Ісуса сына Нава 22 разьдзел

 

 

Тады Ісус паклікаў племя Рувімавае, Гадавае і палавіну племя Манасіінага і сказаў ім:

 

Часу того позвалъ ест Исусъ воины от поколения Рувинова и Гадова и полуплемени Манасиина и рече к нимъ:

вы выканалі ўсё, што загадаў вам Майсей, раб Гасподні, і слухаліся слоў маіх ва ўсім, што я загадваў ім;

 

«Се, учинили есте вси речи, еже приказалъ вамъ былъ Моисей, рабъ Божий. Мне теже во всихъ делехъ послушни былистеa

вы не пакідалі братоў сваіх многія дні да сёньня і выканалі, што мелі выканаць па загадзе Госпада Бога вашага;

 

и не опустили есте братией ваших, от давного часу даже и по днесь храняще заповеди Господа, Бога вашего.

сёньня Гасподзь Бог ваш супакоіў братоў вашых, як казаў ім; дык жа вярнецеся і ідзеце ў намёты вашыя, у зямлю вашага валоданьня, якую даў вам Майсей, раб Гасподні, за Ярданам;

 

Сего ради, понеже далъ естъ Господь, Богъ вашъ, отпочинутие братии вашей и покой, якоже обещалъ естъ, навратитеся жъ и идите до домовъ вашихъ и до земли достоания вашего, еже далъ вамъ естъ Моисей, рабъ Божий, предъ Іорданомъ.

толькі старайцеся рупліва выконваць запаведзі і закон, якія наказаў вам Майсей, раб Гасподні: любіць Госпада Бога вашага, хадзіць усімі шляхамі Ягонымі, захоўваць запаведзі Ягоныя, прыляпляцца да Яго і служыць Яму ўсім сэрцам вашым і ўсёю душою вашаю.

 

Тако же да будеть: да сохраните и наполните приказание и законъ, еже написалъ вамъ Моисей, рабъ Божий, да возлюбите Господа, Бога вашего, и да ходите въ путехъ Его и соблюдете заповеди Его, и наследуйте Его, и поработайте Ему всимъ серцемъ вашимъ и всею душею вашею».

Потым Ісус дабраславіў іх і адпусьціў іх, і яны разышліся па намётах сваіх.

 

И благослави ихъ Исусъ, и отпусти ихъ. Они же навратилися суть в достоания своя и в домы своя.

Адной палавіне племя Манасіінага даў Майсей надзел у Васане, а другой палавіне яго даў Ісус надзел з братамі ягонымі па гэты бок Ярдана, на захад. І калі адпускаў іх Ісус у намёты іхнія і дабраславіў іх,

 

Половине же поколения Манасиине дал былъ Моисей, рабъ Божий, достоание у Васане. И сего ради другой половине того жъ поколения, иже была остала, далъ естъ Исусъ часть посреди братии ихъ, за Іорданомъ, ко стране на западъ солнца. И егда отпущалъ е Исусъ до домовъ ихъ и благославялъ е,

дык сказаў ім: зь вялікім багацьцем вяртаецеся вы ў намёты вашыя, зь вялікім мноствам быдла, з срэбрам, з золатам, зь медзьдзю і з жалезам, і зь вялікім мноствам вопраткі: падзялеце здабычу, узятую ў ворагаў вашых з братамі вашымі.

 

и рече к нимъ: «С великою користию и богатествомъ навратитеся в домы ваши, съ златомъ и съ сребром, с медью и з железом, и с ризами различными и розделите користь, юже побрали есте от враговъ ваших з братиею вашею».

І вярнуліся, і пайшлі сыны Рувімавыя і сыны Гадавыя і палавіна племя Манасіінага ад сыноў Ізраілевых зь Сілома, які ў зямлі Ханаанскай, каб ісьці ў зямлю Галаад, у зямлю свайго валоданьня, якую атрымалі ў валоданьне па загадзе Гасподнім, дадзеным праз Майсея.

 

И идоша в домы своя сынове Рувинови и Гадови и половина племеня Манасиина от сыновъ Ізраилевыхъ из Силома, иже естъ в земли Ханаани, яко вниити имъ в землю Галаадъ, еже была дана имъ Моисеомъ по повелению Господьню.

Прыйшоўшы ў ваколіцы Ярдана, што ў зямлі Ханаанскай, сыны Рувімавыя і сыны Гадавыя і палавіна племя Манасіінага спарудзілі там каля Ярдана ахвярнік, ахвярнік вялікі з выгляду.

 

И егда пришли суть ко громадамъ Іорданскимъ в земли Ханаани, уделаша ту, у Іорданя, олтарь великий вельми.

І пачулі сыны Ізраілевыя, што кажуць: вось, сыны Рувімавыя і сыны Гадавыя і палавіна племя Манасіінага спарудзілі ахвярнік на зямлі Ханаанскай, у ваколіцах Ярдана, насупраць сыноў Ізраілевых.

