Лукаша 18 разьдзел
Паводле Лукаша Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Рыма-Каталіцкага Касцёла → Пераклад Чарняўскага — арыгінал
Расказаў таксама ім прыпавесць пра тое, што трэба заўсёды маліцца і не падаць духам,
Затым разказаў ім Езус прыповесьць аб тым, што заўсёды трэба маліцца і не пераставаць, кажучы:
кажучы: «У адным горадзе быў суддзя, які Бога не баяўся і людзей не саромеўся.
"Жыў адзін судзьдзя ў адным горадзе. Ён Бога не баяўся і не зважаў на людзей.
Таксама была ў тым горадзе адна ўдава, якая прыйшла да яго і прасіла: “Абарані мяне ад праціўніка майго”.
Жыла таксама ў гэным адна ўдава, якая прыходзіла да яго з просьбай: "Вазьміся абараніць мяне ад майго праціўніка".
Але ён доўгі час не хацеў. А потым сказаў сам сабе: “Хоць і Бога не баюся, і людзей не саромеюся,
А ён не хацеў даўжэйшы час. Потым аднак адумаўся: хоць Бога не баяўся і з людзьмі не лічыўся,
але паколькі гэтая ўдава не дае мне спакою, абараню яе, каб яна не прыходзіла больш дакучаць мне”».
аднак дзеля дакучлівасьці ўдавы, вазьму яе абарону, каб наканец не прыйшла і не зьневажыла мяне.
І сказаў Пан: «Паслухайце, што кажа несправядлівы суддзя.
Дык сказаў Госпад: "Паслухайце, што гаворыць несправядлівы судзьдзя,
Дык ці ж Бог не абароніць выбраных сваіх, якія просяць Яго дзень і ноч, і ці будзе марудзіць у іх справе?
а ці ж Бог ня возьмецца бараніць выбраньнікаў сваіх днём і ноччу прызываючых Яго, ды ці будзе марудзіць у іх бядзе?
Кажу вам, што неўзабаве абароніць іх. Аднак Сын Чалавечы, прыйшоўшы, ці знойдзе веру на зямлі?»
Кажу вам, што скора возьме іх у абарону. Але калі прыйдзе Сын Чалавечы, ці знойдзе веру на зямлі?"
Расказаў таксама прыпавесць і некаторым упэўненым у сваёй праведнасці, якія пагарджалі іншымі:
Некаторым, што надта сабе верылі, што яны былі справядлівыя, а іншымі пагарджалі — гэткую прыповесьць.
«Два чалавекі зайшлі ў святыню памаліцца: адзін фарысей, а другі мытнік.
Двух людзей увайшло ў сьвятыню памаліцца: адзін фарызэй, а другі мытнік.
Фарысей, стаўшы, маліўся сам сабе так: “Божа, дзякую Табе, што я не такі, як іншыя людзі, рабаўнікі, несправядлівыя, распуснікі або як гэты мытнік.
Фарызэй, стоячы, так маліўся ў душы: "Божа, дзякую Табе, што я не такі, як іншыя людзі: рабаўнікі, несправядліўцы, чужаложнікі, як і гэты мытнік.
Пашчу два разы на тыдзень, даю дзесяціну з усяго, што набываю”.
Пашчу два разы ў тыдні, даю дзесяціну з усяго, што маю.
А мытнік, стоячы воддаль, не адважваўся нават падняць вачэй да неба, але, б’ючы сябе ў грудзі, казаў: “Божа, будзь міласцівы да мяне, грэшнага”.
А мытнік, стоячы здалёка, не сьмеў нават падняць у неба, але біўся ў грудзі і прасіўся: "Божа, будзь міласэрны мне грэшнаму".
Кажу вам, што менавіта гэты пайшоў да дому свайго апраўданы, а не той, бо кожны, хто ўзвышае сябе, прыніжаны будзе, а хто прыніжае сябе, будзе ўзвышаны».
Кажу вам: гэты вярнуўся дамоў апраўданы, а ня той. Бо кожны, хто выносіцца, будзе паніжаны, а хто паніжаецца будзе павышаны".
Прыносілі да Яго таксама немаўлят, каб Ён дакрануўся да іх. Але вучні, убачыўшы, забаранялі ім.
Часам прыносілі да Езуса дзеці, каб дакрануцца да іх. Бачачы гэта вучні сварыліся на іх.
Тады Езус паклікаў іх да сябе і сказаў: «Дазвольце дзецям прыходзіць да Мяне і не забараняйце ім, бо такім належыць Валадарства Божае.
Але Езус паклікаўшы іх да Сябе, загадаў: "Пазваляйце дзеткам прыходзіць да Мяне і не бараніце ім: бо такіх — Каралеўства Божае.
Сапраўды кажу вам: хто не прыме Валадарства Божага, як дзіця, той не ўвойдзе ў яго».
Сапраўды кажу вам: хто не прымае Каралеўства Божага як дзіця, не ўвойдзе ў яго.
Спытаўся ў Яго адзін начальнік: «Настаўнік добры, што мне зрабіць, каб унаследаваць жыццё вечнае?»
Аднойчы спытаўся ў Езуса высокі ўрадовец: "Вучыцелю добры, што маю рабіць, каб здабыць жыцьцё вечнае?"
Езус адказаў яму: «Чаму называеш мяне добрым? Ніхто не ёсць добрым, толькі адзін Бог.
А Езус яму адказаў: "Чаму Мяне завеш добрым? Ніхто ня добры, адно Бог.
Ведаеш запаведзі: не чужалож, не забівай, не крадзі, не сведчы фальшыва, шануй бацьку свайго і маці».
