1 І, праходзячы, угле́дзіў чалаве́ка сьляпога ад нараджэньня.
2 Вучні Яго спыталіся ў Яго: Равві! хто саграшыў: ён, ці бацькі яго, што ўрадзіўся сьляпы?
3 Ісус адказаў: не саграшыў ані ён, ані бацькі яго, але дзеля выяўле́ньня ў ім дзе́л Божых.
4 Мне́ трэба рабіць дзе́ла Таго, што паслаў Мяне́, пакуль дзе́нь; надыходзе ноч, калі ніхто ня можа рабіць.
5 Пакуль Я на сьве́це, Я сьвятло сьве́ту.
6 Сказаўшы гэта, Ен плюнуў на зямлю, зрабіў з сьліны балота і памазаў ім вочы сьляпому,
7 дый сказаў яму: пайдзі, умыйся ў купальні Сілаам (што тлумачыцца: Пасланы). Той пайшоў і ўмыўся і прыйшоў відзючы.
8 Сусе́дзі ж і тыя, што бачылі яго ране́й, як быў сьляпы, гаварылі: ці ж ня той гэта, што сядзе́ў і жабраваў?
9 Іншыя казалі: гэта ён, а іншыя — падобны да яго; ён жа казаў: гэта я.
10 Дык пыталіся ў Яго: як адчыніліся вочы твае́?
11 І той адказаў і сказаў: Чалаве́к, званы Ісусам, зрабіў балота, памазаў вочы мае́ і сказаў мне́: пайдзі ў купальню Сілаам і ўмыйся. Я пайшоў, умыўся і стаў відзець.
12 Дык сказалі яму: дзе́ Ен? Ен адказаў: Ня ве́даю.
13 Павялі гэтага былога сьляпога да фарысэяў.
14 А была субота, калі Ісус зрабіў балота і адчыніў яму вочы.
15 І пыталіся ў яго ізноў фарысэі, як ён стаў бачыць, Ен жа сказаў ім: балота палажыў Ен на вочы мае́, і я ўмыўся і віджу.
16 Дык некаторыя з фарысэяў гаварылі: не ад Бога гэты чалаве́к, бо не шануе суботы. Другія казалі: як можа чалаве́к грэшны рабіць гэткія цуды? І была між імі спрэчка.
17 І зноў кажуць сьляпому: а ты што скажаш аб ім, што Ен табе́ адчыніў вочы? Той адказаў: гэта прарок.
18 Іудеі ж не паве́рылі, што ён быў сьляпы і стаў відзець, пакуль не паклікалі бацькоў аздароўленага
19 і спыталіся ў іх: ці гэта сын ваш, аб якім вы кажаце, што ён раздзіўся сьляпы? Як жа ён цяпе́р бачыць?
20 Бацькі яго адказалі ім і сказалі; мы ве́даем, што ён наш сын, і што ён радзіўся сьляпым;
21 а як цяпе́р бачыць, ня ве́даем: таксама, хто адчыніў яму вочы, мы ня ве́даем: сам ён дарослы, самога спытайцеся; няхай сам аб сабе́ скажа.
22 Так адказалі бацькі яго, бо баяліся Іудееў, бо Іудеі згаварыліся ўжо, каб таго, хто прызнае Яго за Хрыста, адлучыць ад школы.
23 Дзеля гэтага І бацькі яго сказалі: ён дарослы, у самога спытайцеся.
24 І вось другі раз паклікалі чалаве́ка, што быў сьляпы, і сказалі яму: аддай славу Богу: мы ве́даем, што чалаве́к той грэшнік.
25 Ен жа адказаў ім і сказаў: ці Ен грэшны, ня ве́даю, адно ве́даю, што я быў сьляпы, а цяпе́р бачу.
26 Дык ізноў сказалі яму: што Ен зрабіў з табою? Як адчыніў вочы?
27 Адказаў ім: я ўжо сказаў вам; вы ня слухалі; што яшчэ хочаце чуць? Няўжо ж вы хочаце зрабіцца Яго вучнямі?
28 Яны ж дакаралі яго, кажучы: гэта ты вучань Яго, мы ж Майсе́евы вучні.
29 Мы ведаем, што з Майсе́ем гаварыў Бог; аб Ім жа ня ве́даем, адкуль Ен.
30 І адказаў ім чалаве́к гэты і сказаў: гэта й дзівіць мяне́, што вы ня ве́даеце, адкуль Ен, а Ен адчыніў мне́ вочы;
31 але мы ве́даем, што грэшнікаў Бог ня слухае; але хто славіць Бога і выпаўняе волю Яго, таго слухае.
32 Ад ве́ку ня чуваць было, каб хто адчыніў вочы сьляпому ад нараджэньня.
33 Каб Ен ня быў ад Бога, дык ня мог бы нічога рабіць.
34 Яму адказалі і сказалі: у грахох ты ўве́сь урадзіўся і ты нас вучыш? І выгналі яго вон.
35 Ісус, дачуўшыся, што выгналі яго вон, і знайшоўшы яго, сказаў яму: ці ве́рыш ты ў Сына Божага?
36 Той жа адказаў і сказаў: а хто Ен, Госпадзі, каб мне́ верыць у Яго?
37 Ісус сказаў яму: і ты бачыў Яго, і той, што гаворыць з табою, — гэта Ен.
38 Ен жа сказаў: ве́рую, Госпадзі! і пакланіўся Яму.
39 І сказаў Ісус: на суд прыйшоў Я ў сьве́т гэты, каб сьляпыя, бачылі, а тыя, што бачаць, зрабіліся сьляпымі.
40 Пачуўшы гэтае, некаторыя з фарысэяў, што былі з Ім, сказалі Яму: няўжо ж і мы сьляпыя?
41 Ісус сказаў ім: калі б вы былі сьляпыя, то ня ме́лі б граху на сабе́, але як вы кажаце, што бачыце, то грэх застае́цца на вас.
Знайшлі памылку ў тэксце? Вылучыце яе і націсніце:
Ctrl + Enter
Паводле Іоана Сьвятое Эвангельле, 9 разьдзел
Звярніце ўвагу. Нумары вершаў — гэта спасылкі, якія вядуць на раздзел з параўнаннем перакладаў. Паспрабуйце, магчыма, вы будзеце прыемна здзіўлены.
Public Domain — народны здабытак.
Лукаш Дзекуць-Малей, Антон Луцкевіч. Выдання 1926−1928 гадоў.