як Ты думаеш, ці належыцца даваць дані́ну цэзару, ці не?»

Іісус жа, зразумеўшы зламы́снасць іх, сказаў: што́ спакуша́еце Мяне, крываду́шнікі?

 

А Ісус, разумеючы зласьлівасьць іхнюю, сказаў: «Чаму спакушаеце Мяне, крывадушнікі?

Пакажы́це Мне манету, якою пла́ціцца пада́так. Яны прыне́слі Яму дына́рый.

 

Пакажыце Мне манэту для даніны». Яны ж прынесьлі Яму дынар.

І Ён кажа ім: чыя гэта выя́ва і на́дпіс?

 

І кажа ім: «Чый гэта вобраз і надпіс?»

Кажуць Яму: ке́сара. Тады кажа ім: дык вось, аддавайце ке́сарава ке́сару, а Божае Богу.

 

Кажуць Яму: «Цэзара». Тады кажа ім: «Дык аддавайце тое, што цэзара, цэзару, а што Божае, — Богу».

Пачуўшы гэта, яны здзівíліся і, пакінуўшы Яго, адышлí.

 

І, пачуўшы гэта, яны зьдзівіліся, і, пакінуўшы Яго, адыйшлі.

У той дзень падышлí да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрасе́ння, і спыталі Яго:

 

У той дзень падыйшлі да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрасеньня, і спыталіся ў Яго:

Настаўнік! Маісей сказаў: «калі хто памрэ, не ма́ючы дзяцей, то няхай возьме брат яго жонку яго і адро́дзіць се́мя брату свайму».

 

«Настаўнік, Майсей сказаў: “Калі хто памрэ, ня маючы дзяцей, брат ягоны няхай возьме жонку ягоную і адновіць насеньне брату свайму”.

Было ў нас сем братоў; і першы, ажаніўшыся, памёр і, не ма́ючы се́мені, пакінуў жонку сваю брату свайму.

 

Было ж у нас сем братоў, і першы, ажаніўшыся, памёр і, ня маючы насеньня, пакінуў жонку сваю брату свайму.

Гэтакса́ма і другі, і трэці, аж да сёмага.

 

Таксама і другі, і трэці, аж да сёмага.

А пасля ўсіх паме́рла і жонка.

 

Пасьля ўсіх памерла і жонка.

Дык вось, ва ўваскрасе́нні, катораму з сямі будзе яна жонкаю? бо ўсе ме́лі яе.

 

Дык пры ўваскрасеньні якога з сямі будзе яна жонкаю? Бо ўсе мелі яе».

Іісус сказаў ім у адказ: памыля́ецеся, не ве́даючы ні Пісанняў, ні сілы Божае.

 

Адказваючы, Ісус сказаў ім: «Вы памыляецеся, ня ведаючы ані Пісаньня, ані моцы Божае.

Бо ва ўваскрасе́нні не жэняцца і не выходзяць замуж, а жывуць, як Ангелы Божыя на нябёсах.

 

Бо пры ўваскрасеньні ані жэняцца, ані замуж выходзяць, але будуць як анёлы Божыя ў небе.

А пра ўваскрасе́нне мёртвых хіба́ не чыталі вы ска́занага вам Богам:

 

А наконт уваскрасеньня мёртвых, ці не чыталі вы сказанага вам Богам, Які кажа:

«Я Бог Аўраа́ма, і Бог Ісаа́ка, і Бог Іа́кава»? Бог не ёсць Бог мёртвых, а жывых.

 

“Я — Бог Абрагама, і Бог Ісаака, і Бог Якуба!” Бог ня ёсьць Бог мёртвых, але жывых».

І, пачуўшы, народ здзіўляўся вучэнню Яго.

 

І, пачуўшы, натоўпы дзівіліся з навукі Ягонай.

А фарысеі, пачуўшы, што Ён зму́сіў садукеяў замаўча́ць, сабра́ліся разам.

 

А фарысэі, пачуўшы, што Ён прымусіў змоўкнуць садукеяў, сабраліся супраць Яго.

І спытаўся адзін з іх, законнік, спакуша́ючы Яго і ка́жучы:

 

І спытаўся адзін з іх, законьнік, спакушаючы Яго і кажучы:

Настаўнік! якая за́паведзь найбо́льшая ў законе?

 

«Настаўнік, якое найбольшае прыказаньне ў Законе?»

Іісус жа сказаў яму: «узлюбí Госпада Бога твайго ўсім сэ́рцам тваім, і ўсёю душою тваёю, і ўсім разуме́ннем тваім».

 

А Ісус сказаў яму: «“Любі Госпада, Бога твайго, усім сэрцам тваім, і ўсёю душою тваёю, і ўсім разуменьнем тваім”.

Гэта першая і найбо́льшая за́паведзь.

 

Гэта ёсьць першае і найбольшае прыказаньне.

А другая падо́бная да яе: «узлюбí бліжняга твайго, як само́га сябе».

 

Другое ж падобнае да яго: “Любі бліжняга свайго, як самога сябе”.

На гэтых дзвюх за́паведзях грунту́ецца ўвесь закон і прарокі.

 

На гэтых двух прыказаньнях трымаецца ўвесь Закон і Прарокі».

Калі ж сабра́ліся фарысеі, запыта́ў у іх Іісус:

 

А ў фарысэяў, якія сабраліся, Ісус спытаўся,

што вы ду́маеце пра Хрыста? чый Ён сын? Кажуць Яму: Давідаў.

 

кажучы: «Што вы думаеце пра Хрыста? Чый Ён Сын?» Кажуць Яму: «Давіда».

Кажа ім: як жа Давід па натхне́нню Духа Госпадам Яго называе, калі кажа:

 

Кажа ім: «Як жа Давід у Духу называе Яго Госпадам, кажучы:

«сказаў Гасподзь Госпаду майму: сядзí правару́ч Мяне, пакуль пакладу́ ворагаў Тваіх у падно́жжа ног Тваіх»?

 

“Сказаў Госпад Госпаду майму: Сядзь праваруч Мяне, пакуль пакладу ворагаў Тваіх як падножжа ног Тваіх”.

Дык вось, калі Давід называе Яго Госпадам, я́к гэта Ён сын яму?

 

Дык калі Давід называе Яго Госпадам, як жа Ён — сын ягоны?»

І ніхто не мог адказа́ць Яму ні слова; і не смеў ужо ніхто з таго дня задаваць Яму пытанні.

 

І ніхто ня змог адказаць Яму ані слова; і з таго дня ніхто ўжо не адважваўся пытацца ў Яго.