Ісуса сына Нава 2 разьдзел

 

 

І паслаў Ісус, сын Наваў, зь Сітыма двух выведнікаў таемна і сказаў: ідзеце, агледзьце зямлю і Ерыхон. Пайшлі і прыйшлі ў дом блудніцы, імя якое Рааў: і засталіся начаваць там.

 

Того часу послалъ естъ Исусъ, сынъ Навинъ, от Сехима дву мужей выгледачевъ тайне, и рече имъ: «Идите и согледайте землю и градъ Ерихонъ». Они же, идуще, пришли суть в домъ жены блудници, именемъ Раавы, и отпочиваша ту.a

І сказана было цару Ерыхонскаму: вось, нейкія людзі з сыноў Ізраілевых прыйшлі сюды ў гэтую ноч, каб агледзець зямлю.

 

Тогда возвестиша тое царю Ерихона-града и рекоша: «Се, пришли суть семо мужи от сынов Ізраилевыхъ увечере, абы высмотрели землю».

Цар Ерыхонскі паслаў сказаць Рааве: выдай людзей, якія прыйшлі да цябе, якія ўвайшлі ў твой дом, бо яны прыйшлі выведаць усю зямлю.

 

Сего для послалъ естъ царь к Рааве блудници, глаголя: «Выдай семо мужей, иже пришли суть до дому твоего, согледатаи бо воистинну суть и приидоша согледати всея земли».

Але жанчына ўзяла двух людзей тых і схавала іх і сказала: праўда, прыходзілі да мяне людзі, але я іх ня ведала, адкуль яны;

 

Тогда жена та, взявши мужей, съкрыла ихъb, и рекла: «Правда естъ, пришли были ко мне мужи, але я есмъ не ведала, отколе суть.

калі ж у прысьмерку трэба было зачыняць вароты, тады яны пайшлі; ня ведаю, куды яны пайшлі; ганецеся хутчэй за імі, вы дагоніце іх.

 

И яко врата градова замыкали в сумракъ, и тии вкупе от[ъ]идоша, а не вемъ, где шли суть. Жените за ними скоро, и поимаете их».

А сама завяла іх на дах і схавала іх у снапах лёну, раскладзеных у яе на даху.

 

Сама пакъ казала была мужемъ тымъ воступити на горницу дому своего и прикрила ихъ паздеръемъ лнянымъ, еже ту было.

Пасланыя гналіся за імі па дарозе да Ярдана да самай пераправы; вароты ж адразу зачынілі, пасьля таго як выйшлі тыя, што пагналіся за імі.

 

Тии пакъ, иже посланы были, абы ихъ гонили, бежали суть за ними путем, иже ведеть къ броду Іордана.

Перш чым яны леглі спаць, яна паднялася да іх на дах

 

И яко они вышли, скоро врата затворены суть градовы. Тыи пакъ мужи сокритыи еще были не уснули, и се, жена пришла к ним и рекла:

і сказала ім: я ведаю, што Гасподзь аддаў зямлю гэтую вам, бо вы нагналі на нас жаху, і ўсе жыхары зямлі гэтай спалохаліся вас;

 

«Вемъ, яко предасть вамъ Господь Богъ землю сию, понеже пришол естъ на насъ страхъ нашъ великий вельми, иже суть якобы наполы мертвы живущие вси на земли сей.

бо мы чулі, як Гасподзь высушыў перад вамі ваду Чэрмнага мора, калі вы ішлі зь Егіпта, і што зрабілі вы з двума царамі Амарэйскімі за Ярданам, зь Сігонам і Огам, якіх вы зьнішчылі;

 

Слышахомъ убо, яко высушилъ Господь Богъ воды моря Чермнаго пред лицем вашим, егда идосте по немъ, исходяще изъ Египта,c и елика есте учинили двема царема, иже быша с оное страны Іордана — Сеону, царю Аморейску, и Огу, царю Васаньску, — и побисте ихъ.

калі мы пачулі пра гэта, аслабела сэрца нашае, і ні ў кім ня стала духу супроць вас; бо Гасподзь Бог на небе ўгары і на зямлі ўнізе;

 

И сее слышавши, мы убояхомся, и змертвело серце наше, якобы вже в насъ души не было прихождения для вашего, Господь убо, Богъ вашъ, — Той воистинну естъ Богъ на небеси горе и на земли низу.

дык вось, прысягнеце мне Госпадам, што, як я зрабіла вам міласьць, так і вы зрабеце міласьць дому бацькі майго, і дайце мне ўмоўлены знак,

 

Протожъ нине клините ми ся Господемъ, Богомъ вашим: якоже я учинила с вами милосердие, тако и вы абы есте учинили со мною милость и з домомъ отца моего. Дайте ми знамя истинное,

што вы пакінеце жывым бацьку майго і маці маю, і братоў маіх і сясьцёр маіх, і ўсіх, хто ёсьць у іх, і выбавіце душы нашыя ад сьмерці.

