Лукаша 18 разьдзел
Паводле Лукаша Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Чарняўскага — арыгінал
Сказаў ім таксама прытчу пра тое, што трэба заўсёды маліцца і ня падаць духам.
Затым разказаў ім Езус прыповесьць аб тым, што заўсёды трэба маліцца і не пераставаць, кажучы:
Кажучы: у адным горадзе быў судзьдзя, які Бога не баяўся і людзей не саромеўся.
"Жыў адзін судзьдзя ў адным горадзе. Ён Бога не баяўся і не зважаў на людзей.
У тым самым горадзе была адна ўдава, і яна, прыходзячы да яго, казала: абарані мяне ад супраціўніка майго.
Жыла таксама ў гэным адна ўдава, якая прыходзіла да яго з просьбай: "Вазьміся абараніць мяне ад майго праціўніка".
Але ён доўгі час не хацеў. А потым сказаў сам сабе: хоць і Бога не баюся і людзей не саромеюся,
А ён не хацеў даўжэйшы час. Потым аднак адумаўся: хоць Бога не баяўся і з людзьмі не лічыўся,
але як што гэтая ўдава не дае мне спакою, абараню яе, каб яна ня прыходзіла больш дакучаць мне.
аднак дзеля дакучлівасьці ўдавы, вазьму яе абарону, каб наканец не прыйшла і не зьневажыла мяне.
І сказаў Гасподзь: чуеце, што кажа судзьдзя няправедны?
Дык сказаў Госпад: "Паслухайце, што гаворыць несправядлівы судзьдзя,
Ці ж Бог не абароніць выбраных Сваіх, што галосяць да Яго дзень і ноч, хоць і марудзіць абараніць іх?
а ці ж Бог ня возьмецца бараніць выбраньнікаў сваіх днём і ноччу прызываючых Яго, ды ці будзе марудзіць у іх бядзе?
кажу вам, што падасьць ім абарону неўзабаве. А Сын Чалавечы, прыйшоўшы, ці знойдзе веру на зямлі?
Кажу вам, што скора возьме іх у абарону. Але калі прыйдзе Сын Чалавечы, ці знойдзе веру на зямлі?"
Сказаў таксама да некаторых, якія былі ўпэўненыя ў сабе, што яны праведныя, і прыніжалі іншых, наступную прытчу:
Некаторым, што надта сабе верылі, што яны былі справядлівыя, а іншымі пагарджалі — гэткую прыповесьць.
два чалавекі ўвайшлі ў храм памаліцца: адзін фарысэй, а другі мытнік.
Двух людзей увайшло ў сьвятыню памаліцца: адзін фарызэй, а другі мытнік.
Фарысэй, стаўшы, маліўся сам сабе так: Божа! дзякую Табе, што я не такі, як іншыя людзі, рабаўнікі, крыўдзіцелі, блудадзеі, альбо як гэты мытнік:
Фарызэй, стоячы, так маліўся ў душы: "Божа, дзякую Табе, што я не такі, як іншыя людзі: рабаўнікі, несправядліўцы, чужаложнікі, як і гэты мытнік.
пашчуся два разы на тыдзень, даю дзесяціну з усяго, што набываю.
Пашчу два разы ў тыдні, даю дзесяціну з усяго, што маю.
А мытнік, стоячы воддаль, не адважваўся нават падняць вочы да неба; але, б’ючы сябе ў грудзі, казаў: Божа! будзь міласэрны да мяне, грэшніка!
А мытнік, стоячы здалёка, не сьмеў нават падняць у неба, але біўся ў грудзі і прасіўся: "Божа, будзь міласэрны мне грэшнаму".
Кажу вам, што гэты пайшоў у дом свой апраўданы болей, чым той: бо кожны, хто ўзьвялічвае сам сябе, паніжаны будзе, а хто паніжае сябе, узвысіцца.
Кажу вам: гэты вярнуўся дамоў апраўданы, а ня той. Бо кожны, хто выносіцца, будзе паніжаны, а хто паніжаецца будзе павышаны".
Прыносілі да Яго і дзяцей, каб Ён дакрануўся да іх; а вучні, бачачы тое, забаранялі ім.
Часам прыносілі да Езуса дзеці, каб дакрануцца да іх. Бачачы гэта вучні сварыліся на іх.
Але Ісус, паклікаўшы іх, сказаў: пусьцеце дзяцей прыходзіць да Мяне і не забараняйце ім, бо такіх ёсьць Царства Божае;
Але Езус паклікаўшы іх да Сябе, загадаў: "Пазваляйце дзеткам прыходзіць да Мяне і не бараніце ім: бо такіх — Каралеўства Божае.
праўду кажу вам: хто ня прыме Царства Божага, як дзіця, той ня ўвойдзе ў яго.
Сапраўды кажу вам: хто не прымае Каралеўства Божага як дзіця, не ўвойдзе ў яго.
І спытаўся ў Яго нехта з начальнікаў: Настаўнік добры! што мне рабіць, каб успадкаваць жыцьцё вечнае?
Аднойчы спытаўся ў Езуса высокі ўрадовец: "Вучыцелю добры, што маю рабіць, каб здабыць жыцьцё вечнае?"
Ісус сказаў яму: што ты называеш Мяне добрым? Ніхто ня добры, як толькі адзін Бог.
А Езус яму адказаў: "Чаму Мяне завеш добрым? Ніхто ня добры, адно Бог.
Ведаеш запаведзі: ня чыні пералюбу; не забівай; ня крадзь; ня сьведчы ілжыва; шануй бацьку твайго і маці тваю.
