1 да Карынфянаў 15 разьдзел
Першае пасланьне да Карынфянаў
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Чарняўскага — арыгінал
Паведамляю вам, браты, Эвангельле, якое я дабравесьціў вам, і якое вы прынялі, і ў якім стаіцё,
Выясьняю вам, браты, Эвангелію, якую я вам раней вясьціў і якую вы прынялі дый у каторай трываеце,
і праз якое збаўляецеся, калі будзеце трымацца таго слова, якое я дабравесьціў вам, калі толькі не надарма паверылі.
і ёю здабудзіце збаўленьне, калі яе захаваеце (зьберажыцё) такою, якую вам вясьціў, інакш уверылі б вы надарма.
Бо я найперш перадаў вам тое, што і сам прыняў, што Хрыстос памёр за грахі нашыя паводле Пісаньняў,
Перш перадаў я вам тое, што я прыняў, а гэта, што Хрыстус памёр за нашыя грахі — па Пісаньні,
і што Ён быў пахаваны і ўваскрос на трэці дзень, паводле Пісаньняў,
што быў пахаваны і што ўскрос трэцяга дня — па Пісаньні,
і што Ён зьявіўся Кіфе, а пасьля — Дванаццаці,
што з'явіўся Кэфасу, а затым Дванаццаці,
пасьля зьявіўся больш чым пяцістам братам за раз, з якіх многія дагэтуль жывуць, а некаторыя паўміралі;
што пасьля з'явіўся больш за пяцьсот братам адначасна; большасьць з іх жыве дасюль, некаторыя паўміралі.
пасьля зьявіўся Якубу, пасьля — усім апосталам,
Затым паказаўся Якубу, пазьней усім апосталам.
а апошняму з усіх зьявіўся і мне, быццам неданоску.
Пры канцы, ужо па ўсіх — паказаўся таксама мне, як неданошанаму плоду.
Бо я — найменшы з апосталаў, які ня варты называцца апосталам, бо я перасьледаваў царкву Божую,
Бо я найменшы з усіх апосталаў і няварт называцца апосталам, бо я прасьледаваў Касьцёл Божы.
але з ласкі Бога ёсьць тым, кім ёсьць, і ласка Ягоная ў-ва мне не была дарэмнай, але я больш за іх усіх працаваў; дый ня я, але ласка Божая, якая са мною.
Але з ласкі Бога яўляюся тым, кім ёсьць, ды дадзеная мне Ім ласка не была надарма. Наадварот, працаваў я больш ад іх усіх, не я, што праўда, але ласка Божая са мною.
Дык ці я, ці яны, мы гэтак абвяшчаем, і вы гэтак паверылі.
Дык ці я гэта, ці іншыя — так навучаем, каб вы паверылі.
А калі пра Хрыста абвяшчаецца, што Ён уваскрос з мёртвых, як некаторыя з вас кажуць, што няма ўваскрасеньня мёртвых?
Калі аб Хрыстусе даказваецца, што Ён устаў з умёршых, дык чаму некаторыя спаміж вас цьвердзяць, што няма васрасеньня?
Калі няма ўваскрасеньня мёртвых, дык і Хрыстос не ўваскрос;
Калі няма васкрасеньня, дык і Хрыстус не ўскрос.
а калі Хрыстос не ўваскрос, тады дарэмнае і абвяшчэньне нашае, дарэмная і вера вашая.
А калі Хрыстус не ўваскрос, пустым наша навучаньне, ды пустая таксама вашая вера.
А нас знайшлі б фальшывымі сьведкамі Божымі, бо мы сьведчылі пра Бога, што Ён уваскрасіў Хрыста, Якога не ўваскрашаў, калі мёртвыя не ўваскрасаюць.
І мы аказаліся б фальшывымі сьведкамі Бога, калі б памёршыя не васкрасалі б, мы сьведчылі б проціў Бога, што Ён не ўваскрасіў Хрыста.
Бо калі мёртвыя не ўваскрасаюць, дык і Хрыстос не ўваскрос;
Калі памёршыя не васкрасаюць, дык і Хрыстус не ўваскрос.
а калі Хрыстос не ўваскрос, дык вера вашая марная, вы яшчэ ў грахах вашых.
А калі Хрыстус не ўваскрос — пустая вера вашая, і вы дасюль застаіцёся ў храмах сваіх.
Таму і тыя, якія памерлі ў Хрысьце, загінулі.
Дык затым і тыя, што памярлі ў Хрысьце, пайшлі на загубу.
Калі мы толькі ў гэтым жыцьці спадзяемся на Хрыста, мы найбольш жалю вартыя з усіх людзей.
Калі ў гэтым жыцьці надзеімся толькі на Хрыста, дык мы яўляемся найнешчасьлівейшымі з усіх людзей.
Але цяпер Хрыстос уваскрос з мёртвых, стаўся Першынцам сярод памёршых.
Аднак Хрыстус ускрос першы спасярод памёршых.
