Ісуса сына Нава 9 разьдзел

 

 

Калі дачуліся пра гэта цары, якія жылі за Ярданам, на гары і на раўніне і па ўсім беразе вялікага мора блізь Лівана, Хэтэі, Амарэі, Хананэі, Фэрэзэі, Эвэі і Евусэі,

 

Внегда же услышали суть словеса сия вси цари, иже беша за Иорданом на горах и на ровнинахъ, и в затоках морских, и еже по брегу моря Великого, и тии теже, иже жили подле горы Ливанское, — Ефейстии, Хананейстии, Аморейстии, Ферезейстии, Еввейстии, Еввузейстииa —

сабраліся разам, каб супольна ваяваць зь Ісусам і Ізраілем.

 

съехалися вкупу, абы билися со Исусомъ и с людми Ізраилевыми единомыслено и единодушно.

Але жыхары Гаваона, даведаўшыся, што Ісус зрабіў зь Ерыхонам і Гаем,

 

Живущие пакъ во граде Гаваоне, слышавши сее, еже учинилъ Исусъ граду Ерихону и граду Гай,

пайшлі на хітрасьць: запасьліся хлебам на дарогу і паклалі старыя мяхі на аслоў сваіх і старыя, падраныя і залатаныя мяхі віна;

 

хитре помыслили о собе, набрали с собою стравы и сумы старыи возложиша на ослы, и мехи винныи кожаныи, содраныи и залапленыи;

і абутак на нагах у іх быў стары, з латкамі, і вопратка на іх старая; і ўвесь дарожны хлеб у іх быў чэрствы і зацьвілы.

 

чеботы теже велми старыи, еже на знамя старости заплатами были сшиваны, и облеклися в ризы ветхи содраны. Хлебовъ теже набрали с собою твердыхъ и на кусы здробленых,

Яны прыйшлі да Ісуса ў табар у Галгал і сказалі яму і ўсім Ізраільцянам: з даволі далёкай зямлі прыйшлі мы; дык вось, пастанавеце з намі спрымірэнства.

 

и шли суть ко Исусу, онже тогда пребываше с людми Ізраилевыми у станехъ на месте Галгала. И пришедши, рекоша к нему и ко всемъ людемъ Ізраилевымъ: «З далекое земли пришли есмо, хотячи с вами покой имети».

А Ізраільцяне сказалі Эвэям: можа, вы жывяце недалёка ад нас? як нам заключыць з вамі спрымірэнства?

 

Тогда отвещаша мужи Ізраилевы: «Не можем с вами смолвы учинити, естъли же живете на земли той, которая намъ имат дана быти розделена по жребиехъ».

Яны сказалі Ісусу: мы рабы твае. А Ісус сказаў ім: хто вы і адкуль прыйшлі?

 

Они же рекоша ко Исусу: «Раби твои есмо». И рече к нимъ Исусъ: «Кто есте вы и откуду приидосте?»

Яны сказалі яму: з даволі далёкай краіны прыйшлі рабы твае ў імя Госпада Бога твайго; бо мы чулі пра славу Ягоную і пра ўсё, што зрабіў Ён у Егіпце,

 

Реша к нему: «От земли велми далекое пришли есмо, раби твои, во имя Господа, Бога твоего, слышахомъ убо славу силы Его,

і пра ўсё, што Ён зрабіў двум царам Амарэйскім, якія па той бок Ярдана, Сігону, цару Сэвонскаму, і Огу, цару Васанскаму, які ў Астароце.

 

вся, яже учинилъ ест во Египте і двема царема Аморейским, еже беша предъ Іоръданомъ, — Сеону, царю Езвонеску, і Огу, царю Васанску, еже живяше во Астарофе.

Старэйшыны нашыя і ўсе жыхары нашай зямлі сказалі нам: вазьмеце ў рукі вашыя хлеба на дарогу і ідзеце насустрач ім і скажэце ім: «мы рабы вашыя; і гэтак пастанавеце з намі спрымірэнства».

 

Сего для рекоша нам старейшины наши і вси живущие в земли нашей: “Наберите собе стравы на путь далекий, ізыйдите на стретение имъ і ирците: раби ваши есмо, уделайте с нами миръ”.

Гэты хлеб наш з дамоў нашых мы ўзялі цёплы ў той дзень, як выправіліся да вас, а цяпер вось, ён зрабіўся сухі і цьвілы;

 

Сие хлебы, еже узяхом с собою, егда хотехомъ ити к вамъ, были теплы, и се вже ствердеша велми и здробишеся.

і гэтыя мяхі зь віном, якія мы налілі новыя, вось, падраліся; і гэтая вопратка наша і абутак наш знасіліся ад даволі далёкай дарогі.

 

До меховъ теже кожаных новыхъ налили есмо вина, и се вже розпукалися и розодралися. Ризы теже, еже имамы на собе, и обув всем подралася путя для далекого и в ничтоже пременишес[я]».

Ізраільцяне ўзялі іхняга хлеба, а ў Госпада ня спыталіся.

