Марка 4 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Чарняўскага — арыгінал
І зноў пачаў вучыць каля мора; і сабралася да Яго мноства людзей, так што Ён увайшоў у лодку і быў на моры, а ўвесь люд быў на зямлі каля мора.
І зноў пачаў навучаць каля мора, Ды вось сабралася вакруг Яго вялізарная грамада, так што Ён ўвайшоў у лодку на моры і сеў, а ўся грамада стаяла на беразе мора.
І вучыў іх прытчамі многа і ў вучэньні Сваім казаў ім:
І навучаў іх многа чаго ў прыповесьцях. І казаў ім у Сваёй навуцы.
слухайце: вось, выйшаў сейбіт сеяць;
Слухайце: "Вось аднойчы сяўбіт пайшоў на сяўбу.
і калі сеяў, сталася так, што іншае ўпала ўскрай дарогі, і наляцелі птушкі і падзяўблі тое;
А калі сеіў адно зярнё пала пры дарозе, затым наляцелі птушкі нябесныя і падзяўблі іх.
іншае ўпала на камяністую мясьціну, дзе няшмат было зямлі, і неўзабаве ўзышло, таму што зямля была там ня глыбокая;
Другое зярно пала на камяністае месца, дзе не было шмат зямлі. Хутка ўзыйшло, але таму, што зямля была не глубокая
а калі ўзышло сонца, завяла і, як ня мела карэньня, засохла;
дык калі сонца ўзыйшло, зьвяла, таму, што ня мела карэньняў, высахла.
іншае ўпала на церне, і церне вырасла і заглушыла насеньне, яно не дало плоду;
А іншае ўпала ў церні (калючнік): вырасьлі церні ды заглушылі яго і не дало пладоў.
а іншае ўпала на добрую зямлю і дало плод, які ўзыйшоў і вырас, і ўрадзіла тое трыццаць, тое шэсьцьдзясят і тое сто.
Яшчэ іншыя наастатак палі на ўрадлівую зямлю і далі багаты плод: узыходзілі, расьлі і далі плод: адно трыццаць, адно — шесьцьдзесят, адно — сто.
І сказаў ім: хто мае вушы, каб чуць, няхай чуе!
І казаў: "Хто мае вушы, каб слухаць — хай слухае.
Калі ж застаўся бязь людзей, усе, хто быў вакол Яго разам з дванаццацьцю, спыталіся ў Яго пра прытчу.
Калі Езус застаўся адзін, тыя, што з Ім былі разам з дванаццацю пыталіся ў Яго адносна прыповесьцяў.
І сказаў ім: вам дадзена ведаць тайны Царства Божага, а тым, вонкавым, усё бывае ў прытчах,
Дык сказаў Ён ім: "Вам дадзена знаць таямніцы Каралеўства Божага; пастароньнім усё гаворыцца ў прыповесьцях,
каб яны сваімі вачыма глядзелі, і ня ўбачылі; сваімі вушамі чулі, і не ўразумелі, каб не навярнуліся, і не дараваны былі ім грахі.
каб вачыма глядзелі, а ня бачылі, ды каб вушыма слухалі — але ня чулі, каб часам не навярнуліся і не былі ім адпушчаны грахі. (Із. 6:9−10).
І кажа ім: не разумееце гэтай прытчы? як жа вам уразумець усе прытчы?
Затым спытаўся ў іх: "Няўжо вы не разумееце гэтай прыповесьці? А як жа ўсе прыповесьці поймеце?
Сейбіт слова сее.
Сяўбіт — хто слова сее.
Пасеянае ўскрай дарогі азначае тых, у якіх сеецца слова, але да якіх, калі пачуюць, адразу прыходзіць сатана і хапае слова, пасеянае ў сэрцах іхніх.
Пасеянае пры дарозе абазначае тых, у якіх сеецца слова, але калі пачуюць, зараз прыходзіць шатан (ліхі) і вырывае пасеянае ў іх слова.
Такім самым чынам і пасеянае на камяністых мясьцінах азначае тых, якія, калі пачуюць слова, адразу з радасьцю прымаюць яго,
А тыя, што на камяністым месцы пасеяна — тыя, што пачуўшы слова — прыймаюць яго зараз з радасьцю.
але ня маюць у сабе кораня і нясталыя; потым, калі настане ўціск і ганеньне за слова, адразу спакушаюцца.
Але ня маючы ў сабе караня, таму не трывалыя: потым адпадаюць — калі надыйдзе прыгнёт і прасьлед дзеля слова, зараз жа горшацца.
Пасеянае ў церне азначае тых, што чуюць слова,
А тымі, што ў цернях пасянае, гэта тыя, што слухаюць слова,
але ў якіх турботы веку гэтага, панада багацьця і іншыя жаданьні, уваходзячы ў іх, заглушаюць слова, і яно бывае бяз плоду.
але сьвецкія клопаты і чароўнасьць (чар) багацтва ды прагавітасьць іншых рачэй (страсьці), пранікаючы іх — заглушаюць слова і яно не прыносіць плоду.
А пасеянае на добрай зямлі азначае тых, якія слухаюць слова і прымаюць, і родзяць плод, адзін у трыццаць, другі ў шэсьцьдзясят, той ўстакроць.
