Псалтыр 88 псалом
Псалтыр
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Пераклад Сабілы і Малахава
Пёсьня. Псальм сыноў Карэявых. Кіраўніку хору: дзеля пяяньня. Навука Эмана Эзрахіта.
Песьня. Псальм. Сыноў Карэявых. Кіраўніку хору. Паводля Махалат леанот. Вучэньне Гэмана Езрагіта.
Госпадзе, Божа мой! Удзень я помачы клічу і ўначы крычу прад Табою!
Ягова, Божа збаўленьня майго, удзень я галашу і ўначы перад Табою.
Няхай малітва мая ўзыйдзе прад аблічча Тваё; вуха Тваё прыхілі да маленьня майго:
Хай узыйдзе перад Аблічча Тваё малітва мая. Нахілі Вуха Тваё да маленьня майго,
бо перасычана мукамі душа мая, і жыцьцё маё блізка магілы.
бо насыцілася лíхам душа мая, і жыцьцё маё наблізілася да апраметнай.
Залічылі мяне да тых, што ў магілу зьбіраюцца; я стаўся, як чалавек, што сілы ня мае.
Я прылічаны да тых, якія зыходзяць у магілу, я стаўся як чалавек, які ня мае ўспамогі,
Паміж мёртвых кінены, быццам забітыя, што ляглі ў магіле, што Ты ўжо іх не ўспамінаеш, і далёка яны ад рукі Тваяе.
бу́дучы ня мёртвым упадоблены сьцятым, якія ляжаць у магіле, якіх Ты больш ня ўспаміна́еш, якія адкінутыя ад Рукі Тваёй.
Ты кінуў мяне ў найглыбейшую яму, у цемру, ў бяздоньне.
Ты паклаў мяне ў найглыбейшую яму, у цемру, у глыбíні цемры.
Налягла на мяне ярасьць Твая, усімі хвалямі Тваімі прыгнёў Ты мяне. (Зэля)
Цяжка цяжарыць мяне лютасьць Твая, усімі хвалямі Тваімі Ты гняцеш мяне долу. — Зэля.
Знаёмых маіх Ты аддаліў ад мяне, зрабіўшы мяне агідным для іх; вось, я ў нядолі і выйсьці ня здолею.
Ты аддалíў ад мяне маіх знаёмых, зрабіў мяне агідным для іх. Я ўвязьнены і ня магу выйсьці.
Павысахла вока маё ад тугі; кожын дзень я крычу да Цябе, о Госпадзе, і рукі мае да Цябе выцягаю.
Высахла вока маё ад гароты. Цябе, Ягова, клічу я ўвесь дзень. Да Цябе працягваю я мае рукі.
Ці-ж зробіш Ты цуд над нябожчыкамі? Ці-ж ускрэснуць умёршыя ды хваліць Цябе будуць? (Зэля)
Ці зробіш Ты цуд над нябожчыкамі? Ці ўстануць нябожчыкі і будуць Цябе вызнаваць (і славіць)?
Ці ў магіле абвешчана будзе ласка Твая, а праўда Твая ў месцы тленьня?
Ці стане хто ў магіле распавядаць пра Тваю Міласэрнасьць, у абадоньне пра Тваю Вернасьць?
Ці ў цемры пазнаюць цуды Тваі, праўду Тваю ў зямлі забыцьця?
Ці будуць пазнаны ў цемры Цуды Твае і ў зямлі забыцьця Справядлівасьць Твая?
Але я, Госпадзе, крычу да Цябе, і зраньня малітва мая сустракае Цябе.
І я, Ягова, я клічу да Цябе, і зраньня малітва мая сустракае Цябе.
Дзеля чаго адпіхаеш, о Госпадзе, душу маю, хаваеш аблічча Тваё ад мяне?
Чаму, Ягова, адкідаеш Ты душу маю, хаваеш Ты Аблічча Тваё ад мяне?
Змалку я нешчасьлівы ды змораны; пераносячы страхі Твае, я зьнямогся.
Прыгнечаны я і набліжаюся да сьмерці ад юнацтва. Я нясу жахі Твае, я ў роспачы.
Нада мной праляцела ярасьць Твая, страхі Твае зьніштажаюць мяне:
Нада мной прайшлі гне́вы Твае. Жахі Твае зьнішчаюць мяне.
акружаюць мяне, як вада, кожын дзень, абступаюць мяне грамадою.
Яны ахінаюць мяне, як воды, увесь дзень. Яны разам акружаюць мяне.
Ты аддаліў ад мяне прыяцеля і знаёмага: заступіла іх цемра.
Ты аддаліў ад мяне сябра і блізкага. Знаёмыя мае ў цемры.