 

Сие внегда услышали суть сынове Ізраилевы и певныи послове о том имъ поведели, иже уделали суть олтарь превеликий сынове Рувинови и Гадови и половина поколения Манасиина у громадъ Іорданскихъ в земли Ханаани противу сыномъ Ізраилевымъ,

Калі пачулі гэта сыны Ізраілевыя, дык сабралася ўсё супольства сыноў Ізраілевых у Сілом, каб ісьці супроць іх вайною.

 

собралися суть вси до Силома, абы шли и билися с ними.

Аднак жа сыны Ізраілевыя найперш паслалі да сыноў Рувімавых і да сыноў Гадавых і да палавіны племя сыноў Манасііных у зямлю Галаадскую Фінээса, сына Элеазара, сьвятара,

 

И напредъ послали к нимъ послы до земли Галаадъ — Финиеса, сына Елиозарова, жерца,

і зь ім дзесяць правадыроў, па правадыры пакаленьня ад усіх плямёнаў Ізраілевых; кожны зь іх быў правадырам пакаленьня ў тысячах Ізраілевых.

 

и десеть князей с ним, по единому с кажного поколения.

І прыйшлі яны да сыноў Рувімавых і да сыноў Гадавых і да палавіны племя сыноў Манасііных у зямлю Галаад і казалі ім і сказалі:

 

Они же пришли суть к сыном Рувиновымъ и Гадовымъ и к полуплемени Манасиину до земли Галаадъ и рекоша к нимъ:

так кажа ўсё супольства Гасподняе: што гэта за злачынства ўчынілі вы перад Богам Ізраілевым, адступіўшы сёньня ад Госпада, спарудзіўшы сабе ахвярнік і паўстаўшы сёньня супроць Госпада?

 

«Сие въсказують вамъ вси люди Божия. Яковое то естъ преступление ваше? Почто есте отступили от Господа, Бога вашего, вделавше собе олтарь кумирский, и от служъбы Господа, Бога своего, отступуете?

хіба мала вам беззаконьня Фэгоравага, ад якога мы не ачысьціліся да сёньня і за якое было пабіта супольства Гасподняе?

 

Еда ли мало ся вамъ мнить быти, ижь есте съгрешили, кланяющеся кумиру Вел-Зегору?b Се, тое безаконие и той грехъ даже и по днесь на васъ пребываеть, и мнози от людей Ізраилевыхъ греха для того погибоша.

а вы адступаецеся сёньня ад Госпада! сёньня вы паўстаяце супроць Госпада, а заўтра ўгневаецца Гасподзь на ўсё супольства Ізраілевае;

 

Вы есте днесь опустили Господа Бога и за утра гневъ Его на всихъ людей Ізраилевыхъ возгорится.

калі ж зямля вашага валоданьня здаецца вам нячыстаю, дык перайдзеце ў зямлю валоданьня Гасподняга, вазьмеце надзел сярод нас, але не паўставайце супроць Госпада, і супроць нас не паўставайце, спаруджаючы сабе ахвярнік, акрамя ахвярніка Госпада Бога нашага;

 

Естъли же ся вамъ видить, иже землю имате нечисту достоания вашего, идите жъ в землю, иде жъ храмъ Господень естъ, и живите межи нами; толико абы есте от Господа не отступовали и от нашего товаришства, делающе собе олтарь кроме олтаря Бога своего.

ці ж не адзін Ахан, сын Зары, учыніў злачынства, узяўшы з заклятага, а гнеў быў на ўсё супольства Ізраілевае? ці не адзін ён памёр за сваё беззаконьне.

 

Се, Аханъ преступил заповедь Божию и для его на всих людей гнев Божий розгореся,c той толико сам бе. О абы теже былъ сам умеръ въ гресе своем!»

Сыны Рувімавыя і сыны Гадавыя і палавіна племя Манасіінага ў адказ казалі правадырам тысяч Ізраілевых:

 

Тогда отвещаша сынове Рувинови и Гадови и половина племеня Манасиина княземъ, иже были послани от людей Ізраилевых:

Бог багоў Гасподзь, Бог багоў Гасподзь, Ён ведае, і Ізраіль хай ведае! Калі мы паўстаём і адступаемся ад Госпада, дык хай ня літуе нас Гасподзь у дзень гэты!

 

«Пресилный Господь Богъ, Той весть, и братия наша, людие Ізраилевы, да ведають: естъли же на преступление закону Божия учинихомъ олтарь сей, да не соблюдеть насъ Господь Богъ, но скоро да помстить над нами!

Калі мы спарудзілі ахвярнік дзеля таго, каб адступіцца ад Госпада, і дзеля таго, каб прыносіць на ім цэласпаленьне і прынашэньне хлебнае і каб учыняць на ім ахвяры мірныя, дык няхай спагоніць Сам Гасподзь!

 

И естъли же есмо и тымъ умысломъ уделали, яко приносити намъ на немъ жертвы всихсозжения или мирныя, Господь Богъ да возрить на то и судить!

Але мы зрабілі гэта з боязі таго, каб у прыйшлыя часы не сказалі вашыя сыны нашым сынам: «што вам да Госпада Бога Ізраілевага!

 

Но более прото мыслили есмо и розъмолвяли, вкупе глаголюще, еда за утра или потом рекуть сынове ваши сыномъ нашимъ: “И что вамъ до насъ и до Господа, Бога Ізраилева?

