1 да Карынфянаў 3 разьдзел
Першае пасланьне да Карынфянаў
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Біблія Скарыны (Апосталъ)
І я ня мог гаварыць вам, браты, як духоўным, але як цяле́сным, як малале́ткам у Хрысьце́.
І азъ братия не могохъ вамъ глаголати яко духовнымъ, но яко плотным и яко младеньцем о Христе
Я паіў вас малаком, а ня стравай, бо вы былі яшчэ ня ў сілах, дый цяпе́р ня ў сілах, бо вы яшчэ цяле́сныя.
млеком васъ напоих, а не брашномъ • Не вже бо можасте • Но еще и ныне не можете,
Бо, калі між вамі зайздрасьць, спрэчкі і нязгода, дык ці не цяле́сныя вы? і ці не па чалаве́чаму паступаеце?
яко плотни есте • Понеже в васъ ест зависть, сваръ и распря • Не плотни ли есте и по человечеству ходите?
Бо, калі адзін кажа: я — Паўлавы, а другі: я — Апалёсавы, дык ці не цяле́сныя вы?
Еда бо глаголеть кто: азъ есмъ Павловъ • А другый: азъ Аполосовъ, чили не плотни есте?
Хто Паўла? Кто Апалёс? Яны — толькі служкі, праз якіх вы ўве́равалі, дый як кожнаму даў Госпад.
Кто убо ест Павелъ? И кто же Аполосъ? Толико служителие имиже веровасте, и каждому якоже Господь далъ ест •
Я пасадзіў, Апалёс паліваў, але ўзрасьціў Бог;
Азъ насадилъ, Аполосъ напоилъ, но Богъ возрастилъ •
ды гэтак і той, хто садзіў, і хто паліваў ёсьць нішто, а хто ўзрашчае — Бог.
Темже ни насажаяй ест что, ни напояй • Но возращаяй Богъ •
Хто садзіць і хто палівае ёсьць адно; але кожны возьме сваю заплату водле сваёй працы.
Насадивый же и напоивый едино еста, каждый пакъ свою мзду прииметь, по своему тружанию •
Бо мы — супрацоўнікі Бога; вы — Божая ніва, Божая будыніна.
Божіи убо поспешници есмы • Вы же Божие стяжание, Божие ставление есте •
Я, водле данай мне́ ад Бога ласкі, як мудры будаўнічы, залажыў фунда́мант, а другі стаўляе дом; кожны-ж хай глядзіць, як будуе.
Азъ по благодати Божией даной мне яко мудрый ставитель, основание положихъ • Иный же на томъ зиждеть, но единый каждый да блюдеть како назидаеть •
Бо ніхто ня можа пакласьці другога фунда́манту, апрача закладзенага, які ёсьць Ісус Хрыстос.
Основания бо иного никтоже можеть положити, кроме лежащего еже ест Ісусъ Христосъ •
Ці хто будуе на гэным фундаманьце з золата, серабра, дарагіх каме́ньняў, дрэва, сена, трысьця, —
Аще ли же кто сооружаеть на основаніи семъ злато, сребро, камение драгое, дрова, сено, тростие •
кожнага дзе́ла выявіцца; бо дзе́нь пакажа, бо ў вагні выкрываецца, і агонь выпрабоўвае дзе́ла кожнага, якое яно ёсьць.
Каждого дело явлено будеть • День убо Господень явить, еже огънемъ откриется • И единого каждого дело яково ест огнь е искусить •
Калі чые́ дзе́ла, што ён будаваў, вытрывае, той дастане заплату.
Останеть ли чие дело еже содела, мзъду пріиметь •
А чые́ дзе́ла згарыць, шкоду ме́ці будзе, сам жа спасе́цца, ды так, як-бы праз агонь.
Згорить ли чие дело, дщету терпети будеть • А самъ спасется, но такъ якобы огнемъ •
Ці-ж ня ве́даеце, што вы — храм Божы, і Дух Божы жыве́ ў вас?
Не весте ли яко храмъ Божій есте • И Духъ Божій пребываеть в васъ?
Калі-ж хто зруйнуе храм Божы, зьніштожыць таго Бог, бо храм Божы — сьвяты; гэта-ж ёсьць вы.
Естъ ли же кто храмъ Божій посквернить погубит сего Богъ • Храмъ убо Божій святъ естъ, еже есте вы •
Ніхто хай сам сябе́ не ашуківае: калі хто з вас думае быць мудрым у гэтым ве́ку, станься дурным, каб быць мудрым.
Никтоже самъ себе да не прельщаеть, аще кто мнит ся мудръ быти в васъ во веце семъ • Буди жъ глупъ, дабы былъ мудрымъ •
Бо мудрасьць сьве́ту гэтага ёсьць дурнота нерад Богам, як напісана: зловіць мудрых у хітрасьці іх (Іоў 5:13).
Мудрость убо света сего, глупость естъ предъ Богомъ • Писано бо ест: поемляй мудрыя въ хитрости их •
І яшчэ: Госпад ве́дае разважаньні мудрых, што яны марныя (Псальм 93:11).
И паки: Господь весть помышления мудрых, яко сут суетна •
Дык ніхто не хваліся ў людзе́й, бо вашае — ўсё:
Темже да не хвалится кто людми, вси бо ваши суть:
ці Паўла, ці Апалёс, ці Кіфа, ці сьве́т, ці жыцьце, ці сьме́рць, ці цяпе́рашняе, ці будучае, — усё вашае;
аще Павелъ, аще Аполосъ, аще Кифа • Аще ли миръ, аще животъ, аще смерть, аще настоящая, аще будущая • Вся ваша суть,
вы-ж — Хрыстовыя. а Хрыстос — Божы.
вы же Христовы, Христосъ же Божий •
