Марка 4 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Анатоля Клышкi → Пераклад Чарняўскага — арыгінал
І Ён зноў пачаў вучыць каля мора; і сабраўся да Яго вялізны натоўп, так што Ён, увайшоўшы ў лодку на моры, сядзеў, а ўвесь натоўп быў на зямлі пры моры.
І зноў пачаў навучаць каля мора, Ды вось сабралася вакруг Яго вялізарная грамада, так што Ён ўвайшоў у лодку на моры і сеў, а ўся грамада стаяла на беразе мора.
І Ён вучыў іх многаму ў прыпавесцях і казаў ім у Сваёй навуцы:
І навучаў іх многа чаго ў прыповесьцях. І казаў ім у Сваёй навуцы.
Слухайце! Вось выйшаў сейбіт сеяць.
Слухайце: "Вось аднойчы сяўбіт пайшоў на сяўбу.
І сталася, калі ён сеяў, адно зерне ўпала пры дарозе, і наляцелі птушкі і падзяўблі яго.
А калі сеіў адно зярнё пала пры дарозе, затым наляцелі птушкі нябесныя і падзяўблі іх.
А другое ўпала на скалісты грунт, дзе няшмат было зямлі, і адразу ўзышло, бо зямля была не глыбокая;
Другое зярно пала на камяністае месца, дзе не было шмат зямлі. Хутка ўзыйшло, але таму, што зямля была не глубокая
і калі ўзышло сонца — прыпаліла яго і, таму што не мела кораня, засохла.
дык калі сонца ўзыйшло, зьвяла, таму, што ня мела карэньняў, высахла.
А іншае ўпала ў церні, і ўзняліся церні і заглушылі яго, і плоду яно не дало.
А іншае ўпала ў церні (калючнік): вырасьлі церні ды заглушылі яго і не дало пладоў.
А іншыя ўпалі ў добрую зямлю і давалі плод, уздымаючыся і ўзрастаючы, і прыносіла адно — у трыццаць, і адно — у шэсцьдзесят, і адно — у сто разоў.
Яшчэ іншыя наастатак палі на ўрадлівую зямлю і далі багаты плод: узыходзілі, расьлі і далі плод: адно трыццаць, адно — шесьцьдзесят, адно — сто.
І казаў ім: Хто мае вушы, каб чуць, няхай чуе!
І казаў: "Хто мае вушы, каб слухаць — хай слухае.
І калі Ён застаўся адзін, тыя, што былі вакол Яго разам з дванаццаццю, пыталіся ў Яго аб прыпавесцях.
Калі Езус застаўся адзін, тыя, што з Ім былі разам з дванаццацю пыталіся ў Яго адносна прыповесьцяў.
І казаў ім: Вам дадзена таямніца Царства Божага; тым жа, па-за вамі, усё паўстае ў прыпавесцях,
Дык сказаў Ён ім: "Вам дадзена знаць таямніцы Каралеўства Божага; пастароньнім усё гаворыцца ў прыповесьцях,
каб яны, гледзячы, бачылі і не ўгледзелі, і, слухаючы, чулі і не разумелі, каб не далучыліся яны, і было даравана ім9.
каб вачыма глядзелі, а ня бачылі, ды каб вушыма слухалі — але ня чулі, каб часам не навярнуліся і не былі ім адпушчаны грахі. (Із. 6:9−10).
І кажа ім: Не разумееце гэтай прыпавесці, а як зразумееце ўсе прыпавесці?
Затым спытаўся ў іх: "Няўжо вы не разумееце гэтай прыповесьці? А як жа ўсе прыповесьці поймеце?
Сейбіт сее слова.
Сяўбіт — хто слова сее.
А вось тыя, што пры дарозе, дзе сеецца слова; і калі яны пачуюць, адразу прыходзіць сатана і забірае слова, пасеянае ў іх [сэрцах].
Пасеянае пры дарозе абазначае тых, у якіх сеецца слова, але калі пачуюць, зараз прыходзіць шатан (ліхі) і вырывае пасеянае ў іх слова.
І гэтак жа тыя, што сеюцца на скалістым грунце, — яны, калі пачуюць слова, адразу з радасцю прымаюць яго,
А тыя, што на камяністым месцы пасеяна — тыя, што пачуўшы слова — прыймаюць яго зараз з радасьцю.
ды не маюць кораня ў сабе і дачасныя; пасля, калі падыходзіць уціск або ганенне за слова, адразу разуверваюцца.
Але ня маючы ў сабе караня, таму не трывалыя: потым адпадаюць — калі надыйдзе прыгнёт і прасьлед дзеля слова, зараз жа горшацца.
А іншыя — гэта тыя, што сеюцца ў церні, гэта тыя, хто пачуў слова,
А тымі, што ў цернях пасянае, гэта тыя, што слухаюць слова,
ды турботы веку і зман багацця ды жаданні чаго-небудзь іншага, уваходзячы, зусім заглушаюць слова, і яно робіцца бясплодным.
але сьвецкія клопаты і чароўнасьць (чар) багацтва ды прагавітасьць іншых рачэй (страсьці), пранікаючы іх — заглушаюць слова і яно не прыносіць плоду.
А вось тыя, пасеяныя на добрую зямлю: гэта тыя, што чуюць слова і прымаюць і даюць плод: адно — у трыццаць, і адно — у шэсцьдзесят, і адно — у сто разоў.