Гасподзь паставіў мяжу паміж вамі і намі, сыны Рувімавыя і сыны Гадавыя, Ярдан: няма вам долі ў Госпадзе». Такім чынам вашыя сыны не дапусьцілі б нашых сыноў шанаваць Госпада.

 

Розделъ положилъ естъ Господь Богъ межи вами и нами, сынове Рувиновы и Гадови, сию реку Іорданъ, а протожъ не будете имете части о Господи с нами!” И таковыми словы отвратили бы сынове ваши сыновъ наших от боязни Божией!

Таму мы сказалі: спарудзім сабе ахвярнік ня дзеля цэласпаленьня і ня дзеля ахвяраў,

 

Сего ради мнели есмо, иже добро уделаемъ, и рекли есмо: Учинимы собе олтарь не приношений деля на нем всихсозжения или жертвъ мирныхъ,

а каб ён паміж вамі і намі, паміж наступнымі родамі нашымі, быў сьведкам, што мы можам служыць Госпаду цэласпаленьнямі нашымі і ахвярамі нашымі і падзякамі нашымі, і каб у прыйшлыя часы не сказалі сыны вашыя сынам нашым: «няма вам долі ў Госпадзе».

 

но на знамя и на сведение межи вами и нами и межи сыны вашими и сыны нашими, абы есмо служили посполу Господу Богу и за право имели приносити с вами жертвы всихсозжения и мирныя, и победныя, и абы николи не рекли напотомъ сынове ваши сыномъ нашимъ: “Не имаете вы части с нами о Господи, Богу нашем”.

Мы казалі: калі скажуць так нам і родам нашым у прыйшлы час, дык мы скажам: бачыце падабенства ахвярніка Госпада, якое зрабілі бацькі нашыя ня дзеля цэласпаленьня і ня дзеля ахвяры, а каб гэта было сьведкам паміж намі і вамі.

 

Пакли же въсхотят рещи, отповедять имъ, глаголюще: “Се олтарь Божий, иже уделали суть отцеве наши не к жертвам всихсозжения или посвящения, но на знамя и на сведение наше и ваше”.

Хай ня будзе такога, каб нам паўстаць супроць Госпада і адступіцца сёньня ад Госпада, і спарудзіць ахвярнік дзеля цэласпаленьня і дзеля прынашэньня хлебнага і дзеля ахвяраў, акрамя ахвярніка Госпада Бога нашага, які перад скініяй Ягонай.

 

Отступи от насъ грехъ сей, абыхом имели отлучитися от Господа, Бога нашего, и от заповедей Его и делати олтарь иный ко приношению жертовъ, кроме олтаря Господа, Бога нашего, еже учинен естъ предъ храмомъ Его!»

Фінээс сьвятар, правадыры супольства і галовы тысяч Ізраілевых, якія былі зь ім, пачуўшы словы, якія казалі сыны Рувімавыя і сыны Гадавыя і сыны Манасііныя, ухвалілі іх.

 

Сия же слова услышавши, послове — Финеисъ, сынъ Елиазара-жерца, и князи людстии, иже беша с ним, — укрочены суть и с радостию приняша слова сыновъ Рувиновыхъ и Гадовыхъ и полуплеменя Манасиина.

І сказаў Фінээс, сын Элеазара, сьвятар, сынам Рувімавым і сынам Гадавым і сынам Манасііным: сёньня мы даведаліся, што Гасподзь сярод нас, што вы ня ўчынілі перад Госпадам злачынства гэтага; вы цяпер выбавілі сыноў Ізраіля ад рукі Гасподняй.

 

И рече Финиес, сынъ Елиазара-жерца, к нимъ: «Ныне познахомъ, яко Господь естъ с вами и несте винни грехомъ симъ, иже мыслихом на вас, и избавили есте сыны Ізраилевы от гневу Божия».

І вярнуўся Фінээс, сын Элеазара, сьвятар, і правадыры ад сыноў Рувімавых і ад сыноў Гадавых у зямлю Ханаанскую да сыноў Ізраілевых і прынесьлі ім адказ.

 

И навратися воспят Финиесъ съ князми от сынов Рувиновыхъ и Гадовыхъ из земли Галаадъ до страны Хананейское к сыномъ Ізраилевым и возвестил имъ слова та.

І сыны Ізраілевыя ўхвалілі гэта, і дабраславілі сыны Ізраілевыя Бога і адмовіліся ісьці супроць іх вайною, каб спустошыць зямлю, на якой жылі сыны Рувімавыя і сыны Гадавыя.

 

И полюбишеся всемъ слышащимъ е, и похвалиша Бога сынове Ізраилевы, и не глаголаша к тому: «Подимо и биймося с ними, и сказимъ землю их».

І назвалі сыны Рувімавыя і сыны Гадавыя ахвярнік: Эд, бо, сказалі яны, ён сьведка паміж намі, што Гасподзь ёсьць Бог наш.

 

И назвали суть сынове Рувиновы и Гадови олтарь, еже уделали, «Сведение наше», яко Господь, Той самъ ест Богъ.