Знаеш прыказаньні: "Не забівай, не чужалож, не крадзі, не сьведч фальшыва, паважай бацьку свайго і маці сваю" (Вых. 20:12−16, Паўт. Пр. 5:16−20).
Той адказаў: «Усё гэта я захоўваў з юнацтва майго».
А ён сказаў: "Я гэта ўсё спаўняю ад маленства".
Пачуўшы гэта, Езус сказаў яму: «Табе нестае яшчэ аднаго: усё, што маеш, прадай і раздай убогім, і будзеш мець скарб у нябёсах. Потым прыходзь і ідзі за Мною».
Пачуўшы гэта, Езус сказаў яму: "Табе не хапае аднаго: прадай усё, што маеш і раздай убогім, а заробіш скарб у небе, ды прыходзь ідзі за Мной".
Калі ж ён пачуў гэта, засмуціўся, таму што быў вельмі багаты.
А ён пачуўшы гэта, пасмутнеў: бо быў вельмі багаты.
Езус, убачыўшы, што той засмуціўся, сказаў: «Як цяжка тым, хто мае багацце, увайсці ў Валадарства Божае.
Затым Езус бачачы яго сумным сказаў: "Як трудна, маючым багацтвы ўвайсьці ў Каралеўства Божае.
Бо лягчэй вярблюду прайсці праз ігольнае вушка, чым багатаму ўвайсці ў Валадарства Божае».
Лягчэй вярблюду праціснуцца праз вуха іголкі, чым багацею ўвайсьці ў Каралеўства Божае."
Хто чуў гэтае, спыталіся: «Хто ж можа збавіцца?»
Дык спыталіся тыя, што слухалі: "Хто ж можа быць тады збаўлены?"
А Ён адказаў: «Тое, што немагчыма для людзей, магчыма для Бога».
Сказаў Ён ім: "Што не магчыма людзям, гэта магчыма Богу".
Тады Пётр сказаў: «Вось мы пакінулі сваё і пайшлі за Табою».
Сказаў Пётр: "Вось жа пакінулі ўсё і пайшлі за Табой".
А Ён адказаў ім: «Сапраўды кажу вам, што няма таго, хто б пакінуў дом, ці жонку, ці братоў, ці бацькоў, ці дзяцей дзеля Божага Валадарства,
Сказаў ім Езус: "Сапраўды кажу вам, што няма нікога, хто б пакінуў дом, або бацькоў, або братоў, або жонку, або дзяцей дзеля Каралеўства Божага,
і не атрымаў бы значна больш у гэты час, а ў будучым веку — жыццё вечнае».
каб не атрымаў многа больш у жыцьці гэтым, а ў будучым жыцьцё вечнае.
Пасля ўзяў Дванаццаць і сказаў ім: «Вось, мы ўзыходзім у Ерузалем, і збудзецца ўсё, што пісалі прарокі пра Сына Чалавечага,
Узяўшы з сабой дванаццаць казаў ім: "Ідзём у Ерузалім і зьдзейсьніцца ўсё, што напісана Прарокам пра Сына Чалавечага.
бо Ён выдадзены будзе язычнікам, насмяюцца з Яго, абразяць, аплююць,
Будзе выдадзены паганам, будзе высьмеяны, убічаваны, ды апляваны.
будуць бічаваць і заб’юць Яго, але на трэці дзень Ён уваскрэсне».
А па ўбічаваньні заб'юць Яго, а на трэці дзень уваскрэсьне.
Але яны нічога не зразумелі з гэтага; і было слова гэтае закрыта для іх, і яны не спасціглі сказанага.
Але яны з гэтага нічога не разумелі, пра што гаварылася.
Калі Ён падыходзіў да Ерыхона, адзін сляпы сядзеў пры дарозе, просячы міласціну.
Здарылася, што калі падыходзіў да Ерыха, нейкі сьляпы сядзеў пры дарозе жабруючы.
Пачуўшы, што праходзіць натоўп, распытваўся, што гэта такое.
Пачуўшы гармідар натоўпу праходзячага спытаўся, што гэта такое?"
Яму сказалі, што праходзіць Езус Назаранін.
Сказалі Яму, што Езус з Назарэту праходзіць міма.
Тады ён закрычаў: «Езу, Сыне Давіда, змілуйся нада мною!»
Дык пачаў крычаць: "Езу, Сыне Давідаў, зжалься нада мной!"
Тыя, што ішлі наперадзе, загадвалі яму, каб змоўк. Ён жа яшчэ мацней крычаў: «Сыне Давіда, змілуйся нада мною!»
А тыя, што ішлі на перадзе сварыліся на яго, каб маўчаў. Але ён тым яшчэ мацней крычаў: "Сыне Давідаў, пашкадуй мяне!"
Спыніўшыся, Езус загадаў прывесці яго да сябе. Калі той наблізіўся да Яго, спытаўся:
Езус стрымаўся і загадаў яго прывесьці да Яго. А калі ён падыйшоў, спытаўся ў яго:
«Што хочаш, каб Я зрабіў табе?» Той адказаў: «Пане, каб я зноў бачыў».
"Што хочаш, каб Я зрабіў табе?" А ён сказаў: "Госпадзе, хачу відзець".
І Езус сказаў яму: «Будзь відушчым! Вера твая ўратавала цябе».
Сказаў яму Езус: "Праглянь, вера твая аздаравіла цябе".
Той адразу стаў бачыць і пайшоў за Ім, славячы Бога. І ўвесь народ, убачыўшы гэта, узнёс хвалу Богу.
І зараз праглянуў, ды ішоў за Езусам, славячы Бога. А ўвесь народ бачачы гэта, славіў Бога.
