1 да Карынфянаў 12 разьдзел

 

 

А што да духоўных дароў, браты, — я не хачу, каб вы заставаліся ў няведанні.

 

Ня хочу, браты, заняхаіць вас у нясьведамасьці аб духоўных дарах.

Вы ведаеце, што, калі вы былі язычнікамі, вы хадзілі да безгалосых ідалаў, так, як бы вялі вас.

 

Вы-ж знаеце, што як былі паганамі, дык цягнула вас нясутрымна да немых бажкоў;

Таму аб’яўляю вам, што ніхто, гаворачы ў Духу Божым, не скажа: «Анафема Ісусу»; і ніхто не можа сказаць: «Ісус — Госпад!» — акрамя як у Святым Духу.

 

вось-жа ведайце: ніхто, прамаўляючы ў Духу Божым ня выскажа анатэмы (выкляцьця на Езуса; і толькі той, хто ёсьць пад уплывам Духа Святога кажа: «Усеспадар Езус».

Але ёсць адрозненні ў дараваннях, а Дух — той самы.

 

Дары ласкі — розныя, але Дух той самы;

І ёсць адрозненні ў служэннях, а Госпад — той самы.

 

і ёсьць рожніцы ў паслугаванні, а Усеспадар (Госпад) той самы;

І ёсць адрозненні ў дзеяннях; а Бог — той самы, што робіць усё ва ўсіх.

 

ды ёсьць рожніцы і ў дзейнасьці, але Бог той самы, які дзее ўсё ў-ва ўсіх.

Але кожнаму даецца выяўленне Духа на карысць.

 

Кажнаму даецца выяўленне Духа на карысьць:

Бо аднаму праз Духа даецца слова мудрасці, другому — слова ведання тым самым Духам;

 

аднаму даецца праз Духа слова мудрасьці, другому слова веды водле тагож Духа;

іншаму — вера ў тым жа Духу, а яшчэ іншаму — дар вылечвання ў адным Духу,

 

іншаму вера ў тым-жа Духу, а йшчэ іншаму дар аздараўляння ў тым адзіным Духу;

а іншаму — чыніць цуды; а іншаму — прароцтва; а іншаму — распазнаванне духаў; іншаму — розныя роды моў; а другому — тлумачэнне моў.

 

аднаму дар цудадзейства, а другому прароцтва, іншаму распазнаванне духаў, іншаму языкаведзтва, або ўмеласьць тлумачэння моваў.

Але ўсё гэта робіць адзін і той самы Дух, раздаючы кожнаму асобна, як Ён хоча.

 

А ўсё гэта даконывае адзін і той самы Дух, самахоць надзяляючы кажнага паасобна.

Бо як цела адно і мае многа членаў, але ўсе члены [аднаго] цела, хоць іх шмат, — гэта адно цела, так і Хрыстос.

 

Так як цела ёсьць адно, а частак (чэлесаў) мае шмат і ўсе яны, хоць іх шмат, становяць адно цела — гэтак і Хрыстус.

Бо і ў адным Духу мы ўсе хрысціліся ў адно цела — іудзеі ці эліны, рабы ці свабодныя, і ўсе мы былі напоены адным Духам.

 

Усе бо мы ахрышчаны адным Духам у вадно цела, ці-то Юдэйцы, ці Грэкі, нявольнікі ці вольныя, і ўсе адным Духам перапоены.

Бо і цела — не адзін член, а многа.

 

Бо і цела ня ёсьць адной часткай (чэлесам), але многімі.

Калі нага скажа: «Таму што я не рука, то я не ад цела», гэта не значыць, што таму яна не ад цела.

 

Каліб так сказала нага: «Яж ня рука і таму да цела не належу», дык ціж праз гэта і не належыць?

І калі вуха скажа: «Таму што я не вока, то я не ад цела», гэта не значыць, што таму яно не ад цела.

 

І каліб вуха сказала: «Я ня вока, дык да цела не належу», дык няўжо праз гэта й не належыць?

Калі б усё цела было вока, дзе быў бы слых? Калі б усё яно было слых, то дзе быў бы нюх?

 

Каліб усё цела было вокам, дык дзе слых? Або каліб усё было слых, дык дзеж тады нюх?

Але цяпер Бог размясціў члены — кожны з іх — у целе, як Ён захацеў.

 

Алеж Бог разьмяркаваў чэлесы — кажнага зь іх — у целе, як Сам хацеў.

Бо, калі б усе былі адзін член, то дзе было б цела?

 

І каліб усё было адным чэлесам, дык дзе тады цела?

Але цяпер многа членаў, а цела адно.

 

Цяпер-жа чэлесаў шмат, а цела адно.

І не можа вока сказаць руцэ: «Ты мне не патрэбна», ці зноў жа галава нагам: «Вы мне не патрэбны».

 

Ня можа сказаць вока руццэ: «Ты непатрэбная мне»; або галава — нагам: «Вы непатрэбныя мне».

Але наадварот: тыя члены цела, якія здаюцца слабейшымі, — яны неабходныя.

 

Бо-ж часткі цела, што здаюцца слабейшымі, шмат патрабнейшыя,

А тыя члены цела, якія нам здаюцца менш пачэснымі ў целе, — іх мы акружаем яшчэ большай пашанай; і нашы саромныя члены набываюць яшчэ большую прыстойнасць,

 

і якія ўважаем менш пачэснымі ў целе, тым-большай прыстойнасьцю ахоўваем тыя, што ўходзяць у нас за няпрыстойныя,

а нашы прыстойныя ў гэтым патрэбы не маюць. Але Бог сабраў цела, даўшы большую пашану таму, хто мае большую нястачу,

 

прыстойныя бо гэтага не патрабуюць: Бог так разьмяркаваў цела, што прыдаў больш увагі тым часткам, якім яе не хапала,

каб не было падзелу ў целе, а каб члены аднолькава рупіліся адзін аб адным.

 

каб ня было разладу ў целе, але каб усе часткі аднолькава адна аб другой рупіліся.

І калі пакутуе адзін член, пакутуюць з ім усе члены; і калі славіцца адзін член, разам радуюцца ўсе члены.

 

І як цярпіць адна часьціна, цярпяць зь ёю ўсе часьціны, а калі услаўляецца адна частка, радуюцца зь ёю ўсе часткі.

А вы — цела Хрыстова і паасобна члены.

 

Вы-ж — цела Хрыстуса, а паасобна — часьціны (чэлесы).

І некаторых Бог паставіў у царкве, па-першае, Апосталамі, па-другое, прарокамі, па-трэцяе, настаўнікамі; потым даў сілы, потым дары вылечвання, падтрымкі, кіравання, [розныя] роды моў.

 

І адных паставіў Бог у Эклезіі: па-першае Апосталаў, па-другое Прарокаў, па-трэцяе Вучыцялёў: далей — сілы цудадзейныя, аздараўляльныя, дапаможныя, гаспадарныя, моваведныя.

Ці ўсе Апосталы? Ці ўсе прарокі? Ці ўсе настаўнікі? Ці ўсе робяць цуды?

 

А ціж усе Апосталамі? Ці ўсе Прарокамі? Ці ўсе Вучыцелямі?

Ці ўсе маюць дар вылечвання? Ці ўсе гавораць мовамі? Ці ўсе тлумачаць?

 

Ці ўсе маюць дар цудадзейскі? Ці дар аздараўляння? Ці ўсе моваведамі? Ці ўсе тлумачамі?

Але вы рупцеся аб большых дарах. А я пакажу вам шлях яшчэ лепшы.

 

Дабівайцеся вышэйшых дараў, а я пакажу вам шлях найвышэйшы.