Ісуса сына Нава 9 разьдзел

 

 

І было, як пачулі ўсі каралі, каторыя за Ёрданом, на гары і на раўніне, і па ўсім беразе вялікага мора, супроці Лібану, Гэціч, Аморэй, Канаанянін, Ферэзэй а Евусэй;

 

Внегда же услышали суть словеса сия вси цари, иже беша за Иорданом на горах и на ровнинахъ, и в затоках морских, и еже по брегу моря Великого, и тии теже, иже жили подле горы Ливанское, — Ефейстии, Хананейстии, Аморейстии, Ферезейстии, Еввейстии, Еввузейстииa —

То зьберліся, каб згодна ваяваць ізь Ігошуам а Ізраелям.

 

съехалися вкупу, абы билися со Исусомъ и с людми Ізраилевыми единомыслено и единодушно.

Але жыхары Гівеону, пачуўшы, што Ігошуа зрабіў Ерыхону а Гаю,

 

Живущие пакъ во граде Гаваоне, слышавши сее, еже учинилъ Исусъ граду Ерихону и граду Гай,

Пусьціліся яны на хітрыкі: пайшлі і прыдаліся за паслоў, і ўзялі мяхі на аслы свае, гнілыя, паськяпаныя а палапленыя скураныя мяхі віна;

 

хитре помыслили о собе, набрали с собою стравы и сумы старыи возложиша на ослы, и мехи винныи кожаныи, содраныи и залапленыи;

І вобуй стары з лапікамі на нагах сваіх, і адзежа на іх гнілая; і ўвесь хлеб, што ўзялі сабе ў дарогу, быў сухі а брасьнелы.

 

чеботы теже велми старыи, еже на знамя старости заплатами были сшиваны, и облеклися в ризы ветхи содраны. Хлебовъ теже набрали с собою твердыхъ и на кусы здробленых,

І яны пайшлі да Ігошуі да табару Ґілґалу, і сказалі яму а кажнаму Ізраелцу: «З далёкае зямлі прышлі мы; дык зрабіце з намі змову».

 

и шли суть ко Исусу, онже тогда пребываше с людми Ізраилевыми у станехъ на месте Галгала. И пришедши, рекоша к нему и ко всемъ людемъ Ізраилевымъ: «З далекое земли пришли есмо, хотячи с вами покой имети».

І сказалі мужы Ізраелцы Гэвеям: «Можа сярод мяне ты жывеш? як імне зрабіць із табою змову?»

 

Тогда отвещаша мужи Ізраилевы: «Не можем с вами смолвы учинити, естъли же живете на земли той, которая намъ имат дана быти розделена по жребиехъ».

І яны сказалі Ігошуі: «Слугі твае мы». Ігошуа ж сказаў ім: «Хто вы й скуль прышлі вы?»

 

Они же рекоша ко Исусу: «Раби твои есмо». И рече к нимъ Исусъ: «Кто есте вы и откуду приидосте?»

І яны сказалі яму: «Зь вельма далёкае зямлі прышлі слугі твае ў імя СПАДАРА, Бога твайго, бо мы чулі чутку празь Яго, і ўсе, што рабіў Ён у Ягіпце,

 

Реша к нему: «От земли велми далекое пришли есмо, раби твои, во имя Господа, Бога твоего, слышахомъ убо славу силы Его,

І ўсе, што зрабіў Ён двум каралём Аморэйскім, што на тым баку Ёрдану, Сыгону, каралю Гэшбонскаму, і Оґу, каралю Вашанскаму, каторы ўв Астарофе.

 

вся, яже учинилъ ест во Египте і двема царема Аморейским, еже беша предъ Іоръданомъ, — Сеону, царю Езвонеску, і Огу, царю Васанску, еже живяше во Астарофе.

І сказалі нам старцы нашыя й усі жыхары нашае зямлі, кажучы: "Вазьміце ў рукі сабе ежы ў дарогу, і пайдзіце ім напярэймы, і скажыце ім: ’Мы слугі Вашы; дык цяпер учыніце з наміі змову’".

 

Сего для рекоша нам старейшины наши і вси живущие в земли нашей: “Наберите собе стравы на путь далекий, ізыйдите на стретение имъ і ирците: раби ваши есмо, уделайте с нами миръ”.

Гэты хлеб наш быў цёплы, як мы прыгатавалі яго ў дамох сваіх, у дзень выхаду свайго, каб пайсьці да вас, а цяпер во, ён высах і забрасьнеў.

 

Сие хлебы, еже узяхом с собою, егда хотехомъ ити к вамъ, были теплы, и се вже ствердеша велми и здробишеся.

І гэтыя мяхі зь віном, каторыя мы налілі новыя, то вось, паськяпаліся, і гэтая адзежа нашая а вобуй наш згнілі ад вельма далёкае дарогі».

 

До меховъ теже кожаных новыхъ налили есмо вина, и се вже розпукалися и розодралися. Ризы теже, еже имамы на собе, и обув всем подралася путя для далекого и в ничтоже пременишес[я]».

