1 А да Пасхі і свята праснакоў заставалася два дні. Дык першасвятары і кніжнікі шукалі, як Ісуса схапіць хітрасцю і забіць.
2 Казалі аднак: «Толькі не ў святочны дзень, каб не дайшло да замяшання ў народзе».
3 І, калі Ісус быў у Бэтаніі, у доме Сімона пракажонага, і ўзлягаў за сталом, прыйшла жанчына, трымаючы алябастравую пасудзіну каштоўнага алейку нардавага, і, разбіўшы алябастр, выліла Ісусу на галаву.
4 А некаторыя з прысутных абураліся ў сабе і казалі: «Нашто было марнаваць гэты алеек?
5 Можна было гэты алеек прадаць даражэй, чым за трыста дынараў, і раздаць убогім». І наракалі на яе.
6 А Ісус бараніў: «Пакіньце яе! Чаму робіце ёй прыкрасць? Яна добры ўчынак зрабіла для Мяне.
7 Бо ўбогіх заўсёды маеце пры сабе і, калі захочаце, зможаце ім добра рабіць, а Мяне не заўсёды мець будзеце.
8 Яна, што мела, зрабіла: алейкам цела Маё прыгатавала на пахаванне.
9 Сапраўды кажу вам: ва ўсім свеце, дзе толькі будзе прапаведана Евангелле, будзе гаварыцца і пра тое, што яна зрабіла, на памяць пра яе».
10 А Юда Іскарыёт, адзін з дванаццаці, пайшоў да першасвятароў, каб выдаць Яго ім.
11 Яны, пачуўшы, вельмі ўзрадаваліся і абяцалі яму, што дадуць яму грошы. Ён жа шукаў, як Яго ў прыдатны час выдаць.
12 У першы дзень праснакоў, калі прыносіцца ў ахвяру Пасха, кажуць Яму вучні Яго: «Дзе хочаш, каб мы пайшлі і прыгатавалі Табе есці Пасху?»
13 І пасылае двух вучняў Сваіх і кажа ім: «Ідзіце ў горад, і спаткае вас чалавек, які будзе несці збан вады; ідзіце за ім.
14 І, куды ўвойдзе, скажыце гаспадару дома: “Настаўнік кажа: “Дзе месца супакою, дзе б разам з Маімі вучнямі мог бы з’есці Пасху?”
15 Ён вам пакажа вялікую святліцу прыбраную; вось там прыгатуйце месца нам».
16 Дык адправіліся вучні Яго ў горад ды знайшлі, як ім сказаў, і прыгатавалі Пасху.
17 І, калі настаў вечар, прыходзіць туды з дванаццаццю.
18 І, калі ўзлеглі і елі, гаворыць Ісус: «Сапраўды кажу вам: адзін з вас, які есць са Мною, выдасць Мяне».
19 Яны пачалі засмучацца і адзін за адным сталі гаварыць Яму: «Ці гэта не я?»
20 Ён гаворыць ім: «Адзін з дванаццаці, які мачае са Мною руку ў місе.
21 Што праўда, Сын Чалавечы ідзе, як аб Ім напісана. Аднак гора чалавеку, праз якога Сын Чалавечы будзе выдадзены! Лепш было б, каб той чалавек не быў народжаны».
22 І, калі яны елі, Ісус узяў хлеб, і, дабраславіўшы, паламаў, і даў ім, і гаворыць: «Бярыце [, ежце]: гэта ёсць Цела Маё».
23 І, узяўшы келіх, падзяку складаючы, даў ім; і пілі з яго ўсе.
24 І гаворыць ім: «Гэта ёсць Кроў Мая Новага Запавету, якая за многіх праліваецца.
25 Сапраўды кажу вам: “Не буду піць ужо з гэтага плода вінаграднага аж да таго дня, калі буду піць новае ў Валадарстве Божым”».
26 І, адгаварыўшы гімн, узняліся на гару Аліўную.
27 І гаворыць ім Ісус: «Вы ўсе згоршыцеся, як напісана: “Удару пастыра, і разбягуцца авечкі”,
28 але калі ўваскрэсну, раней за вас прыйду ў Галілею».
29 А Пётра кажа Яму: «Хоць бы ўсе згоршыліся з Цябе, але я — не».
30 І гаворыць яму Ісус: «Сапраўды кажу табе: ты сёння, у гэтую ноч, перш чым двойчы певень прапяе, тройчы зрачэшся Мяне».
31 Але ён тым мацней сцвярджаў: «Хоць бы мне трэба было памерці з Табою, не зракуся». Падобна і ўсе яны казалі.
32 І прыходзяць у сяло, якое завецца Гетсэмань, і гаворыць Ён вучням Сваім: «Пабудзеце тут, пакуль Я памалюся».
33 І бярэ з сабою Пётру, і Якуба, і Яна, і пачаў тужыць і сумаваць.
34 І кажа ім: «Сумная душа Мая аж да смерці, пабудзьце тут і чувайце».
35 І, крыху адышоўшыся, Ён упаў на зямлю і маліўся, каб, калі магчыма, абмінула Яго гэтая часіна.
36 І казаў: «Абба, Ойча! Табе ўсё магчыма, пранясі міма Мяне гэты келіх; але не як Я хачу, але як Ты!»
37 І прыходзіць да іх, і знаходзіць іх спячых. Дык гаворыць Пётры: «Сімоне, ты спіш? Не змог ты хоць гадзіну патрываць?