Бо як праз чалавека сьмерць, гэтак праз чалавека і ўваскрасеньне мёртвых.
Бо як праз чалавека прыйшла сьмерць, так праз Чалавека (Хрыста) і ўваскрасеньне.
Бо як у Адаме ўсе паміраюць, гэтак у Хрысьце ўсе ажывуць,
Як у Адаме — усе ўміраюць, так у Хрысьце ўсё ажывуць,
але кожны — у сваім парадку: Першынец — Хрыстос, пасьля — Хрыстовыя ў прыйсьце Ягонае,
але кожны па сваёй чарзе: першы Хрыстус, затым тыя, што належаць да Хрыста, у час Ягонага прыйсьця.
а пасьля — канец, калі Ён перадасьць Валадарства Богу і Айцу, калі зьнішчыць усякае начальства, і ўсякую ўладу і сілу,
Наастатак прыйдзе канец, калі перадасць Ён валаданьне (караляваньне) Богу і Айцу ды калі пераможа ўсякі прынцыпат, усякую ўладу ды моц.
бо Яму належыць валадарыць, пакуль пакладзе ўсіх ворагаў пад ногі Свае.
Яму належыцца валадарыць аж пакуль не паложыць пад Свае ногі ўсіх Сваіх непрыяцеляў.
Апошні вораг будзе зьнішчаны — сьмерць,
Як апошні непрыяцель — будзе пераможа і сьмерць.
бо ўсё падпарадкаваў пад ногі Яго. А калі сказана, што ўсё падпарадкавана, зразумела, што акрамя Таго, Які падпарадкаваў Яму ўсё.
Усё бо Ён кінуў пад ногі Свае. Калі кажацца, што ўсё падчынена, значыць гэта, што апроч Таго, хто Яму ўсё падчыніў.
А калі ўсё будзе падпарадкавана Яму, тады і Сам Сын падпарадкуецца Таму, Які падпарадкаваў Яму ўсё, каб быў Бог усё ў-ва ўсім.
А калі ўжо ўсё будзе Яму падчынена, затым і Сам Сын будзе падчынены Таму, Хто Сыну падчыніў усё, каб Бог быў усім для ўсіх.
Іначай, што будуць рабіць тыя, якія хрысьцяцца дзеля мёртвых? Калі мёртвыя зусім не ўваскрасаюць, навошта хрысьціцца дзеля мёртвых?
Бо што робяць тыя, што прымаюць хрост за памёршых, калі памёршыя зусім не ўваскрасаюць, дык нашто прымаюць хрост за іх?
Навошта і мы ўсякую гадзіну ў небясьпецы?
Дык пашто і мы ставім сябе што хвіліну на небяспеку?
Я штодня паміраю, сцьвяржае гэта пахвала вашая, якую маю ў Хрысьце Ісусе, Госпадзе нашым.
Заручаю вас праз гонар, які я маю ў вас у Езусе Хрысьце, Госпаду нашым, што кожны дзень уміраю.
Калі б я па-чалавечаму змагаўся са зьвярамі ў Эфэсе, якая мне карысьць, калі мёртвыя не ўваскрасаюць? «Будзем есьці і піць, бо заўтра памром!»
Калі толькі як чалавек у Эфэзе змагаўся з дзікімі зьвярамі, што мне з таго? Калі памёршыя не ўваскрасаюць — дык ежма і пійма, бо заўтра памром.
Не падманвайце сябе: благія таварыствы псуюць добрыя звычаі.
Не абманывайце сябе! "Дзеля ліхіх (благіх) гутарак разбэшчаваюцца (бесьцяцца) добрыя звычаі".
Працьверазіцеся на праведнасьць і не грашыце; бо некаторыя [з вас] ня ведаюць Бога, на сорам вам кажу.
Ацьверазіцеся (ачухайцеся) як сьлед і перастаньце грашыць! Бо ёсьць сярод вас такія, што не прызнаюць Бога. Насорам вам — кажу гэта.
Але скажа нехта: «Як уваскрэснуць мёртвыя? Ды ў якім целе прыйдуць?»
Спытае нехта: А як памёршыя ўваскрасаюць? У якім пакажацца целе?
Неразумны! Тое, што ты сееш, не ажыве, калі не памрэ.
О, неразумны! Дык жа тое, што сееш, не аджыве, калі перш не абамрэ.
І тое, што сееш, сееш ня цела, якое будзе, але голае зерне, можа, пшанічнае, ці якое іншае,
Тое, што сееш не яўляецца адразу целам, якім становіцца потым, але звычайным зернем, скажам пшанічным або якім другім.
а Бог дае яму цела, як хоча, і кожнаму насеньню — сваё цела.
Бог дае яму такое цела, якое захацеў: кожнаму насеньню сваё.
Ня ўсякае цела такое самае цела, але адно цела ў людзей, а іншае цела ў жывёлаў, іншае ў рыбаў, іншае ў птушак.
Не ўсе целы аднолькавы: іншыя целы ў людзей, іншыя целы ў жывёлаў, а яшчэ іншыя ў птушак ды рыбы.
