1 да Карынфянаў 10 разьдзел
Першае пасланьне да Карынфянаў
Пераклад П. Татарыновіча → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Ня хочу, браты, пакінуць вас у няведанні, што бацькі вашы былі пад хмараю, ды ўсе прайшлі праз мора;
Не хощу васъ не ведети братия яко отцеве наши вси, подъ облакомъ беша • И вси скрозе море проидоша •
і ўсе хрысьціліся ў Майжэшу, ў хмары ды ў моры;
И вси у Моисея крестишеся, во облаце и в мори •
і ўсе спажывалі тую самую пажыву духовую;
И вси брашно тожде духовное ядоша •
ды ўсе пілі тое самае пітво духоўнае, пілі бо з духоўнае скалы, што йшла за імі, а скалою быў Хрыстус.
И вси питие тожде духовное пиша • Пиша бо от духовнаго, последующего имъ камени, камен же бе Христосъ •
Аднак шмат ізь іх ня былі Богу даўспадобнымі, таму й заслалі пустыню (Ліч. 26:64).
Но множайших с них не возлюби Богъ, и поражени быша во пустыни •
былі гэта прыклады ў перасьцярогу нам, каб мы гэтак не пажадалі благога, як пажадалі яны;
Сия же во образъ намъ беша, да не бываемъ похотници злых речей, яко они похотеша •
каб не рабіліся балванахвальцамі, як некаторыя зь іх, водле напісанага: Засеў народ есьці й піць ды паўстаў гуляць (Выйсь. 32:6).
Ни идолотребници бываймы, яко неціи от них • Якоже пишеть: седоша людие ясти и пити, и въсташа играти •
Ня будземжа й распуставаць, як некаторыя зь іх распуставалі, і ў вадзін дзень лягло іх дваццаць тры тысячы (Ліч. 25:1−10).
Ни любыдеемъ, яко неціи от них любыдеаша • И падоша во единъ день двадесет и три тысещи •
Не спакушайма Хрыстуса, як некаторыя зь іх спакушалі дый ад гадаўя пагінулі (Ліч. 21:6).
Ни искушаймы Бога, якоже неціи от них искусиша, и от змией погибоша •
Ані не наракайце, як некаторыя зь іх наракалі дый загінулі з рукі пагубніка (Ліч. 14:37).
Ни ропчимо, якоже неціи от нихъ ропташа, и загыбоша от всегубителя •
Усё гэта дзеелася зь імі дзеля прыкладу на будучыню, і напісана дзеля перасьцярогі нас, дажыўшых паўнаты вякоў.
Сия бо вся образи прилучахуся онем, написана же суть к нашему навчению, насъ убо конци векъ достигоша •
Калі, восьжа, каму здаецца, што ён стаіць — глядзі, каб не ўпаў.
Темъ же мняйся стояти, блюдися да не падеши •
Вас яшчэ не спасьцігла спакуса панад сілу людзкую; Бог бо верны і не дапусьціць спакусы звыш пераможнасьці вашай, але разам з пакусаю дасьць вам магату вытрымаць.
Искушение на васъ не придеть толико человеческое • Веренъ убо ест Богъ Онже не оставить васъ искуситися более над то еже можете • Но сотворить со искушениемъ изводство, да возможете понести •
Таму-то, найдаражэйшыя мае, уцякайце ад балванапаклонства.
Сего ради возлюбленъніи мои, бегайте от идолослужения •
Кажу вам гэта, як разумным; самы зьмяркуйце, што гавару:
Яко мудрымъ вамъ глаголю, судите сами еже молвю •
кіліх дабраслаўленства, які дабраславім, ціж ня ёсьць суспаленнем з Крывёй Хрыстуса? І хлеб, які ломім, ціж ня ёсьць спалучэннем з Целам Хрыстуса?
Чаша благославения юже благославимо, не общение ли Крови Христовы ест • Хлебъ иже ломим не общение ли Телу Христову ест?