А на добрай зямлі пасеяна слова — гэта тыя, што слухаюць слова і прымаюць ды прыносяць плён (плод): адно трыццаць, другое шесьцьдзесят, а іншае сто.
І сказаў ім: ці на тое прыносіцца сьвечка, каб паставіць яе пад пасудзіну альбо пад ложак? ці не на тое, каб ставіць яе на сьвечніку?
Дый казаў ім: "Ці на тое прыносіцца сьвечка, каб паставіць яе пад пасуду або пад ложак? Няўжо ня па тое, каб была пастаўлена на падсьвечніку?
Няма нічога таемнага, што ня выйшла б на яву; і нічога няма схаванага, што ня выйшла б наверх.
Бо няма нічога тайнага, каб не было выяўлена, ды нічога скрытага, каб не было выяўлена.
Калі хто мае вушы, каб чуць, няхай пачуе!
Хто мае вушы, каб слухаць — хай слухае".
І сказаў ім: заўважайце, што чуеце: якою мераю мерыце, такою адмерана будзе вам і дададзена будзе вам, слухачам.
Далей казаў ім: "Уважайце, што слухаеце! Якою меркай вы будзеце мераць, вам адмераюць ды прыбавяць яшчэ.
Бо, хто мае, таму дадзена будзе, а хто ня мае, у таго адымецца і тое, што мае.
Бо хто мае, таму будзе дадзена, а хто ня мае, дык і тое, што мае будзе аднята. (узята).
І сказаў: Царства Божае падобнае на тое, як калі чалавек кіне насеньне ў зямлю,
І вучыў: "З Божым Каралеўствам так, як быццам чалавек пасеіў насеньне ў зямлю.
і сьпіць, і ўстае ноччу і днём, і як насеньне ўзыходзіць і расьце, ня ведае ён;
Ці ён сьпіць, ці ўстае, ці ноччу, ці днём а насеньне абходзіць, расьце — а ён ня ведае.
бо зямля сама сабою родзіць спачатку зеляніну, потым колас, потым поўнае зерне ў коласе;
Бо зямля сама з сябе дае плод, перш зелянь (ладыгу), пасьля колас, наастатак поўнае зярнё ў коласе.
калі ж высьпее плод, адразу пасылае серп, таму што настала жніво.
А калі ўжо пасьпее, зараз гаспадар запускае серп, бо жніво настала.
І сказаў: да чаго прыпадобнім Царства Божае? альбо празь якую прытчу выявім яго?
Далей прадаўжаў: "Да чаго ўпадобнім Каралеўства Божае? Або якою прыповесьцю выявіў гэта?
Яно — як зерне гарчычнае, якое, калі сеецца ў зямлю, ёсьць найменшае з усіх зярнят на зямлі:
Як гарчычнае зярнё, усеянае ў зямлю, яўляецца найменшым з усіх насеньняў на зямлі;
а як пасеяна, узыходзіць і робіцца большае за ўсякую траву, і пускае вялікае гольле, так што пад ценем ягоным могуць хавацца птушкі нябесныя.
А калі пасеяна ўзыходзіць і становіцца большым ад усіх гароднін. Выпушчае галіны вялікія, так што нябесныя птушкі могуць хавацца ў яго засені.
І такімі многімі прытчамі прапаведаваў ім слова, колькі яны маглі чуць;
І ў многіх падобных прыповесьцях вясьцім ім слова, на сколькі маглі яны зразумець.
і бяз прытчы не казаў ім, а вучням сам-насам тлумачыў усё.
Ды бяз прыповесьцяў не навучаў іх. А асобна вучням выясьняў усё.
Увечары таго самага дня сказаў ім: пераправімся на той бок.
Аднойчы, калі настаў вечар, сказаў ім Езус: "Пераплывём на другі бераг".
І яны, адпусьціўшы людзей, узялі Яго з сабою, як Ён быў, у лодку; зь Ім былі і іншыя лодкі.
Адправіўшы людзей, як Ён быў у лодцы, так і ўзялі Яго. Іншыя лодкі былі з Ім
І паднялася вялікая бура; хвалі білі ў лодку, так што яна ўжо напаўнялася вадою.
І здарылася, што паднялася вялікая вятруга (бура), ды хвалі пачалі заліваць лодку, так што лодку залівала.
А Ён спаў на карме на ўзгалоўі. Яго будзяць і кажуць Яму: Настаўнік! няўжо Табе ня рупіць, што мы гінем?
А Езус быў на канцы лодкі і спаў на карме. Будзяць тады Яго і кажуць Яму: "Настаўнічы! Ці не разумееш, што мы топімся (гінем)?"
І ўстаўшы, Ён загразіў ветру і сказаў мору: суйміся, перастань. І вецер аціх, і зрабілася вялікая ціша.
Езус падняўшыся пагразіў вятрузе ды загадаў мору: "Замаўчы, успакойся!" Дык спыніўся віхор і стала вялікая цішыня (зацішша).
І сказаў ім: чаго вы такія палахлівыя? чаму ў вас няма веры?
Адазваўся да іх: "Чаму так палахлівыя, ня маеце яшчэ веры?" А яны натта спалохаліся ды казалі адзін аднаму: "Хто ж гэта такі, што віхор і мора Яго слухаюць?"
І ўбаяліся страхам вялікім і гаварылі і паміж сабою: хто ж гэта, што і вецер і мора слухаюцца Яго?