А на добрай зямлі пасеяна слова — гэта тыя, што слухаюць слова і прымаюць ды прыносяць плён (плод): адно трыццаць, другое шесьцьдзесят, а іншае сто.
І казаў ім: Хіба лямпа прыносіцца на тое, каб паставілі яе пад пасудзіну ці пад ложак? А ці не на тое, каб паставілі яе на падстаўку?
Дый казаў ім: "Ці на тое прыносіцца сьвечка, каб паставіць яе пад пасуду або пад ложак? Няўжо ня па тое, каб была пастаўлена на падсьвечніку?
Бо няма нічога таемнага, каб не стала яўным, і нічога ўтоенага, каб не выйшла на яўнае.
Бо няма нічога тайнага, каб не было выяўлена, ды нічога скрытага, каб не было выяўлена.
Калі хто мае вушы, каб чуць, няхай чуе.
Хто мае вушы, каб слухаць — хай слухае".
І Ён казаў ім: Зважайце, што чуеце. Якою мераю вы мерыце, такою будзе адмерана вам і будзе дададзена вам, [хто слухае].
Далей казаў ім: "Уважайце, што слухаеце! Якою меркай вы будзеце мераць, вам адмераюць ды прыбавяць яшчэ.
Бо хто мае, таму будзе дададзена, а хто не мае, і тое, што мае, будзе ўзята ад яго.
Бо хто мае, таму будзе дадзена, а хто ня мае, дык і тое, што мае будзе аднята. (узята).
І Ён казаў: Так і Царства Божае: як чалавек, што кіне насенне ў зямлю,
І вучыў: "З Божым Каралеўствам так, як быццам чалавек пасеіў насеньне ў зямлю.
і спіць, і ўстае ўночы і ўдзень, а насенне прарастае і выцягваецца, як — ён не ведае.
Ці ён сьпіць, ці ўстае, ці ноччу, ці днём а насеньне абходзіць, расьце — а ён ня ведае.
[Бо] зямля сама сабою пладаносіць: спярша рунь, пасля колас, пасля поўнае зерне ў коласе.
Бо зямля сама з сябе дае плод, перш зелянь (ладыгу), пасьля колас, наастатак поўнае зярнё ў коласе.
Калі ж плод даспее, ён адразу пасылае серп, бо надышло жніво.
А калі ўжо пасьпее, зараз гаспадар запускае серп, бо жніво настала.
І Ён казаў: З чым параўнаем Царства Божае ці ў якім прыпадабненні выявім яго?
Далей прадаўжаў: "Да чаго ўпадобнім Каралеўства Божае? Або якою прыповесьцю выявіў гэта?
Яно як гарчычнае зерне, што, калі пасеяна ў зямлю, найдрабнейшае з усяго насення на зямлі,
Як гарчычнае зярнё, усеянае ў зямлю, яўляецца найменшым з усіх насеньняў на зямлі;
а калі пасеяна, узыходзіць і робіцца большым за ўсю агародніну і пускае вялікія галіны, так што пад яго ценем могуць гняздзіцца птушкі нябесныя.
А калі пасеяна ўзыходзіць і становіцца большым ад усіх гароднін. Выпушчае галіны вялікія, так што нябесныя птушкі могуць хавацца ў яго засені.
І такімі многімі прыпавесцямі казаў ім слова, наколькі яны маглі чуць;
І ў многіх падобных прыповесьцях вясьцім ім слова, на сколькі маглі яны зразумець.
а без прыпавесці не казаў ім, а Сваім вучням асобна ўсё растлумачваў.
Ды бяз прыповесьцяў не навучаў іх. А асобна вучням выясьняў усё.
І ў той самы дзень з надыходам вечара кажа ім: Пераедзьма на той бок.
Аднойчы, калі настаў вечар, сказаў ім Езус: "Пераплывём на другі бераг".
І яны, пакінуўшы натоўп, бяруць Яго з сабою, як быў у лодцы; і іншыя лодкі былі з Ім.
Адправіўшы людзей, як Ён быў у лодцы, так і ўзялі Яго. Іншыя лодкі былі з Ім
І ўзнімаецца моцны вецер-віхор, і хвалі білі ў лодку, так што ўжо напаўнялася лодка вадою.
І здарылася, што паднялася вялікая вятруга (бура), ды хвалі пачалі заліваць лодку, так што лодку залівала.
А Ён быў на карме і спаў на падушцы. І будзяць Яго і кажуць Яму: Настаўніку, няўжо не турбуе Цябе, што мы гінем?
А Езус быў на канцы лодкі і спаў на карме. Будзяць тады Яго і кажуць Яму: "Настаўнічы! Ці не разумееш, што мы топімся (гінем)?"
І, разбуджаны, Ён забараніў ветру і сказаў мору: Маўчы, суцішся! — І суняўся вецер і настала вялікая ціша.
Езус падняўшыся пагразіў вятрузе ды загадаў мору: "Замаўчы, успакойся!" Дык спыніўся віхор і стала вялікая цішыня (зацішша).
І Ён сказаў ім: Што вы такія баязлівыя? Хіба яшчэ няма ў вас веры?
Адазваўся да іх: "Чаму так палахлівыя, ня маеце яшчэ веры?" А яны натта спалохаліся ды казалі адзін аднаму: "Хто ж гэта такі, што віхор і мора Яго слухаюць?"
І яны настрашыліся страхам вялікім і казалі адзін аднаму: Хто ж тады Ён, што і вецер, і мора слухаюцца Яго?