Таму, што адзін хлеб, мы многія становім адно цела, праз тое, што ўсе мы бяром удзел у вадным хлебе (жывячыся ім).
Яко единъ хлебъ, едино тело мнози есмы, вси бо от единого хлеба причащаемся •
Гляньце на Ізраэля водле цела: ціж тыя, што спажываюць з ахвяр, ня ёсьць суспольнікамі аўтара?
Видьте людей Ізраилевых по плоти: не ядущие ли жертвы обещници олътариви суть?
Што гэтым хочу сказаць? Ці тое, што балванаахвяра ёсьць нечым, або — што балван-бажок той нейкая важнасьць?
Что убо реку? Идолъ ли что ест, или идоломъ жертва что ест?
Не! але — тое, што пагане калі ахвяроўваюць, дык нячысьцікам, а ня Богу ахвяроўваюць. А я ня хочу, каб вы былі супольнікамі нячысьцікаў.
Ничтоже ест • Но яже приносять жертвы языци, бесомъ приносять, а не Богови • Не хощу же васъ общеники бесомъ быти •
Ня можаце піць кіліха Ўсеспадара й кіліха дэмана: ня можаце быць удзейнікамі стала Ўсеспадара й стала чортавага.
Не можете чашу Господьню пити, и чашу бесовску • Не можете столу Господьню причаститися, и столу бесовску •
Ціж будзем гнявіць Госпада? Няўжэ мы мацнейшыя за Яго?
Еда ли разъдражнити хотимъ Господа? И чили крепчайши Его есмы?
Усё мне можна, да ня ўсё карысна; усё мне можна, але ня ўсё будуе.
Вся ми лепа суть но не вся пожиточна • Вся ми прислушать, но не вся созиждають •
Ніхто хай ня шукае карысьці яго, але — бліжняга свайго.
Никтоже своего ищеть, но дружнего кождый •
Ешце ўсё, што ў мясьніцу прыходзіць, бязь лішняга распытвання дзеля сумлення;
Все еже во естовъни продаемое ядите ничто разсужающе для совести •
Божая бо зямля і ўсё, што яе напаўняе (Пс. 23:1).
Господьня бо ест земля и сполънение ея •
Калі хто зь няверных запрашае вас і вы схочаце пайсьці, дык ешце ўсё, што пададуць вам, ня выпытваючы для супакою сумлення.
Аще кто призываеть васъ от неверныхъ, и восхощете пойти, все представленое вамъ ядите, ничтоже востязающе для совести •
Але, як хто скажа вам: «Гэта было ахвяроўвана бажком», ня ешце — з увагі на таго, хто перасьцярог вас ды дзеля супакою сумлення;
Естъ ли же кто повесть вамъ: се идоложертвено естъ, не ядите • Для оного поведавшего, и для совести • Занеже Господьня ест земля и сполнение ея •
пра сумленне кажу не тваё, але другога; чаму бо чужое сумленне мелаб судзіць маю свабоду?
Совесть же глаголю не твою, но другаго • Прочто пакъ свобода моя судится от иноя совести?
Калі я з падзякаю спажываю, то чамуб мяне ганьбаваць за тое, за што дзякую?
Аще азъ с ласкою причащаюся, почто хулу приемлю • Занеже за то благодариши?
Дык ці ясьце, ці п’яце, сі што іншае робіце, ўсё на хвалу Божую рабеце.
Аще убо ясте или пиете или что иного чините, все во славу Божию чиньте •
Ня будзьце прычынаю згоршання ні Юдэям, ні паганам, ні Божай Эклезіі;
Безъ ображения бывайте Іудеомъ, и Еллиномъ, и церкви Божией •
як і я дагаджаю ўсім у-ва ўсім, ня шукаючы для сябе карысьці, але для многіх, каб былі збаўлёнымі.
Яко и азъ во въсемъ угажаю всем, не ища своего пожитку, но многыхъ, да спасуться •