І [ёсьць] целы нябесныя, і целы зямныя; але адна слава нябесных, а другая — зямных,
Целы ёсьць нябесныя і зямныя, але іншы блеск цел нябесных — іншы зямных.
іншая слава сонца, і іншая слава месяца, і іншая слава зорак, бо зорка ад зоркі розьніцца ў славе.
Іншы блеск сонца, а іншы — месяца ды зорак. Адна зорка ад другой розьніцца яркасьцю.
Гэтак і ўваскрасеньне мёртвых: сеецца ў сапсутасьці, уваскрашаецца ў незьнішчальнасьці;
Падобная справа з уваскрасеньнем умёршых. Сеецца тленнае (зьнішчальнае) — а ўстае (уваскрасае) нятленным (незьнішчальнае, несьмяротнае).
сеецца ў ганьбе, уваскрашаецца ў славе; сеецца ў нядужасьці, уваскрашаецца ў моцы;
Сеецца спаганенае, спаніжанае, а ўстае, ускрэсне ў хвале. Сеецца кволае, а паўстае дужае.
сеецца цела душэўнае, уваскрашаецца цела духоўнае. Ёсьць цела душэўнае, і ёсьць цела духоўнае.
Сеецца цела змыслова — а паўстае цела ўдухоўлена. Калі ёсьць цела змыслова, ды ёсьць і цела ўдухоўлена.
Гэтак і напісана: «Стаўся першы чалавек Адам душою жывою», а апошні Адам — дух, які ажыўляе.
Так вось і напісана: "Першы чалавек Адам — стаўся дыхоўным бытам, істотаю, жыючаю душою, а апошні Адам стаўся жыўляючым (жыватворчым) духам".
Але спачатку не духоўнае, але душэўнае; духоўнае пасьля.
Аднак перш было нетое, што духовае, але тое, што змысловае, духовае было потым.
Першы чалавек — з зямлі, зямны; другі Чалавек — Госпад з неба.
Першы чалавек з зямлі — зямны, другі Чалавек — з неба.
Які зямны, гэтакія і зямныя; і які Нябесны, гэтакія і нябесныя.
Які той зямны, такія і зямныя, Які Той нябесны, такія і нябесныя.
І як мы насілі вобраз зямнога, будзем насіць і вобраз Нябеснага.
Дык як насілі мы від (вобраз) зямнога чалавека, так будзем насіць від (вобраз) нябеснага чалавека.
А тое скажу, браты, што ня могуць цела і кроў успадкаеміць Валадарства Божага, і сапсутасьць не ўспадкаеміць незьнішчальнасьці.
Заручаю вас, браты, што цела і кроў ня могуць унаследаваць (атрымаць) валадарства Божага, ды тое, што знішчальнае ня можа мець спадчыны ў тым, незьнішчальнае.
Вось, кажу вам тайну: ня ўсе мы памром, але ўсе пераменімся,
Вось аб'яўляю вам тайну, не ўсе памром, але ўсе будзем пераменены.
у адзін момант, у імгненьне вока, пры апошняй трубе; бо затрубіць, і мёртвыя ўваскрэснуць незьнішчальнымі, і мы пераменімся.
Адразу, імгненна, на звук апошняй трубы — затрубіць труба — і паўстануць памёршыя нятленнымі дык мы будзем пераменены.
Бо зьнішчальнае гэтае мусіць апрануцца ў незьнішчальнасьць, і сьмяротнае гэтае — апрануцца ў несьмяротнасьць.
Бо трэба, каб тое, што зьнішчальна (трухлае) прыадзелася ў несьмяротнасьць.
А калі зьнішчальнае гэтае апранецца ў незьнішчальнасьць, і сьмяротнае гэтае апранецца ў несьмяротнасьць, тады станецца напісанае слова: «Паглынутая сьмерць перамогаю».
А калі ўжо тое, што зьнішчальнае (трухлявае) пераадзенецца ў незнішчальнасьць, тады збудуцца напісаныя словы: "Перамога паканала (праглынула) сьмерць.
«Сьмерць, дзе тваё джала? Пекла, дзе твая перамога?»
Дзе твая сьмерць перамога? Дзе тваё, сьмерць, джыгала?
Джала сьмерці — грэх, а сіла грэху — закон.
Джыгалам сьмерці — грэх, а сілай граха — Закон.
Падзяка ж Богу, Які даў нам перамогу праз Госпада нашага Ісуса Хрыста!
Дзякуй Богу за тое, што пазволіў атрымаць перамогу праз Госпада нашага Езуса Хрыста.
Так што, браты мае ўлюбёныя, будзьце непарушныя, непахісныя, у справе Госпадавай мейце рупнасьць заўсёды, ведаючы, што праца вашая не дарэмная перад Госпадам.
Дзеля таго, браты мае, будзьце стойкімі і непахіснымі, заўсёды рупліва занятыя справай Госпада, помнячы, што труд ваш ня будзе пусты ў Бога.