 

яко живити вамъ мене и отца моего, и матерь мою, и брата и сестры моя, и вси речи, еже ихъ суть, абы есте соблюли и высвободили животы наше от смерти».

Гэтыя людзі сказалі ёй: душа нашая замест вас хай будзе аддадзена сьмерці, калі вы ня выкрыеце гэтай справы нашай; калі ж Гасподзь аддасьць нам зямлю, мы зробім табе ласку і ісьціну.

 

Они же рекоша: «Животы наше выдадимъ за тя на смерть, толико ныне не объявляй насъ. И егда предасть Господь, Богъ нашъ, землю сию в руце наше, учиним с тобою милосердие и правду».d

І спусьціла яна іх на вяроўцы праз акно, бо дом яе быў у гарадскім муры і яна жыла ў муры;

 

И спустила ихъ жена окном по веревце, понеже домъ ее былъ естъ при стене градове.

і сказала ім: ідзеце на гару, каб не спаткалі вас перасьледнікі, і хавайцеся там тры дні, пакуль ня вернуцца тыя, што пагналіся; а пасьля ідзеце дарогаю вашай.

 

И рече к нимъ: «Идите жъ на горы, абы есте не поткалися с тыми, ониже гоняются за вами, и тамъ будьте в сокритости за три дни, поколе они назад ся не навратять, и тако пойдете путемъ вашим».

І сказалі ёй тыя людзі: мы вольныя будзем ад тваёй прысягі, якою ты нас закляла, калі ня зробіш так:

 

И рекоша к ней мужи: «Не будемъ мы тобе завязаны клятвою тою, еюже еси закляла насъ,

вось, калі мы прыйдзем у гэтую зямлю, ты прывяжы чырвоную вяроўку да акна, празь якое ты нас спусьціла, а бацьку твайго і маці тваю і братоў тваіх, усю сям’ю бацькі твайго зьбяры да сябе ў дом твой;

 

естъли же не будеть знамения верви тое червленое, егда приидем ко граду сему, и не увяжеши ли ея у вокне том, имъже еси насъ выпустила, и естъли же не созовеши до дому твоего отца своего и матери своея, и всехъ приятелей своих.

і калі хто-небудзь выйдзе зь дзьвярэй дома твайго, таго кроў на галаве ягонай, а мы вольныя; а хто будзе з табою ў доме, таго кроў на галаве нашай, калі чыя-небудзь рука дакранецца да яго;

 

Кто-коли з роду твоего вышол бы з дому твоего, кровь того будеть на главу его и мы не повинни будемъ клятве сей. Тыхъ пакъ всихъ, ониже будуть с тобою в доме твоемъ, да будеть кровь ихъ на главы наша, естъли ся ихъ хто доткнеть.

калі ж ты адкрыеш гэтую нашую справу, дык мы таксама вольныя будзем ад прысягі тваёй, якою ты нас закляла.

 

Пакъли же восхощеши имъ объявити и слова сия поведити межи людми, то не будемы подданы клятве той, еюже закляхомся тобе».

Яна сказала: хай будзе паводле слоў вашых! І адпусьціла іх, і яны пайшлі, а яна прывязала да акна чырвоную вяроўку.

 

И рече к нимъ жена: «Якоже глаголасте, тако да будеть». И отпустивши их, завесила вервь червленую у вокне.

Яны пайшлі і прыйшлі на гару і прабылі там тры дні, пакуль не вярнуліся тыя, што гналіся за імі. Тыя шукалі іх па ўсёй дарозе і не знайшлі.

 

Они пак, отшедши, приидоша на горы и сокрилися ту три дни, поколе не навратилися гонившие их, и согледавши по всех путех, не знашли их и навратилися во град.

Такім чынам два гэтыя чалавекі пайшлі назад, сышлі з гары, перайшлі Ярдан і прыйшлі да Ісуса, сына Нава, і пераказалі яму ўсё, што зь імі здарылася.

 

Тогда мужи сниидоша з горъ и, переплавившися Іорданъ, пришли суть ко Исусу, сыну Навину, и поведаша ему вси речи, еже ся были имъ пригодили на пути.

І сказалі Ісусу: Гасподзь аддаў усю зямлю гэтую ў рукі нашыя, і ўсе жыхары зямлі ў страху перад намі.

 

И рекоша: «Предалъ естъ Господь, Богъ нашъ, землю сию в руце наше и поразилъ естъ страхъ великий всехъ людей, живущихъ на ней».