Лукі 18 Эвангельле Лукі 18 разьдзел

¹ Сказаў такжа ім прыповесьць аб тым, што трэба заўсёды маліцца і не апускаць рук,

² кажучы, што ў адным ме́сьце быў судзьдзя, які Бога не баяўся і людзе́й не сароміўся.

³ У тым жа ме́сьце была адна ўдава, і яна, прыходзячы да яго, казала: абарані мяне́ ад ворага майго.

⁴ Але ён доўгі час не хаце́ў. А пасьля сказаў сам сабе́: хоць я і Бога не баюся і людзе́й не саромлюся,

⁵ але́ як гэтая ўдава не дае́ мне́ спакою, абараню яе́, каб яна ня прыходзіла бале́й дакучаць мне́

⁶ І сказаў Гасподзь: чуеце, што кажа судзьдзя няправедны?

⁷ Ці ж Бог не абороніць выбраных Сваіх, што клічуць яго дзе́нь і ноч, і доўга цярпе́ць будзе іх?

⁸ Кажу вам, што хутка ўчыніць ім справядлівасьць. Але Сын Чалаве́чы, прыйшоўшы; ці знойдзе ве́ру на зямлі?

⁹ Сказаў такжа гэткую прыповесьць да некаторых, што пэўныя былі сябе́, што яны праведныя, і паніжалі другіх:

¹⁰ двое людзе́й увайшлі ў царкву памаліцца: адзін фарысэй, а другі мытнік.

¹¹ Фарысэй, стоючы, гэтак маліўся ў сабе́: Божа, дзякую табе́, што я не такі, як другія людзі: зьдзірцы, крыўдзіцелі, чужаложцы, або як гэты мытнік:

¹² пашчу два разы ў тыдзень, даю дзесяціну з усяго, што прыдбаю.

¹³ А мытнік, стануўшы здалёк, не адважваўся навет падняць вачэй на не́ба; але, б'ючы сябе́ ў грудзі, гаварыў: Божа! будзь міласьцівы нада мною грэшным.

¹⁴ Кажу ж вам, што гэты пайшоў апраўданы бале́й, чымся той: бо ўсякі, хто сам сябе́ вывышшае, паніжоны будзе, а паніжаючы сябе́ ўзвысіцца.

¹⁵ Прыносілі да Яго і дзяце́й, каб Ен дакрануўся да іх; вучні ж, бачучы гэтае, забаранялі ім.

¹⁶ Але Ісус, паклікаўшы іх, сказаў; пусьце́це дзяцей прыходзіць да Мяне́, і не забараняйце ім, бо гэткіх ёсьць Царства Божае;

¹⁷ запраўды кажу вам: хто ня прыйме Царства Божага, як дзіця, той ня ўвойдзе ў яго.

¹⁸ І спытаўся ў Яго не́хта з начальнікаў: Вучыцель добры! што мне́ рабіць, каб унасьле́даваць жыцьцё ве́чнаё?

¹⁹ Ісус сказаў яму: чаму кажаш Мне́ „добры“? Ніхто ня добры, адзін толькі Бог.

²⁰ Ве́даеш прыказаньні: не чужалож, не забівай, не крадзі, ня сьве́дчы крыва, паважай айца твайго і матку тваю. (Вых. 20:12-16)

²¹ Ен жа сказаў: усяго гэтага пільнаваўся я змалку ле́т маіх.

²² Пачуўшы гэтае, Ісус сказаў яму: яшчэ аднаго не хапае табе́: усё, што маеш, прадай і раздай убогім, і будзеш ме́ць скарб на не́бе; і прыходзь ідзі за Мною.

²³ Ен жа, пачуўшы, засумаваў, бо быў надта багаты.

²⁴ Ісус, бачучы, што ён засумаваў, сказаў: як трудна багатаму ўвайсьці ў Царства Божае.

²⁵ Бо лягчэй вярблюду прайсьці праз голчына вуха, чымся багатаму ўвайсьці ў Царства Божае.

²⁶ Чуўшыя гэтае сказалі: хто: ж можа спасьціся?

²⁷ Але Ен сказаў: немагчымае для людзе́й магчыма для Бога.

²⁸ Пётр жа сказаў: вось мы кінулі ўсё і пашлі за Табою.

²⁹ А Ен сказаў ім: запраўды кажу вам; няма нікога, хто кінуўшы дом, ці бацькоў, ці братоў, ці сёстраў, ці жонку, ці дзяце́й дзеля Царства Божага,

³⁰ не атрымаў бы шмат бале́й у гэты час, а ў ве́к будучы — жыцьцё ве́чнае.

³¹ Адклікаўшы ж дванаццацёх вучняў Сваіх, сказаў ім: вось уваходзім у Ерузалім, і зьдзе́йсьніцца ўсё напісанае праз прарокаў аб Сыне Чалаве́чым;

³² бо выдадуць Яго паганам і назьдзе́куюцца над Ім, і зьняважаць Яго, і аплююць Яго;

³³ і будуць біць і заб’юць Яго на сьме́рць; і на трэці дзе́нь уваскрэсьне.

³⁴ Але яны нічога з гэтага не зразумелі; словы гэтыя былі закрыты для іх, і яны не разуме́лі сказанага.

³⁵ І сталася, як падыходзіў да Ерыхону, адзін сьляпы сядзе́ў ля дарогі, жабруючы;

³⁶ І, пачуўшы, што міма яго праходзіць народ, спытаўся: што гэта такое?

³⁷ Яму сказалі, што Ісус Назарэй ідзе́.

³⁸ Тады ён закрычэў: Ісус, Сын Давідаў, зьмілуйся нада мною!

³⁹ Пярэднія закрычэлі на яго, каб маўчаў; але ён яшчэ мацне́й крычэў: Сын Давідаў! зьмілуйся нада мною!

⁴⁰ Ісус, затрымаўшыся, сказаў прыве́сьці яго да Сябе́. І калі той падыйшоў да Яго, спытаўся ў яго:

⁴¹ чаго ты хочаш ад Мяне́? Той сказаў: Госпадзі, каб мне́ бачыць.

⁴² Ісус сказаў яму: Бач жа! ве́ра твая спасла цябе́.

⁴³ І ён той жа час пачаў бачыць і пайшоў за Ім, славячы Бога. І ўве́сь народ, бачучы гэнае, аддаў хвалу Богу.