1 да Карынфянаў 15 разьдзел

 

 

Напамінаю вам, браты, Эвангельле, якое я вам абвясьціў, якое вы і прынялі, у якім і ўстаялі,

 

Прыгадваю вам, браты, Эвангельле, якое я вам раней вясьціў і якое вы прынялі ды ў каторым трываеце,

празь якое вы і ратуецеся, тым словам, якое я дабравесьціў вам, калі утрымліваеце (яго), калі толькі ня бяспрычынна паверылі. (Жыд. 5:9).

 

і праз якое здабудзеце збаўленьне, калі яго захаваеце такім, якім я вясьціў вам, інакш уверылі вы надарма.

Бо я перадаў вам перш тое, што і (сам) прыняў, што Хрыстос памёр за грахі нашыя, паводля Пісаньняў,

 

Бо я перш перадаў вам тое, што і я прыняў, што Хрыстос памёр за нашыя грахі паводле Пісаньня,

і што (Ён) быў пахаваны, і што быў уваскрэшаны на трэйці дзень паводля Пісаньняў,

 

і што быў пахаваны, і што ўваскрос на трэці дзень паводле Пісаньня,

і што Ён быў зьяўлены Кіхве, потым дванаццацём;

 

і што зьявіўся Кефасу, і затым Дванаццаці,

потым быў зьяўлены больш чым пяцістам братом аднача́сна, зь якіх большасьць жыве да гэтага часу, а нікаторыя і паме́рлі;

 

што пасьля зьявіўся больш чым пяці стам братам адначасна; большасьць з іх жыве дасюль, некаторыя паўміралі;

потым быў зьяўлены Яку́бу, потым (быў зьяўлены) усім Апосталам;

 

пасьля паказаўся Якубу, пазьней усім апосталам,

а пасьля ўсіх, як (нейкаму) няданоску, быў зьяўлены і мне.

 

а пры канцы, ужо па ўсіх, як неданоску, паказаўся таксама мне.

Бо я ёсьць найменшы з Апосталаў, які ня варты называцца Апосталам, таму што я гнаў царкву Бога;

 

Бо я найменшы з усіх апосталаў і няварты называцца апосталам, бо я перасьледаваў Царкву Божую.

але Багада́цьцю Бога я ёсьць той, хто я ёсьць. І Багадаць Ягоная, што ўва мне, ня сталася марнай, але я папрацава́ў намнога больш за іх усіх: але ня я, а Багадаць Бога, якая са мною.

 

Але з ласкі Бога ёсьць тым, кім ёсьць, ды дадзеная мне ласка Ягоная не была дарэмнай. Наадварот, працаваў я больш ад іх усіх, не я, што праўда, але ласка Божая са мною.

Дык ці я, ці яны — мы так прапаведуем, і вы так паверылі.

 

Дык ці я, ці яны, мы так навучаем, і вы так паверылі.

Калі ж пра Хрыста апавядаецца, што Ён уваскрэшаны зь мёртвых, (дык) як нікаторыя з вас кажуць, што ўваскрасе́ньня мёртвых няма?

 

Калі аб Хрысьце гаворыцца, што Ён уваскрос з памёршых, дык чаму некаторыя з-паміж вас кажуць, што няма ўвасрасеньня мёртвых?

Калі ж няма ўваскрэсеньня мёртвых, (дык) і Хрыстос ня быў уваскрэшаны;

 

Калі няма ўваскрасеньня мёртвых, дык і Хрыстос не ўваскрос.

калі ж Хрыстос ня быў уваскрэшаны, то дарэмная тады нашая пропаведзь, дарэмная ж і вера вашая.

 

А калі Хрыстос не ўваскрос, дык дарэмнае навучаньне нашае, ды дарэмная таксама вера вашая.