 

И приняша от брашна их, устен же Господьних не воспросиша.

І пастанавіў Ісус зь імі мір і паклаў зь імі ўмову пра тое, што ён захавае ім жыцьцё; і прысягнулі ім правадыры супольства.

 

И учинил естъ Исусъ с ними миръ, и завеща завет, абы побиты не были.b Князи теже людстии присегаше имъ.

А праз тры дні, як спрымірыліся яны зь імі, даведаліся, што яны суседзі іхнія і жывуць паблізу ад іх;

 

Потомъ пакъ на третий день по смолве той услышали суть, иже живуть близко их, а иже въ их землю скоро войти имають.

бо сыны Ізраілевыя, выправіўшыся ў дарогу, прыйшлі ў горад іхні на трэці дзень; а гарады іхнія: Гаваон, Кефіра, Бээрот і Кірыят-Ярым.

 

И егда гнулися сут з войском сынове Ізраилевы, вниидоша на третий день во грады их, иже сими имены называхуся: Гаваонъ и Кафира, и Верофъ, и Кариаф-Аримъ.

Сыны Ізраілевыя не пабілі іх, бо правадыры супольства прысягнуліся ім Госпадам Богам Ізраілевым. За ўсё гэта супольства пачало наракаць на правадыроў.

 

И не погубиша ихъ, понеже присягли были имъ князи людстии во имя Господа, Бога Ізраилева. Сего ради ропташа вси людие на князей.

Усе правадыры сказалі ўсяму супольству: мы прысягалі ім Госпадам Богам Ізраілевым і таму ня можам чапаць іх;

 

Они же отвещали суть: «Присягли есмо имъ во имя Господа, Бога Ізраилева, а протожъ не можемъ доткнутися ихъ.

а вось што зь імі зробім: пакінем іх жывых, каб не паўстаў на нас гнеў за прысягу, якою мы запрысягнуліся ім.

 

Но сие да учиним имъ, да имають животъ, абы гневъ Божий не возъбудился на насъ, естъли же имъ не здержимо присяги, еже присягахомъ во имя Господа, Бога Ізраилева.

І сказалі ім правадыры: няхай яны жывуць, але будуць сячы дровы і чэрпаць ваду на ўсё супольства, як сказалі ім правадыры.

 

Но да будуть тымъ обычаемъ жыви: да служат всему войску Ізраилеву, дрова на нихъ да рубают и воду да носять». И егда сее они вкупе глаголаша,

Ісус паклікаў іх і сказаў: навошта вы ашукалі нас, сказаўшы: «мы даволі далёка ад вас», тым часам як вы жывяце блізка ад нас?

 

позвалъ естъ Исусъ, сынъ Навин, Гаваонитянъ, и рече имъ: «Почто прельстисте насъ, глаголюще, иже “велми далеко живемы от васъ”? А се живете посреди нас?

за гэта праклятыя вы! бясконца вы будзеце рабамі, будзеце сячы дровы і чэрпаць ваду дому Бога майго!

 

Сего ради злоречени будете и не загинеть з роду вашего, онже бы дровъ не рубалъ и воды не носилъ до дому Господа, Бога моего».

Яны ў адказ Ісусу сказалі: дайшло да ведама рабоў тваіх, што Гасподзь Бог твой загадаў Майсею, рабу Свайму, даць вам усю зямлю і загубіць усіх жыхароў гэтай зямлі перад абліччам вашым; таму мы вельмі баяліся, каб вы не пазбавілі нас жыцьця, і зрабілі гэта;

 

Отвещаша же мужи Гаваонитяне ко Исусу, глаголюще: «Поведано естъ нам, рабомъ твоимъ, яко обещалъ былъ Господь, Богъ твой, Моисею, рабу своему, дати вамъ всю землю сию и погубити пред лицемъ вашимъ всехъ живущихъ на ней. Того для бояхомся вельми и мыслихомъ о собе, якобы есмо соблюли животъ свой. Вашею боязнию суще к тому приправлены, сию раду собе измыслихомъ.

Цяпер вось мы ў руцэ тваёй. Як лепей і справядлівей пакажацца зрабіць з намі, так і зрабі.

 

Ныне же в рукахъ твоихъ есмо: все, еже тобе добро и справедливо ся видить, учини с нами».

І зрабіў зь імі так: забраў іх з рук сыноў Ізраілевых, і тыя не забілі іх;

 

И учинилъ естъ тако Исусъ, якоже рече, и избавилъ ихъ з руку сыновъ Ізраилевыхъ, абы не побили ихъ.

і вырашыў таго ж дня Ісус, каб яны секлі дровы і чэрпалі ваду ўсяму супольству і для ахвярніка Гасподняга; трывае гэта аж да сёньня, у мясьціне, якую выбраў.

 

И возложилъ естъ и установилъ имъ Исусъ в той день, абы служили всему войску Ізраилеву и олтарю Божию, рубати дрова и воду носити, даже до днешнего дня, на месте томъ, еже бы избралъ собе Господь Богъ.