І ўзялі гэтыя людзі ад іх ежы, а вуснаў СПАДАРА не папыталіся.

 

И приняша от брашна их, устен же Господьних не воспросиша.

І ўчыніў Ігошуа зь імі мір, і ўчыніў змову зь імі, што пакіне іх жывых; і прысягнулі ім князі збору.

 

И учинил естъ Исусъ с ними миръ, и завеща завет, абы побиты не были.b Князи теже людстии присегаше имъ.

І было пры канцу трох дзён просьле тога, як учынілі яны зь імі змову, пачулі, што блізкія яны яму і сярод яго жывуць.

 

Потомъ пакъ на третий день по смолве той услышали суть, иже живуть близко их, а иже въ их землю скоро войти имають.

І крануліся сынове Ізраелявы ў дарогу, і прышлі да местаў іхных на трэйці дзень; месты ж іхныя: Гівеон а Кефіра а Беероф а Кіраф-Еарым.

 

И егда гнулися сут з войском сынове Ізраилевы, вниидоша на третий день во грады их, иже сими имены называхуся: Гаваонъ и Кафира, и Верофъ, и Кариаф-Аримъ.

І не пабілі іх сынове Ізраелявы, бо прысягнулі ім князі збору СПАДАРОМ, Богам Ізраелявым. І наракаў увесь збор на князёў.

 

И не погубиша ихъ, понеже присягли были имъ князи людстии во имя Господа, Бога Ізраилева. Сего ради ропташа вси людие на князей.

І сказалі ўсі князі ўсяму збору: «Мы прысягнулі ім СПАДАРОМ, Богам Ізраелявым, і затым цяпер ня можам дакрануцца да іх.

 

Они же отвещали суть: «Присягли есмо имъ во имя Господа, Бога Ізраилева, а протожъ не можемъ доткнутися ихъ.

Гэта зробім ім: і пакінем іх жывых, і ня будзе на нас гневу за прысягу, каторай мы прысягнулі ім».

 

Но сие да учиним имъ, да имають животъ, абы гневъ Божий не возъбудился на насъ, естъли же имъ не здержимо присяги, еже присягахомъ во имя Господа, Бога Ізраилева.

І сказалі ім князі: «Хай жывуць і будуць секачамі дроў і сілячамі вады ўсяму збору, як казалі ім князі».

 

Но да будуть тымъ обычаемъ жыви: да служат всему войску Ізраилеву, дрова на нихъ да рубают и воду да носять». И егда сее они вкупе глаголаша,

І пагукаў іх Ігошуа, і гутарыў зь імі, кажучы: «Чаму вы ашукалі нас, сказаўшы: "Мы вельма далёка ад вас", а вы сярод нас жывіце?

 

позвалъ естъ Исусъ, сынъ Навин, Гаваонитянъ, и рече имъ: «Почто прельстисте насъ, глаголюще, иже “велми далеко живемы от васъ”? А се живете посреди нас?

А цяпер праклятыя вы! і не перастане з вас слуга, і секачы дроў, і сілячы вады дому Божаму».

 

Сего ради злоречени будете и не загинеть з роду вашего, онже бы дровъ не рубалъ и воды не носилъ до дому Господа, Бога моего».

І адказавалі яны Ігошуі, і сказалі: «Наказалі слугам тваім, што расказаў СПАДАР, Бог твой, Масею, слузе Свайму, даць вам усю зямлю й выгубіць усіх жыхараў гэтае зямлі перад відам вашым; і мы вельма баяліся за душы свае перад відам вашым, і зрабілі гэты ўчынак.

 

Отвещаша же мужи Гаваонитяне ко Исусу, глаголюще: «Поведано естъ нам, рабомъ твоимъ, яко обещалъ былъ Господь, Богъ твой, Моисею, рабу своему, дати вамъ всю землю сию и погубити пред лицемъ вашимъ всехъ живущихъ на ней. Того для бояхомся вельми и мыслихомъ о собе, якобы есмо соблюли животъ свой. Вашею боязнию суще к тому приправлены, сию раду собе измыслихомъ.

Цяпер во мы ў руццэ тваёй: як добра а справядліва ў ваччу тваім зрабіць нам, рабі».

 

Ныне же в рукахъ твоихъ есмо: все, еже тобе добро и справедливо ся видить, учини с нами».

І ўчыніў ізь імі гэтак: і выбавіў іх ад рукі сыноў Ізраелявых, і яны не забілі іх;

 

И учинилъ естъ тако Исусъ, якоже рече, и избавилъ ихъ з руку сыновъ Ізраилевыхъ, абы не побили ихъ.

І прызначыў таго дня Ігошуа іх за секачоў дроў і за сілячоў вады грамадзе й аброчніку СПАДАРОВАМУ, аж дагэтуль, на месцу, каторае бы абраў.

 

И возложилъ естъ и установилъ имъ Исусъ в той день, абы служили всему войску Ізраилеву и олтарю Божию, рубати дрова и воду носити, даже до днешнего дня, на месте томъ, еже бы избралъ собе Господь Богъ.