А мы сталіся б лжэсьведкамі пра Бога, таму што засьведчылі пра Бога, што Ён уваскрасіў Хрыста, Якога ня ўваскрасіў, — калі сапраўды мёртвыя ня ўваскрашаемы;

 

А мы аказаліся б фальшывымі сьведкамі Бога, бо мы сьведчылі пра Бога, што Ён уваскрасіў Хрыста, якога не ўваскрашаў, калі памёршыя не ўваскрасаюць.

калі ж мёртвыя ня ўваскрашаемы, то і Хрыстос ня быў уваскрэшаны.

 

Калі памёршыя не ўваскрасаюць, дык і Хрыстос не ўваскрос.

Калі ж Хрыстос ня быў уваскрэшаны, то дарэмная вера вашая: вы ўсё яшчэ знаходзіцеся ў грахох вашых.

 

А калі Хрыстос не ўваскрос, пустая вера вашая, і вы дасюль застаецёся ў грахах сваіх.

Тады і памёршыя ў Хрысьце загінулі.

 

Дык затым і тыя, што памерлі ў Хрысьце, пайшлі на загубу.

Калі толькі ў гэтым жыцьці мы спадзяёмся на Хрыста, дык мы самыя няшчасныя з усіх людзей.

 

Калі ў гэтым жыцьці мы спадзяемся толькі на Хрыста, дык мы найнешчасьлівейшыя з усіх людзей.

А цяпер (я кажу, што ведаю): Хрыстос уваскрэшаны зь мёртвых, Ён стаў Першынцам з памёршых.

 

Але цяпер Хрыстос уваскрос першы спасярод памёршых.

Бо як праз чалавека — сьмерць, так праз Чалавека і — уваскрасеньне (зь) мёртвых.

 

Бо як праз чалавека прыйшла сьмерць, так праз чалавека і ўваскрасеньне з мёртвых;

Бо як у Адаме ўсе паміраюць, так і ў Хрысьце ўсе будуць уваскрэшаны,

 

бо як у Адаме ўсе паміраюць, так у Хрысьце ўсе ажывуць.

але кожны ў сваім парадку: Пе́ршынец Хрыстос, потым — Хрыстовыя ў прыход Ягоны;

 

Але кожны па сваёй чарзе: першы Хрыстос, затым тыя, што належаць да Хрыста, у час прыйсьця Ягонага;

потым — канец, калі Ён перадасьць Валадарства Богу і Бацьку, калі скасуе ўсякае начальства і ўсякую ўладу, і сілу.

 

наастатак прыйдзе канец, калі перадасьць Ён караляваньне Богу і Айцу, ды калі пераможа ўсякае начальства, усякую ўладу ды моц.

Бо Яму належыць валада́рыць, пакуль ні пакладзе ўсіх ворагаў пад Ногі Ягоныя.

 

Бо Яму належыцца валадарыць, аж пакуль не паложыць пад ногі свае ўсіх ворагаў.

(І) апошні вораг будзе зьнішчаны — сьмерць;

 

Апошні вораг будзе зьнішчаны — сьмерць.

бо ўсё пакарыў (Бацька) пад Ногі Ягоныя. А калі ска́зана, што ўсё пакорана (Яму, дык) ясна, што акрамя Таго, Хто пакарыў Яму ўсё.

 

Усё бо Ён кінуў пад ногі свае. Калі сказана: "Усё паддана (Яму)", значыць гэта, што ўсё, апрача Таго, хто Яму ўсё падуладніў.

А калі будзе пакорана Яму ўсё, тады і Сам Сын пакорыцца Таму, Хто пакарыў Яму ўсё, каб быў Бог усё ва ўсім.

 

А калі ўжо ўсё будзе Яму падуладна, тады і сам Сын пакарыцца Таму, хто Яму падуладніў усё, каб Бог быў усім у-ва ўсіх.

Інакш што будуць рабіць тыя, каго хрысьцяць дзеля мёртвых? Калі мёртвыя зусім ня ўваскрашаемы, дык для чаго і хрысьцяцца дзеля мёртвых?

