1 да Карынфянаў 5 разьдзел

 

 

Паўсюль чуваць, што ў вас распуста, і такая распуста, пра якую ня кажуць у паганаў, што [нехта] мае жонку свайго бацькі.

 

Ходзяць чуткі аб распуснасьці ў вас ды аб такой распусьце, якая не спатыкаецца ў паганаў, а менавіта, каб хто жыў з жонкай свайго бацькі.

І вы ўзганарыліся, і ня плачаце шмат, каб узяты быў спасярод вас той, хто зрабіў гэткую рэч?

 

А вы хваліцеся, замест (заміж) з болем дамагацца, каб выгнаць з свайго асяроддзя таго, хто дапусьціўся такога злачынства.

Бо я, адсутны целам, але прысутны духам, ужо прысудзіў, як прысутны, таго, хто гэткае зрабіў,

 

Я хоць не прысутны целам, а толькі духам, я ўжо асудзіў як прысутны таго злачынцу.

сабраўшыся разам у імя Госпада нашага Ісуса Хрыста і з духам маім, сілаю Госпада нашага Ісуса Хрыста,

 

Сабраўшыся разам у імя Госпада нашага Езуса, і з духам маім і моцай Госпада нашага Езуса,

аддаць такога шатану на зьнішчэньне цела, каб дух быў збаўлены ў дзень Госпада Ісуса.

 

аддайце такога шатану на загубу цела, але на паратунак душы яго ў дзень Госпада Езуса.

Няма добрай пахвалы вашай. Хіба вы ня ведаеце, што малая кісьля ўсё цеста квасіць?

 

Дык ня маеце чым хваліцца (хвастацца). Ці ня ведаеце, што крошка закісі ўсё цеста заквасіць?

Дык ачысьціце старую кісьлю, каб быць вам новым цестам, бо вы прэсныя, бо Пасха наша, Хрыстос, заколены за нас.

 

Ачысьціце старую закваску, каб сталіся новай расчынай (цестам) так як вы прэсныя. Бо вось Пасхай нашай — ахвяраваны — укрыжаваны Хрыстус!

Так што будзем сьвяткаваць не са старою кісьляю, ня з кісьляй ліхоты і зласьлівасьці, але з праснакамі шчырасьці і праўды.

 

Дык сьвяткуйма сьвяты не ў старой заквасцы і не ў кісьлі сапсуцьця і бязчынства, але ў праснакох чыстасьці і праўды.

Я пісаў вам у пасланьні ня мець справы з распусьнікамі.

 

У лісце пісаў я вам, каб вы ня мелі зносін з распусьнікамі.

І не наогул з распусьнікамі гэтага сьвету, ці хціўцамі, ці рабаўнікамі, ці ідалапаклоньнікамі, бо вам трэба было хіба выйсьці з гэтага сьвету,

 

Зразумела, не з усімі распусьнікамі гэтага сьвету, скупцамі, рабаўнікамі, з ідалапаклоньнікамі, бо давялося б хіба сыйсці з гэта сьвету.

але я пісаў вам цяпер ня мець справы з тым, хто, называючыся братам, ці распусьнік, ці хцівец, ці ідалапаклоньнік, ці лаяльнік, ці п’яніца, ці рабаўнік; з гэтакім і ня есьці разам!

 

Раней вам пісаў, каб вы ня мелі лучнас ці з тым, хто называецца братам, а ў сапраўднасьці ёсьць распусьнікам, хціўцам, ідалахвальцам, а пляткаром або п'яніцай, або рабаўніком з такімі нават разам ня ешце.

Бо што мне судзіць тых, якія звонку? Ці ня тых, якія пасярод, судзіце вы?

 

Як жа мне судзіць тых, што навонкі? Ці ж вы ня судзіце тых, што ў вас (увонкі)?

А тых, якія звонку, будзе судзіць Бог. Дык выкіньце злыдня спасярод вас.

 

Тых жа што на вонкі (за намі) асудзіць Бог. Выкінець зло (ліхоцьце) спаміж сябе!