Выслоўяў Саламонавых 14 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Антонія Бокуна
Мудрая жонка ўладкуе свой дом, а неразумная разбурыць яго сваімі рукамі.
Мудрая жонка будуе сабе дом, а неразумная руйнуе яго сваімі рукамі.
Хто ідзе простаю дарогаю, баіцца Госпада; а чые дарогі крывыя, той ня дбае пра Яго.
Хто ходзіць проста, той баіцца ГОСПАДА, а хто кры́віць шляхі свае, той грэбуе Ім.
У вуснах у немысьля — біч на яго ганарыстасьць; а вусны мудрых ахоўваюць самыя сябе.
У вуснах неразумнага дубец пыхлівасьці, а вусны мудрых захоўваюць іх.
Дзе няма валоў, там — ясьлі пустыя; а багата ж прыбытку ад сілы валоў.
Дзе няма скаціны, там ясьлі пустыя, але багата прыбытку ад сілы вала́.
Верны сьведка ня хлусіць, а ілжу пашырае сьведка ілжывы.
Сьведка праўдзівы ня схлу́сіць, а сьведка фальшывы дыхае няпраўдай.
Распусны шукае мудрасьці і не знаходзіць; а разумны лёгка набывае веды.
Насьмешнік шукае мудрасьці, і яе няма, але веданьне лёгкае для разумнага.
Адыдзі ад чалавека пустога, у якога ты ня бачыш разумных вуснаў.
Адыйдзі ад чалавека дурнога, бо ня знойдзеш вуснаў разумных.
Мудрасьць разумнага — што ён зважае на дарогу сваю, а дурасьць немысьляў — толькі ашука.
Мудрасьць разумнага — разуменьне шляху свайго, а неразумнасьць дурняў — ашуканства.
Неразумныя сьмяюцца з грэху, а сярод праведных — Божая мілата.
Неразумныя сьмяюцца з віны, а пасярод пра́вых — зычлівасьць.
Сэрца ведае горыч сваю, і чужынец ня дзеліць радасьці ягонай.
Сэрца ведае горыч душы сваёй, і ў радасьць ягоную ня ўвойдзе чужынец.
Дом беззаконных зруйнуецца, а жытлішча праведных расьцьвіце.
Дом бязбожнікаў будзе зьнішчаны, а намёт пра́вых закрасуе.
Ёсьць шляхі, якія здаюцца чалавеку простымі; але канец іх — шлях сьмерці.
Ёсьць шлях, які слушны ў вачах чалавека, але канец яго — шляхі сьмерці.
І ад сьмеху часам баліць сэрца, і канцом радасьці бывае смутак.
І ў часе сьмеху баліць сэрца, і заканчэньне радасьці — смутак.
Чалавек з разбэшчаным сэрцам насыціцца ад дарог сваіх, і добры — ад сваіх.
Падступны сэрцам насыціцца шляхамі сваімі, а добры чалавек — сваімі.
Немысель верыць кожнаму слову, а разумны зважае на крокі свае.
Неразумны верыць кожнаму слову, а разумны разважае пра крокі свае.
Мудры баіцца і ўнікае зла, а неразумны раздражнёны і саманадзейны.
Мудры баіцца і адварочваецца ад зла, а дурны гняўлівы і самаўпэўнены.
Запальчывы можа ўчыніць глупства; а чалавек, які наўмысна чыніць благое, ненавісны.
Скоры на гнеў робіць дурасьць, а чалавек зламысны зьненавіджаны.
Невукі спадкуюць дурасьць, а разумных увенчваюць веды.
Неразумныя атрымліваюць у спадчыну дурасьць, а разумныя ўкарануюцца веданьнем.
Схіляцца ліхія перад добрымі, і бязбожныя — каля варот праведніка.
Ліхія паклоняцца перад добрымі, а бязбожнікі — каля брамаў праведнікаў.
Беднага ненавідзіць, бывае, нават блізкі яго, а ў багатага многа сяброў.
Бедны зьненавіджаны нават бліжнім сваім, але шмат тых, хто любіць багатага.
Хто пагарджае блізкім сваім, той грэшыць; а мілажальны да бедных, той шчасны.
Хто цураецца бліжняга свайго, той грашыць, а хто лі́туецца над бедным, той шчасьлівы.
Ці не памыляюцца тыя, што намышляюць ліхое? Мілажаль і вернасьць у тых, што намышляюць добрае.
Ці ж не заблукалі тыя, якія задумляюць зло? Але міласэрнасьць і праўда будзе тым, якія задумляюць добрае.
Ад усякае працы ёсьць прыбытак, а ад пустаслоўя толькі пахіба.
З кожнае працы будзе прыбытак, а ад пустых словаў — толькі нястача.
Вянок мудрых — багацьце іхняе, а дурасьць невукаў дурасьць і ёсьць.
Карона мудрых — багацьце іхняе, а вянок дурняў — глупства іхняе.
Верны сьведка ратуе душы, а ілжывы нагаворвае шмат ілжы.
Сьведка праўдзівы ратуе душы, а хлусьлівы дыхае няпраўдай.
У страху перад Госпадам — надзея цьвёрдая, і сынам сваім Ён прыстанішча.
У страху перад ГОСПАДАМ моцная пэўнасьць, і для сыноў Сваіх Ён будзе прыстанішчам.
Страх Гасподні — крыніца жыцьця, што аддаляе ад сетак сьмерці.
Страх ГОСПАДАЎ — крыніца жыцьця, каб пазьбегнуць пастак сьмерці.
У мностве народу — веліч цара, а пры малалюдзтве — бяда ўладару.
У мностве народу веліч валадара, а ў малалікасьці людзей — загуба князя.
У цярплівага чалавека багата розуму, а ў палкага многа дурасьці.
У павольнага на гнеў багата розуму, а запальчывы выяўляе дурасьць.
Ціхмянае сэрца — жыцьцё целу, а зайздрасьць — гнілізна касьцям.
Лагоднае сэрца — жыцьцё для цела, а зайздрасьць — парахненьне косткам.
Хто ўціскае беднага, той ганіць Творцу яго; а хто шануе Яго, той творыць дабро беднаму.
Хто прыгнятае ўбогага, той зьневажае Творцу ягонага, але шануе Яго той, хто лі́туецца над бедным.
За ліха сваё бязбожны будзе адкінуты, а праведны і пры сьмерці сваёй мае надзею.
Бязбожнік будзе адкінуты за ліхоцьце сваё, а праведнік і пры сьмерці сваёй мае надзею.
Мудрасьць у сэрцы ў разумнага, і сярод неразумных яна адкрываецца.
У сэрцы разумнага жыве мудрасьць, і паміж дурняў яна вядомая.
Праведнасьць узвышае народ, а беззаконьне — ганьба народаў.
Праведнасьць узвышае народ, а грэх — ганьба для народаў.
Ласка царова — рабу разумнаму, а гнеў цара — супроць таго, хто ганьбіць яго.
Зычлівы валадар да слугі́ разумнага, але абурэньне ягонае на таго, хто асаромлівае яго.