Знаеш прыказаньні: "Не забівай, не чужалож, не крадзі, не сьведч фальшыва, паважай бацьку свайго і маці сваю" (Вых. 20:12−16, Паўт. Пр. 5:16−20).
А той сказаў: усё гэта захаваў я зь юнацтва майго.
А ён сказаў: "Я гэта ўсё спаўняю ад маленства".
Пачуўшы гэта, Ісус сказаў яму: яшчэ аднаго не хапае табе: усё, што маеш, прадай і раздай убогім, і мець будзеш скарб на нябёсах, і прыходзь, і ідзі сьледам за Мною.
Пачуўшы гэта, Езус сказаў яму: "Табе не хапае аднаго: прадай усё, што маеш і раздай убогім, а заробіш скарб у небе, ды прыходзь ідзі за Мной".
А ён, пачуўшы гэта, засмуціўся, бо быў вельмі багаты.
А ён пачуўшы гэта, пасмутнеў: бо быў вельмі багаты.
Ісус, бачачы, як ён засмуціўся, сказаў: як цяжка багатым маетнікам увайсьці ў Царства Божае!
Затым Езус бачачы яго сумным сказаў: "Як трудна, маючым багацтвы ўвайсьці ў Каралеўства Божае.
бо лягчэй вярблюду прайсьці празь ігольныя вушкі, чым багатаму ўвайсьці ў Царства Божае!
Лягчэй вярблюду праціснуцца праз вуха іголкі, чым багацею ўвайсьці ў Каралеўства Божае."
Тыя, што чулі гэта, сказалі: хто ж можа ўратавацца?
Дык спыталіся тыя, што слухалі: "Хто ж можа быць тады збаўлены?"
Але Ён сказаў: немагчымае людзям магчымае Богу.
Сказаў Ён ім: "Што не магчыма людзям, гэта магчыма Богу".
А Пётр сказаў: вось, мы пакінулі ўсё і пайшлі сьледам за Табою.
Сказаў Пётр: "Вось жа пакінулі ўсё і пайшлі за Табой".
Ён сказаў ім: праўду кажу вам: няма нікога, хто пакінуў бы дом, альбо бацькоў, альбо братоў, альбо сёстраў, альбо жонку, альбо дзяцей дзеля Царства Божага,
Сказаў ім Езус: "Сапраўды кажу вам, што няма нікога, хто б пакінуў дом, або бацькоў, або братоў, або жонку, або дзяцей дзеля Каралеўства Божага,
і не атрымаў бы намнога больш у гэты час, і ў век будучага жыцьця вечнага.
каб не атрымаў многа больш у жыцьці гэтым, а ў будучым жыцьцё вечнае.
І адклікаўшы дванаццаць вучняў Сваіх, сказаў ім: вось, мы ўзыходзім у Ерусалім, і зьдзейсьніцца ўсё напісанае праз прарокаў пра Сына Чалавечага:
Узяўшы з сабой дванаццаць казаў ім: "Ідзём у Ерузалім і зьдзейсьніцца ўсё, што напісана Прарокам пра Сына Чалавечага.
бо выдадуць Яго язычнікам і паглумляцца зь Яго, і зьняважаць Яго, і аплююць Яго,
Будзе выдадзены паганам, будзе высьмеяны, убічаваны, ды апляваны.
і будуць біць і заб’юць Яго; і на трэйці дзень уваскрэсьне.
А па ўбічаваньні заб'юць Яго, а на трэці дзень уваскрэсьне.
Але яны нічога з гэтага не зразумелі; словы гэтыя былі ім неспасьцігальныя, і яны не разумелі сказанага.
Але яны з гэтага нічога не разумелі, пра што гаварылася.
А калі падыходзіў Ён да Ерыхона, адзін сьляпы сядзеў пры дарозе, просячы міласьціны;
Здарылася, што калі падыходзіў да Ерыха, нейкі сьляпы сядзеў пры дарозе жабруючы.
і пачуўшы, што міма яго праходзяць людзі, спытаўся: што гэта такое?
Пачуўшы гармідар натоўпу праходзячага спытаўся, што гэта такое?"
Яму сказалі, што Ісус Назарэй ідзе.
Сказалі Яму, што Езус з Назарэту праходзіць міма.
Тады ён закрычаў: Ісусе, Сыне Давідаў! памілуй мяне.
Дык пачаў крычаць: "Езу, Сыне Давідаў, зжалься нада мной!"
Тыя, што ішлі наперадзе, прымушалі яго маўчаць; але ён яшчэ мацней крычаў: Сыне Давідаў! памілуй мяне.
А тыя, што ішлі на перадзе сварыліся на яго, каб маўчаў. Але ён тым яшчэ мацней крычаў: "Сыне Давідаў, пашкадуй мяне!"
Ісус, спыніўшыся, загадаў прывесьці яго да Сябе. І калі той падышоў да Яго, спытаўся ў яго:
Езус стрымаўся і загадаў яго прывесьці да Яго. А калі ён падыйшоў, спытаўся ў яго:
чаго ты хочаш ад Мяне? Ён сказаў: Госпадзе! каб мне бачыць.
"Што хочаш, каб Я зрабіў табе?" А ён сказаў: "Госпадзе, хачу відзець".
Ісус сказаў яму: Бач! вера твая ўратавала цябе.
Сказаў яму Езус: "Праглянь, вера твая аздаравіла цябе".
І ён адразу пачаў бачыць і пайшоў за Ім, славячы Бога. І ўвесь люд, бачачы гэта, узьнёс хвалу Богу.
І зараз праглянуў, ды ішоў за Езусам, славячы Бога. А ўвесь народ бачачы гэта, славіў Бога.
