Мацьвея 22 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Пераклад Антонія Бокуна
Ісус, адказваючы дале́й, казаў прыповесьцямі:
І, адказваючы, Ісус зноў гаварыў з імі ў прыповесьцях, кажучы:
Царства Нябе́снае падобна да чалаве́ка цара́, каторы справіў вясе́льле для сына свайго.
«Валадарства Нябеснае падобнае да чалавека валадара, які справіў вясельле для сына свайго.
І паслаў слуг сваіх клікаць запрошаных на вясе́льле; і не хаце́лі прыйсьці.
І ён паслаў слугаў сваіх клікаць пакліканых на вясельле; і тыя не хацелі прыйсьці.
Зноў паслаў другіх слуг, сказаўшы: скажэце запрошаным: вось я прыгатаваў абе́д мой, валы́ мае́ і, што ўкормлена, зарэзаны, ды ўсё гатова; прыходзьце на вясе́льле.
Зноў паслаў ён іншых слугаў, кажучы: “Скажыце пакліканым: Вось, я падрыхтаваў бяседу маю, валы́ мае́ і, што ўкормлена, зарэзаны, і ўсё падрыхтавана. Прыходзьце на вясельле”.
Але яны, не зважаючы на тое, пайшлі — хто на поле сваё, а хто да свайго гандлю.
А яны, ня дбаючы на тое, пайшлі, хто на поле сваё, а хто да свайго гандлю.
Другія-ж, схапіўшы слуг яго, назьдзе́каваліся і забілі іх.
А іншыя, узяўшы слугаў ягоных, зьняважылі іх і забілі.
Пачуўшы аб гэтым, цар узлаваўся і паслаў войскі свае́ вынішчыць забойцаў гэных і спаліць ме́ста іхняе.
Пачуўшы пра гэтае, валадар загневаўся і, паслаўшы жаўнераў сваіх, выгубіў забойцаў тых, і горад іхні спаліў.
Тады кажа ён слугам сваім: вясе́льле гатова; але закліканыя ня былі дастойны.
Тады кажа ён слугам сваім: “Сапраўды, вясельле падрыхтаванае, але пакліканыя не былі вартыя.
Дык пайдзе́це на росстані і ўсіх, каго сустрэнеце, клічце на вясе́льле.
Дык пайдзіце на ростані дарог, і ўсіх, каго знойдзеце, клічце на вясельле”.
І слугі тыя, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго толькі знайшлі: і благіх, і добрых; і на вясе́льлі было поўна гасьце́й.
І слугі тыя, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго толькі знайшлі, злых і добрых; і на вясельлі было поўна гасьцей.
Цар, увайшоўшы паглядзе́ць банкетуючых, убачыў там чалаве́ка, адзе́тага не ў вясе́льную вопратку,
Увайшоўшы ж пабачыць тых, што ўзьлягалі, валадар убачыў там чалавека, не апранутага ў вясельнае адзеньне,
і кажа яму: дружа, як ты ўвайшоў сюды не ў вясе́льнай вопратцы? Той жа маўчаў.
і кажа яму: “Дружа, як ты ўвайшоў сюды, ня маючы вясельнага адзеньня?” Той жа маўчаў.
Тады сказаў цар слугам: зьвяжэце яму рукі й ногі, вазьме́це яго і ўкіньце ў це́мру вонкавую; там будзе плач і скрыгот зубоў,
Тады сказаў валадар слугам: “Зьвязаўшы яму рукі і ногі, вазьміце яго і ўкіньце ў цемру вонкавую; там будзе плач і скрыгат зубоў.
Бо многа запрошаных, але мала выбраных.
Бо шмат пакліканых, але мала выбраных”».
Тады фарысэі пайшлі і радзіліся, як бы ўлавіць Яго на словах.
Тады, пайшоўшы, фарысэі зрабілі нараду, як злавіць Яго ў словах.
І пасылаюць да Яго вучняў сваіх з ірадзіянамі, кажучы: Вучыцель! мы ве́даем, што Ты справядлівы і аб шляху Божым справядліва навучаеш, дый ня дбаеш ні аб кога, бо не глядзіш ні на якое аблічча.
І пасылаюць да Яго вучняў сваіх з ірадыянамі, кажучы: «Настаўнік! Мы ведаем, што Ты праўдзівы і пра шлях Божы паводле праўды навучаеш, і не дагаджаеш нікому, бо не глядзіш на аблічча людзей.
Дык скажы-ж нам: як Табе́ здае́цца? Ці гожа даваць падатак цару, ці не́?
Дык скажы нам, як Ты думаеш, ці належыцца даваць дані́ну цэзару, ці не?»
Але Ісус, бачучы злосную хітрасьць іх, сказаў: што спакушаеце Мяне́, крывадушныя?
А Ісус, разумеючы зласьлівасьць іхнюю, сказаў: «Чаму спакушаеце Мяне, крывадушнікі?
Пакажэце Мне́ манэту, якою плоціцца падатак. Яны прыне́сьлі Яму дынар.
Пакажыце Мне манэту для даніны». Яны ж прынесьлі Яму дынар.
І кажа ім: чыё гэта выабражэньне і надпіс?
І кажа ім: «Чый гэта вобраз і надпіс?»
Кажуць Яму: ца́равы. Тады кажа ім: дык аддайце ца́рава цару́, а Божае Богу.
Кажуць Яму: «Цэзара». Тады кажа ім: «Дык аддавайце тое, што цэзара, цэзару, а што Божае, — Богу».
Пачуўшы гэта, яны зьдзівіліся і, пакінуўшы Яго, пайшлі.
