Ісуса сына Нава 14 разьдзел

 

 

І во што спала сыном Ізраелявым у зямлі Канаанскай, што падзялілі ім на спадак Елеазар сьвятар а Ігошуа Нунянок а галавы айцоў плямені сыноў Ізраелявых.

 

Тым суть владели сынове Ізраилевы в земли Ханаанъ,a юже далъ былъ имъ Елиазар-жрець и Исусъ, сын Навин, и князи племенъ по поколениех Ізраилевых,

Жэрабям быў ім спадак, як расказаў СПАДАР Масеям, дзевяцём плямёнам а палавіцы плямені;

 

жребием вся деляще, якоже повелел был Господь Моисею, девятеру поколению и полуплемени Манасиину,

Бо даў Масей спадак двум плямёнам а палавіцы плямені за Ёрданом; Левітам жа ня даў спадку памеж іх,

 

понеже двема поколениема и половици далъ былъ Моисей за Иорданомъ достоание, кроме сыновъ Леввиевыхъ,

Бо было сыноў Язэпавых два плямені: Манасава а Яхрэмава; затым не далі дзелі Левітам у зямлі, апрача местаў жыць ізь перадмесьцямі іх дзеля статку іхнага і дзеля маемасьці іхнае.

 

ониже части земли не приняли суть межи братиею своею, но на ихъ место въступили сынове Иосифовы, во два поколения суще розделены — Манасей и Ефраимъ. А нижъ суть взяли сынове Левиевы иное доли на земли, толико грады къ пребыванию и посады градовъ къ корменію скоту и говядъ своихъ.

Як расказаў СПАДАР Масею, так і зрабілі сынове Ізраелявы, і падзялілі на спадкі зямлю.

 

Яко бо приказалъ былъ Господь Богъ Моисеови, тако учинили суть сынове Ізраилевы и розделили суть землю.

І дабліжыліся сынове Юдзіны да Ігошуі ў Ґілґале, і сказаў яму Калеў Ефунёнак, Кенезянін: «Ты ведаеш слова, што гукаў СПАДАР Масею, чалавеку Божаму, празь мяне а празь цябе ў Кадэш-Варнеі.

 

И приступили суть сынове Іюдины в Галгалех ко Исусу, и глагола к нему Калефъ, сынъ Ефониинъ, Ценизеанинъ: «Веси, еже молъвил ест Господь Богъ к Моисею, рабу своему, о мне и о тобе в Кадес-Варни.

Імне было сорак год, як паслаў мяне Масей, слуга СПАДАРОЎ, з Кадэш-Варнеі выглядзець зямлю; і я зьвярнуў яму слова подле сэрца свайго.

 

Во четырдесяти и в пяти летехъ был есмъ, егда по. сылалъ мя Моисей, мужъ Божий, с Кадес-Варни, абыхъ огледелъ землю, и возвестихъ ему, елико же видехъ по правде.

А браты мае, адылі, што ўзыходзілі з імною, скволілі сэрца люду, а я супоўна йшоў за СПАДАРОМ, Богам сваім.

 

Братия пакъ моя, еже ходиша со мною, застрашиша серца людей. Азъ же последовахъ Господа, Бога моего.b

І прысягаў Масей таго дня, кажучы: "Ня будзе, каб ня была твая зямля, па каторай ступала нага твая, яна будзе спадкам табе а дзяцём тваім навекі, бо ты супоўна йшоў за СПАДАРОМ, Богам маім".

 

Протожъ клялся ми ест Моисей в той день, глаголя: “Земля, по нейже ходили суть нозе твое, будеть достояние твое и сыновъ твоихъ во веки, понеже последовал еси Господа, Бога твоего”.

А цяпер вось, СПАДАР захаваў мяне жывога, як Ён казаў гэта; ужо сорак пяць год ад тога часу, як СПАДАР казаў Масею слова гэтае, і Ізраель хадзіў па пустыні; цяпер, вось, імне асьмідзясят пяць год.

 

И се продолъжилъ ест Господь Богъ животъ мой даже до днешнего дня, яко и обещалъ мне. Вже тому четырдесятъ и пять летъ естъ, яко глаголал Господь Богъ к Моисею, егда ходиша сынове Ізраилевы по пустыни.c Днесь у восмидесяти и в пяти летехъ есми

Яшчэ й цяпер я дужы, як таго дня, калі паслаў мяне Масей; як тады было ў мяне сілы, так і цяпер ё, каб ваяваць, і ўходзіць, і выходзіць.

 

и так еще есмъ дужъ, яко и на тотъ часъ, егда посылал мя Моисей выгледати земли. Тыхъ часовъ сила и по днесь еще пребываеть со мною тако к воеванию, яко и к хожению.

Дык дай імне гэтую гару, праз каторую гукаў СПАДАР таго дня; бо ты чуў таго дня, што там Еначонкі, і месты вялікія а ўмацаваныя; можа СПАДАР з імною, і я выжану іх, як сказаў СПАДАР».

 

Сего ради дай ми гору тую, юже ми обещалъ Господь, а ты самъ то слышалъ, на нейже Енахимъ пребываеть и грады великие ограженые, и будеть Господь Богъ со мною, и выкореню их, якоже ми приреклъ».

І дабраславіў Ігошуа яго, і даў Гэўрон на спадак Калеву Ефунёнку.

 

И благославил ест Исусъ Калефа, и далъ ему Хевронъ в достоание.d

Затым стаў Гэўрон спадкам Калева Ефунёнка Кенезяніна дагэтуль, за тое, што ён супоўна йшоў за СПАДАРОМ, Богам Ізраелявым.

 

От того ж пакъ часу былъ ест Хевронъ Калефовъ, сына Ефониина, Цен[из]еанина, даже до днешнего дня, понеже последовалъ естъ Господа, Бога Ізраилева.

А імя Гэўрону ўперад было Кіраф-Арба, як зваўся адзін вялікі чалавек меж Еначонкаў. І супакоілася зямля ад вайны.

 

Имя же Хеврону первей слыло ест Кариаф-Арбе; Адамe найболший посреди Енахимъ ту положенъ естъ, и земля престала ест от битовъ.