 

Бо што робяць тыя, што прыймаюць хрост за памёршых? Калі памёршыя не ўваскрасаюць, дык нашто прыймаюць хрост за іх?

Дзеля чаго і мы ў небясьпецы ўсякі час?

 

Дык пашто і мы ставім сябе што хвіліну на небясьпеку?

Я кожны дзень паміраю: аддаю ў залог маю пахвалу, якую я маю ў Хрысьце Ісусе, Госпадзе нашым.

 

Заручаю вас праз гонар, які я маю ў вас у Езусе Хрысьце, Госпадзе нашым, што я кожны дзень паміраю.

Калі (проста) па-чалавечаму змагаўся я зь дзікімі зьвярамі ў Эхвесе, (дык) якая мне (ад гэтага) карысьць, калі мёртвыя ня ўваскрашаемы? Станем есьці і піць, бо заўтра памром!

 

Калі я толькі як чалавек у Эфэзе змагаўся з дзікімі зьвярамі, што мне з таго? Калі памёршыя не ўваскрасаюць, дык будзем есьці і піць, бо заўтра памром.

Ня абманвайце сябе: благія сяброўствы псуюць добрыя норавы.

 

Не падманывайце сябе! "Дзеля ліхіх гутарак псуюцца добрыя звычаі".

Абразумце сябе да праведнасьці і ня грашыце, таму што нікаторыя з вас ня ведаюць Бога: на сорам вам кажу.

 

Ацьверазіцеся як сьлед і перастаньце грашыць! Бо ёсьць сярод вас такія, што не прызнаюць Бога. На сорам вам кажу гэта.

Але хто-небудзь скажа: якім чынам мёртвыя ўваскрашаемы? Ды ў якім целе прыходзяць?

 

Спытае нехта: "А як памёршыя ўваскрасаюць? У якім целе прыйдуць?"

Няразумны! тое, што ты сееш, ня ажыве, калі ня памрэ.

 

О, неразумны! Дык жа тое, што сееш, не аджыве, калі перш не памрэ.

І тое, што ты сееш, (дык) сееш ня цела будучае, але голае зерне, якое надарыцца — пшанічнае альбо якое-небудзь іншае.

 

Тое, што сееш, ня ёсьць адразу целам, якім становіцца потым, але звычайным зернем, скажам, пшанічным або якім другім.

А Бог дае яму цела, як хоча, і кожнаму зярняці сваё цела.

 

Але Бог дае яму такое цела, якое захацеў; і кожнаму насеньню сваё.

Ня ўсякае цела (ёсьць) аднолькавае цела, але іншае цела — у людзей, іншае ж цела — у жывёлаў, іншае ж — у рыбаў, іншае ж — у птушак.

 

Ня ўсе целы аднолькавыя, але іншыя целы ў людзей, іншыя целы ў жывёлаў, а яшчэ іншыя ў птушак, ды іншыя ў рыбаў.

І (ёсьць) целы нябесныя і целы зямныя; але іншая слава нябесных, іншая — зямных.

 

Ёсьць целы нябесныя і целы зямныя, але іншая слава нябесных, іншая зямных.

Іншая слава ў сонца і іншая слава ў месяца, і іншая слава ў зорак; бо зорка ад зоркі адрозьніваецца славай.

 

Іншы бляск сонца, а іншы месяца ды зорак. Адна зорка ад другой розьніцца яркасьцю.

Гэтак і ўваскрашэньне мёртвых: сеецца ў тленьні, уваскрашаецца ў нятленьні;

 

Падобная і з уваскрасеньнем памёршых: сеецца на зьнішчэньне, а паўстае ў незьнішчальнасьці;

сеецца ў няславе, уваскрашаецца ў славе, сеецца ў немачы, уваскрашаецца ў сіле;

 

сеецца ў паніжэньні, а паўстае ў хвале; сеецца ў кволасьці, а паўстае ў моцы;

сеецца цела душэўнае, уваскрашаецца цела духовае. Ёсьць цела душэўнае, і ёсьць цела духовае.

