Выслоўяў Саламонавых 29 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Антонія Бокуна
Чалавек, які насуперак засьцярогам робіцца ўпарты, будзе раптам зламаны, і ня будзе яму дапамогі.
Чалавек, які на дакараньне робіць цьвёрдым ка́рак свой, раптоўна будзе зьнішчаны, і ня будзе аздараўленьня.
Калі множацца праведнікі, весяліцца народ; а калі пануе бязбожнік, стогне народ.
Калі памнажаюцца праведнікі, радуецца народ, а калі пануе бязбожнік, народ стогне.
Чалавек, які любіць мудрасьць, радуе бацьку свайго; а які знаецца з распусьніцамі, той траціць маёмасьць.
Чалавек, які любіць мудрасьць, радуе бацьку свайго, а той, які сябруе з распусьніцамі, распускае маёмасьць.
Цар правасудзьдзем мацуе зямлю, а аматар хабару руйнуе яе.
Валадар правасудзьдзем умацоўвае зямлю, а чалавек, які [любіць] дары, руйнуе яе.
Чалавек, які лісьлівіць сябру свайму, сьцеле сетку пад ногі яму.
Чалавек, які лісьлівіць бліжняму свайму, стаўляе сетку нагам ягоным.
У грэху ліхога чалавека — сетка яму, а праведнік весяліцца і радуецца.
У злачынстве ліхога чалавека пастка [для яго], а праведнік сьпявае і радуецца.
Праведнік старанна дасьледуе цяжбіну бедных, а бязбожнік не разьбірае справы.
Праведнік ведае справу ўбогіх, а бязбожнік і ня думае ведаць [яе].
Людзі разбэшчаныя бунтуюць горад, а мудрыя суцішаюць мяцеж.
Блюзьнеры ўзбураюць горад, а мудрыя ўтаймоўваюць гнеў.
Разумны чалавек, калі судзіцца з чалавекам неразумным, ці злуецца, ці сьмяецца — ня мае спакою.
Мудры чалавек, судзячыся з неразумным, і злуецца, і сьмяецца, і ня мае спакою.
Крыважэрныя людзі ненавідзяць бязбожнага, а праведныя клапоцяцца за яго жыцьцё.
Людзі крывавыя ненавідзяць беззаганнага, а пра́выя дбаюць пра душу ягоную.
Неразумны ўвесь гнеў свой вылівае, а мудры стрымлівае яго.
Дурань выяўляе ўвесь свой дух, а мудры затрымлівае яго на пазьней.
Калі ўладар слухае ілжывыя прамовы, дык і ўсе служкі ў яго бязбожныя.
Калі пан зважае на словы фальшывыя, тады бязбожныя ўсе, што служаць яму.
Бедны і ліхвяр сустракаюцца адзін з адным; але сьвятло вачам таго і другога дае Гасподзь.
Бядак і прыгнятальнік сустракаюцца, сьвятло вачам іх абодвух дае ГОСПАД.
Калі цар судзіць бедных па праўдзе, дык трон ягоны назаўсёды ўцьвердзіцца.
Валадар, які су́дзіць убогіх паводле праўды, умацуе пасад свой на вякі.
Дубец і засьцярога даюць мудрасьць; а занядбаны хлопчык робіць сорам сваёй маці.
Дубец і дакор даюць мудрасьць, а дзіцё, пакінутае [само сабе], — сорам для маці яго.
Пры памнажэньні бязбожных множыцца беззаконьне; а праведнікі ўбачаць падзеньне іхняе.
Калі памнажаюцца бязбожнікі, памнажаюцца злачынствы, але праведнікі ўбачаць падзеньне іх.
Карай сына твайго, і ён дасьць табе спакой, і прынясе радасьць душы тваёй.
Кара́й сына твайго, і ён дасьць табе супачыць, і дасьць асалоду для душы тваёй.
Няма адкрыцьця згары чалавеку разбэшчанаму, а хто жыве паводле закону — той шчасны.
Без [прароцкага] ві́дзежу народ неаке́лзаны, а хто захоўвае закон, той шчасьлівы.
Словамі не навучыш раба; бо, хоць ён і разумее іх, але ня слухаецца.
Словамі ня будзе настаўлены слуга, бо хоць зразумее, але ня дасьць адказу.
Ці бачыў ты чалавека неабачлівага ў словах сваіх? на неразумнага болей надзеі, чым на яго.
Ці бачыў ты чалавека, хуткага на словы? На дурня большая надзея, чым на такога.
Калі змалку выхоўваць раба ў дастатку, дык і пазьней ён захоча быць сынам.
Калі з маленства песьціць слугу свайго, урэшце, той станецца гаспадаром.
Чалавек гнеўлівы заводзіць свару, а запальчывы шмат грэшыць.
Гняўлівы чалавек усчына́е звадку, а раз’юшаны [ўчыняе] багата правінаў.
Ганарыстасьць чалавека прыніжае яго, а сьціплы духам здабывае гонар.
Пыха чалавека прыніжае яго, а пакорлівы духам здабудзе славу.
Хто дзеліцца са злодзеем, той ненавідзіць душу сваю; ён чуе праклён, але не абвяшчае пра тое.
Хто супольнічае са злодзеем, ненавідзіць душу́ сваю, ён чуе праклёны, але не выяўляе [гэтага].
Боязь перад людзьмі ставіць сетку; а хто спадзяецца на Госпада, будзе ў бясьпецы.
Страх перад чалавекам стаўляе пастку, а хто спадзяецца на ГОСПАДА, будзе ў бясьпецы.
Многія шукаюць прыхільнага.
Шмат хто шукае аблічча пана, але ГОСПАД су́дзіць чалавека.
Мярзота праведнікам — чалавек няправедны, і мярзота бязбожнаму — той, хто ідзе простай дарогай.
Агіда для праведнікаў — чалавек беззаконны, а для бязбожніка агідны той, што [ідзе] простым шляхам.