38 Чувайце і маліцеся, каб не трапіць у спакусу: бо дух руплівы, а цела хворае».
39 І, адышоўшы, зноў маліўся тымі самымі словамі.
40 І вярнуўся зноў, і ўбачыў, што яны спяць, бо вочы іх былі ацяжэлыя, і не ведалі, што Яму адказаць.
41 Ды трэці раз прыходзіць і гаворыць ім: «Спіце ўжо і адпачываеце? Даволі! Надышла гадзіна: вось жа, Сын Чалавечы будзе выдадзены ў рукі грэшнікаў.
42 Падыміцеся, пойдзем, вось ужо блізка той, хто Мяне выдае».
43 І, калі Ісус яшчэ гаварыў, хутка падышоў Юда Іскарыёт, адзін з дванаццаці, а з ім вялікі натоўп з мечамі і палкамі ад першасвятароў і кніжнікаў ды старэйшын.
44 Здраднік жа Яго даў ім знак, кажучы: «Каго я пацалую, гэта Ён, хапайце Яго і вядзіце асцярожна».
45 І, калі падышоў, зараз жа прыступіўся да Ісуса і гаворыць: «Рабі!», і пацалаваў Яго.
46 Яны ж наваліліся на Яго і схапілі Яго.
47 А адзін з тых, што былі з Ісусам, выцягнуўшы меч, ударыў паслугача першасвятара і адсёк яму вуха.
48 І, адказваючы, Ісус гаворыць ім: «Як на разбойніка выйшлі з мечамі і палкамі, каб схапіць Мяне.
49 Штодзень быў Я з вамі ў святыні, навучаючы, і вы не ўзялі Мяне, але няхай здзейсніцца Пісанне».
50 І, пакінуўшы Яго, усе паўцякалі.
51 І адзін юнак, адзеты толькі посцілкай па клубах, ішоў за Ім, і яго схапілі,
52 але ён выкруціўся з посцілкі і голы ўцёк ад іх.
53 І прывялі Ісуса да першасвятара, і сабраліся ўсе першасвятары, старэйшыны і кніжнікі.
54 Пётра ж здалёку ішоў за Ім, аж увайшлі яны ў панадворак першасвятара, і потым сядзеў з паслугачамі і грэўся пры агні.
55 А першасвятары ды ўся рада шукалі сведчання супраць Ісуса, каб выдаць Яго на смерць, але не знаходзілі.
56 Бо многія фальшыва сведчылі супраць Яго, але іх сведчанні не сыходзіліся.
57 І некаторыя, падняўшыся, фальшыва сведчылі супраць Яго, кажучы:
58 «Мы чулі, як Ён казаў: “Я развалю гэтую святыню, пабудаваную рукамі, а праз тры дні збудую іншую, якая будзе нерукатворнай”».
59 Але і іх сведчанні не сыходзіліся.
60 І першасвятар, стаўшы пасярэдзіне, спытаўся ў Ісуса: «Чаму нічога не адказваеш на тое, у чым яны Цябе абвінавачваюць?»
61 Ісус жа маўчаў і нічога не адказваў. Тады першасвятар спытаўся Яго, кажучы: «Ці Ты Хрыстос, Сын Бога Дабраславёнага?»
62 Ісус сказаў яму: «Я ёсць, і вы ўбачыце Сына Чалавечага, што сядзіць праваруч Магутнасці ды прыходзіць на аблоках нябесных».
63 І першасвятар, раздзіраючы шаты свае, гаворыць: «Нашто патрэбны нам яшчэ сведкі?
64 Вы чулі блюзненне; што вы думаеце?» І яны ўсе прысудзілі, што Ён варты смерці.
65 І некаторыя пачалі на Яго пляваць і, засланіўшы твар Яго, біць Яго кулакамі, крычучы на Яго: «Праракуй!» І паслугачы давалі Яму поўхі.
66 І калі Пётра быў на панадворку, на нізе, прыходзіць адна са служак першасвятара
67 і, убачыўшы Пётру, які грэўся, і прыгледзеўшыся да яго, кажа: «І ты быў з Ісусам з Назарэта».
68 Але ён запярэчыў, кажучы: «Ані я не ведаю, ані разумею, пра што ты гаворыш». І выйшаў вонкі ў прысенак, і запяяў певень.
69 І служка, калі ўбачыла яго, пачала зноў казаць тым, што навокал: «Гэта адзін з іх».
70 А ён ізноў адрокся. І неўзабаве тыя, што там стаялі, кажуць Пётры: «Ты сапраўды з іх, бо ты — з Галілеі».
71 А ён пачаў клясціся і прысягаць: «Не ведаю гэтага чалавека, аб якім кажаце».
72 І адразу зноў запяяў певень. Тады Пётра ўспомніў словы, якія яму казаў Ісус: «Раней, чым двойчы запяе певень, ты тройчы зрачэшся Мяне», і пачаў плакаць.
Знайшлі памылку ў тэксце? Вылучыце яе і націсніце:
Ctrl + Enter
Евангелле паводле Марка, 14 разьдзел
Звярніце ўвагу. Нумары вершаў — гэта спасылкі, якія вядуць на раздзел з параўнаннем перакладаў. Паспрабуйце, магчыма, вы будзеце прыемна здзіўлены.
Публікуецца з дазволу Міжканфесіянальнага хрысціянскага рэлігійнага брацтва
«Біблейскае таварыства ў Рэспубліцы Беларусь».
© 2012