Да Піліпянаў 2 разьдзел

 

 

Дык калі ё такое захочаньне ў Хрысту, калі якое пацяшэньне міласьцяй, калі якое ўзаем’е Духа, калі якая спагада а жаль,

 

І калі ёсьць якое пацяшэньне ў Хрысьце, калі ёсьць якая патоля любові, калі ёсьць якая супольнасьць духа, калі ёсьць спачуваньне і міласэрдзе,

Дык напоўніце радасьць маю, каб вы думалі тое самае, мелі тую самую міласьць, задзіночыліся душою, праз адно думалі;

 

напоўніце мяне радасьцю, тое самае разумеючы, тую самую маючы любоў, аднадушныя і аднадумныя,

Няхай нічога ня будзе ў духу сьпіраньня альбо пустое славы, але ў пакоры адны адных за вышшых за сябе майце.

 

нічога (ня робячы) праз перакорлівасьць ці праз пустую славу, але ў пакоры адны другіх за вышэйшых прыймаючы,

Не глядзі кажны толькі сябе, але кажны таксама іншых.

 

не аб сабе толькі клапоцячыся, але і аб іншых.

Бо няхай тая думка будзе ў вас, якая і ў Хрысту Ісусу,

 

Няхай тое ў вас думаецца, што і ў Хрысьце Езусе:

Каторы, будучы ў хорме Божай, не ўважаў сабе за грабеж быць роўным із Богам;

 

які, маючы пастаць Божую, не лічыў сваім здабыткам роўнасьць з Богам,

Але паніжыў Сябе Самога, бяручы хорму нявольніка, стаўшы падобным да людзёў,

 

але панізіў самога сябе, прымаючы постаць слугі і стаўшыся на падобнасьць людзей; і па зьнешнасьці прызнаваны за чалавека,

І з выгляду стаў як людзіна; паніжыўся, стаў паслухменым аж да сьмерці, і сьмерці крыжавой.

 

упакорыў самога сябе, стаўшыся паслухмяным ажно да сьмерці, і то сьмерці крыжовай.

Затым і Бог высака ўзьняў Яго і даў Яму імя над кажнае імя,

 

Дзеля таго і Бог узвысіў Яго і даў Яму імя, якое па-над усякае імя,

Каб у імя Ісусава кажнае калена клякала на небе, і на зямлі, і пад зямлёю,

 

каб на імя Езуса сукланілася ўсякае калена на небе, на зямлі і пад зямлёй,

І кажны язык вызнаваў, што Ісус Хрыстос ё Спадар на славу Бога Айца.

 

і каб ўсякі язык вызнаваў, што Езус Хрыстос ёсьць Госпад на хвалу Бога Айца.

Дык, любовыя мае, як вы заўсёды былі паслухменыя, ня толькі ў прытомнасьці маёй, але шмат балей цяпер у часе няпрытомнаеьці мае, із страхам а дрыготаю дзейце спасеньне свае,

 

Дык вось, дарагія мае, як заўжды былі вы паслухмянымі, ня толькі ў маёй прысутнасьці, але тым больш цяпер, калі я адсутнічаю, са страхам і дрыжаньнем клапаціцеся пра сваё збаўленьне.

Бо Бог дзее ў вас і хаценьне і дзеяньне, подле добрае волі Свае.

 

Бог бо ёсьць у вас прычынай і хацець, і дзейнічаць з ласкавасьці сваёй.

Усе рабіце без нараканьня а сьпярэчак,

 

Усё рабіце без нараканьня і хістаньня,

Каб вы былі беззаганныя й простыя бязупічныя дзеці Божыя сярод непасьцівага а крутадушнага пакаленьня, памеж каторага вы, як сьветлы на сьвеце,

 

каб вы былі без заганы і простымі, дзецьмі Божымі без віны між народу сапсаванага і крывадушнага, пасярод якога сьвеціце, як сьветачы ў сьвеце,

Дзержачы слова жыцьця, на пахвалу маю дня Хрыстовага, каб я не дарма бег ані дарма працаваў.