 

сеецца цела душэўнае, а паўстае цела духоўнае. Калі ёсьць цела душэўнае, дык ёсьць і (цела) духоўнае.

Гэтак і напісана: «стаўся першы чалавек Адам душою жывою»; апошні Адам (ёсьць) Дух жыцьцятворчы.

 

Так вось і напісана: "Стаўся першы чалавек. Адам жывою душою", а апошні Адам стаўся Духам жыватворчым.

Але (у чалавеку) спачатку ня духовае, а душэўнае, духовае (ж) затым.

 

Аднак перш было ня тое, што духовае, але тое, што душэўнае; духовае ж было потым.

Першы чалавек — зь зямлі, зямны; наступны Чалавек — Госпад зь Неба.

 

Першы чалавек з зямлі, зямны, другі чалавек — з неба.

Які зямны, гэткія і зямныя; і Які Нябесны, гэткія і нябесныя.

 

Які той зямны, такія і зямныя; які Той нябесны, такія і нябесныя,

І як мы насілі абраз зямнога, (гэтак) будзем насіць і абраз Нябеснага.

 

і як насілі мы вобраз зямнога (чалавека), так будзем насіць вобраз нябеснага.

Гэта ж кажу (вам), браты, што цела і кроў Валадарства Бога атрымаць у спадчыну ня могуць, і тленьне ня спадкуе нятленьня.

 

Кажу вам, браты, што цела і кроў ня могуць атрымаць Каралеўства Божага, ды тое, што зьнішчальнае, ня можа мець спадчыны ў незьнішчальным.

Вось, кажу вам тайну: ня ўсе мы памром, але ўсе будзем пераменены,

 

Вось аб'яўляю вам тайну: Ня ўсе мы памром, але ўсе будзем пераменены,

раптам, у імгненьне вока, пры апошняй трубе; бо затру́біць, і мёртвыя будуць уваскрэшаны нятленнымі, а мы будзем пераменены.

 

адразу, імгненна, на гук апошняй трубы; бо затрубіць (труба), і паўстануць памёршыя незьнішчальнымі і мы будзем пераменены.

Бо належыць гэтаму тленнаму апрануцца ў нятленнасьць, і сьмяротнаму гэтаму апрануцца ў нясьмяротнасьць.

 

Бо трэба, каб тое, што зьнішчальнае, прыадзелася ў незьнішчальнасьць, і сьмяротнае — у несьмяротнасьць.

Калі ж тленнае гэтае апранецца ў нятленнасьць, і сьмяротнае гэтае апранецца ў нясьмяротнасьць, тады спраўдзіцца слова напíсанае: «сьмерць праглынена перамогаю».

 

А калі ўжо тое, што зьнішчальнае, адзенецца ў незнішчальнасьць, і сьмяротнае гэтае прыадзенецца ў несьмяротнасьць, тады збудуцца напісаныя словы: "Праглынена сьмерць перамогаю.

«Сьмерць, дзе тваё джала? Пекла, дзе твая перамога?»

 

Сьмерць, дзе твая перамога? Сьмерць, дзе тваё джала?"

Джала ж сьмерці — грэх, сіла ж грэху — Закон.

 

Джала сьмерці — грэх, а сіла грэху — закон.

Але Богу падзяка, Які дае нам перамогу цераз Госпада нашага Ісуса Хрыста!

 

Богу ж падзяка за тое, што даў нам перамогу праз Госпада нашага Езуса Хрыста.

Дык вось, браты мае любасныя, будзьце цьвёрдыя, няпахісныя, маючы заўсёды посьпех у справе Госпада, ведаючы, што праца вашая ня марная перад Госпадам.

 

Дзеля таго, браты мае ўмілаваныя, будзьце стойкімі і непахіснымі, заўсёды рупліва занятыя справай Госпада, помнячы, што праца вашая ня будзе дарэмнай Бога.