І, пачуўшы гэта, яны зьдзівіліся, і, пакінуўшы Яго, адыйшлі.
У той дзе́нь прыступіліся да Яго саддуке́і, каторыя кажуць, што няма ўваскрасе́ньня, і спыталіся ў Яго:
У той дзень падыйшлі да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрасеньня, і спыталіся ў Яго:
Вучыцель! Майсе́й сказаў: калі хто памрэ, ня маючы дзяце́й, то брат яго няхай возьме за сябе́ жонку яго і адновіць насе́ньне брату свайму (Другазаконьне 25:5).
«Настаўнік, Майсей сказаў: “Калі хто памрэ, ня маючы дзяцей, брат ягоны няхай возьме жонку ягоную і адновіць насеньне брату свайму”.
Было вось у нас се́м братоў; пе́ршы, ажаніўшыся, памёр і, ня маючы дзяце́й, пакінуў жонку сваю брату свайму.
Было ж у нас сем братоў, і першы, ажаніўшыся, памёр і, ня маючы насеньня, пакінуў жонку сваю брату свайму.
Таксама і другі, і трэці, аж да сёмага.
Таксама і другі, і трэці, аж да сёмага.
Пасьля-ж усіх памёрла і жонка.
Пасьля ўсіх памерла і жонка.
Дык у час уваскрасе́ньня каму з сямех будзе яна жонкаю? Бо ўсе́ ме́лі яе́.
Дык пры ўваскрасеньні якога з сямі будзе яна жонкаю? Бо ўсе мелі яе».
Ісус сказаў ім у адказ: памыля́ецеся, ня ве́даючы Пісаньня, ні сілы Божае.
Адказваючы, Ісус сказаў ім: «Вы памыляецеся, ня ведаючы ані Пісаньня, ані моцы Божае.
Бо пры ўваскрасе́ньні ані жэняцца, ані йдуць замуж, але прабываюць як ангелы Божыя на не́бе.
Бо пры ўваскрасеньні ані жэняцца, ані замуж выходзяць, але будуць як анёлы Божыя ў небе.
А аб ускрасе́ньні паме́ршых ці ня чыталі вы сказанага вам Богам, які гавора:
А наконт уваскрасеньня мёртвых, ці не чыталі вы сказанага вам Богам, Які кажа:
Я Бог Аўраама, і Бог Ізаака, і Бог Якава! Бог ня ёсьць Бог памёршых, але жывых (Выхад 3:6).
“Я — Бог Абрагама, і Бог Ісаака, і Бог Якуба!” Бог ня ёсьць Бог мёртвых, але жывых».
І, чуючы, народ дзівіўся з навукі Яго.
І, пачуўшы, натоўпы дзівіліся з навукі Ягонай.
А фарысэі, пачуўшы, што Ён прымусіў саддуке́яў змоўкнуць, сабраліся разам.
А фарысэі, пачуўшы, што Ён прымусіў змоўкнуць садукеяў, сабраліся супраць Яго.
І адзін з іх, законьнік, спакушаючы Яго, спытаўся, кажучы:
І спытаўся адзін з іх, законьнік, спакушаючы Яго і кажучы:
Вучыцель! якое найбо́льшае прыказа́ньне ў законе?
«Настаўнік, якое найбольшае прыказаньне ў Законе?»
Ісус сказаў яму: палюбі Госпада Бога твайго ўсім сэрцам тваім, і ўсе́ю душою тваёю, і ўсім разуме́ньнем тваім (Другазаконьне 6:5).
А Ісус сказаў яму: «“Любі Госпада, Бога твайго, усім сэрцам тваім, і ўсёю душою тваёю, і ўсім разуменьнем тваім”.
Гэта ёсьць пе́ршае і найбольшае прыказаньне.
Гэта ёсьць першае і найбольшае прыказаньне.
Другое-ж — падобнае яму: палюбі бліжняга твайго, як самога сябе́ (Лявіт 19:8).
Другое ж падобнае да яго: “Любі бліжняга свайго, як самога сябе”.
На гэтых двох прыказаньнях грунту́ецца ўве́сь закон і прарокі.
На гэтых двух прыказаньнях трымаецца ўвесь Закон і Прарокі».
Калі-ж сабраліся фарысэі, Ісус спытаўся ў іх:
А ў фарысэяў, якія сабраліся, Ісус спытаўся,
Што вы думаеце пра Хрыста? Чый Ён сын? Кажуць Яму: Давідаў.
кажучы: «Што вы думаеце пра Хрыста? Чый Ён Сын?» Кажуць Яму: «Давіда».
Кажа ім: як жа Давід у духу заве́ Яго Госпадам, калі кажа:
Кажа ім: «Як жа Давід у Духу называе Яго Госпадам, кажучы:
Сказаў Госпад Госпаду майму: сядзі праваруч Мяне́, дакуль пакладу ворагаў Тваіх да падножжа ног Тваіх (Псальм 109:1).
“Сказаў Госпад Госпаду майму: Сядзь праваруч Мяне, пакуль пакладу ворагаў Тваіх як падножжа ног Тваіх”.
Дык калі Давід заве́ Яго Госпадам, як жа Ён — сын ягоны?
Дык калі Давід называе Яго Госпадам, як жа Ён — сын ягоны?»
І ніхто ня мог адказаць Яму ні слова; і з таго дня ніхто ўжо не адважа́ўся задаваць Яму пытаньні.
І ніхто ня змог адказаць Яму ані слова; і з таго дня ніхто ўжо не адважваўся пытацца ў Яго.