 

трымаючыся Слова жыцьця на славу маю ў дзень Хрыстовы, што я не дарма бег і не дарма працаваў.

Але хоць бы я быў выліты як узьліваньне на аброк а паслугу веры вашае, я цешуся і цешуся супольна з усімі вамі.

 

Але калі я і мушу праліць кроў маю на ахвяру і паслугу вашай веры, цешуся і дзялюся радасьцю з вамі ўсімі.

Гэтак жа й вы цешчася і цешчася з імною.

 

З гэтага і вы цешцеся і дзяліцеся радасьцю са мною.

Я ж спадзяюся ў Спадару Ісусу неўзабаве паслаць Цімоха да вас, каб і я пацешыўся, даведаўшыся праз вас.

 

Маю надзею ў Госпадзе Езусе, што ў хуткім часе прышлю да вас Цімафея, каб мог быць спакойны, даведаўшыся пра вас.

Бо я ня маю аднадумца, каторы бы так шчыра рупіўся праз тое, як вы маецеся;

 

Нікога бо ня маю так аднадумнага, хто б так шчыра рупіўся пра вас.

Бо ўсі шукаюць свайго, а не таго, што Ісуса Хрыста,

 

Усе бо шукаюць свайго, а не таго, што Езуса Хрыста.

А вы ведаеце ўзумеласьць ягоную, што, як дзяцё айцу, ён служыў імне ў Дабравесьці.

 

Спрактыкаванасьць яго ведаеце, бо, як сын бацьку, так ён мне дапамагаў у Эвангельлі.

Дык яго я спадзяюся без адвалокі паслаць, як толькі абачу, што будзе дзеяцца з імною.

 

Такога вось спадзяюся паслаць да вас, і хутка, як толькі ўбачу, што будзе ў мяне.

Але я спадзяюся ў Спадару, што я сам уборзьдзе прыйду да вас.

 

Упэўнены я таксама ў Госпадзе, што і сам неўзабаве прыбуду да вас.

Ано я ўважаў за патрэбнае паслаць да вас Епафродыта, брата а супрацаўня а сужаўнера майго, а вашага пасланца й слугачага ў патрэбе маёй,

 

Палічыў я неабходным паслаць да вас Эпафрадыта, брата, і супрацоўніка, і супольніка змаганьня майго, вашага ж пасланца і дапаможцу ў маёй патрэбе,

Бо ён тужыў па ўсіх вас і быў зьнемарашчаны з тога, што вы пачулі, што ён быў хворы.

 

бо ён тужыў па вас усіх і сумаваў, што вы чулі пра яго хваробу.

Бо запраўды ён быў хворы пры сьмерці, але Бог зьмілаваўся над ім і не над адным ім, але й над імною, каб я ня меў смутку да смутку.

 

Бо расхварэўся ён тут аж да сьмерці, але Бог пашкадаваў яго, і ня толькі яго, але, па праўдзе, і мяне, каб я ня меў бяды на бядзе.

Затым я ахватней паслаў яго, каб вы, абачыўшы яго ізноў, усьцешыліся, і я быў меней смутны.

 

Дык я паслаў яго хутчэй, каб, убачыўшы яго, ізноў вы цешыліся, і каб я не сумаваў.

Прыміце яго ў Спадару з усёй радасьцяй і майце такіх у сьці,

 

Прыміце ж яго радасна ў Госпадзе і мейце яго ў пашане,

Бо за справу Хрыстову ён быў блізка сьмерці, рызыкуючы жыцьцём сваім, каб запоўніць нястачу вашых паслугаў імне.

 

бо ён для справы Хрыстовай блізкі быў сьмерці, ня дбаючы пра жыцьцё сваё, каб выканаць тое, чым вы не маглі паслужыць мне.