1 да Карынфянаў 15 разьдзел
Першае пасланьне да Карынфянаў
Пераклад Праваслаўнай Царквы → Пераклад Чарняўскага — арыгінал
Напамінаю вам, браты, тое Евангелле, якое я дабраве́сціў вам, якое і прынялí вы, у якім і ўмацаваліся,
Выясьняю вам, браты, Эвангелію, якую я вам раней вясьціў і якую вы прынялі дый у каторай трываеце,
праз якое і спаса́ецеся, калі трыма́ецеся таго, што я дабраве́сціў вам, калі толькі не марна ўверавалі.
і ёю здабудзіце збаўленьне, калі яе захаваеце (зьберажыцё) такою, якую вам вясьціў, інакш уверылі б вы надарма.
Бо я найперш перадаў вам тое, што і сам прыня́ў: што Хрыстос памёр за грахі нашы, паводле Пісанняў,
Перш перадаў я вам тое, што я прыняў, а гэта, што Хрыстус памёр за нашыя грахі — па Пісаньні,
і што Ён пахаваны быў, і што ўваскрэс на трэці дзень, паводле Пісанняў,
што быў пахаваны і што ўскрос трэцяга дня — па Пісаньні,
і што Ён явіўся Кіфе, потым — дванаццаці;
што з'явіўся Кэфасу, а затым Дванаццаці,
затым явіўся больш як пяцістам братам адначасова, многія з якіх жывыя дагэтуль, а некаторыя спачы́лі;
што пасьля з'явіўся больш за пяцьсот братам адначасна; большасьць з іх жыве дасюль, некаторыя паўміралі.
затым явіўся Іакаву, потым — усім Апосталам;
Затым паказаўся Якубу, пазьней усім апосталам.
а пасля ўсіх явіўся і мне, як нейкаму неданоску.
Пры канцы, ужо па ўсіх — паказаўся таксама мне, як неданошанаму плоду.
Бо я найменшы з Апосталаў, і не варты называцца Апосталам, бо я гнаў Царкву Божую.
Бо я найменшы з усіх апосталаў і няварт называцца апосталам, бо я прасьледаваў Касьцёл Божы.
Але па благадаці Божай я ёсць тое, што ёсць; і благадаць Яго ўва мне не была ма́рнаю, яж болей за ўсіх іх папрацаваў; не я, аднак, а благадаць Божая, якая са мною.
Але з ласкі Бога яўляюся тым, кім ёсьць, ды дадзеная мне Ім ласка не была надарма. Наадварот, працаваў я больш ад іх усіх, не я, што праўда, але ласка Божая са мною.
Дык вось, ці я, ці яны, — та́к мы прапаведуем, і та́к вы ўверавалі.
Дык ці я гэта, ці іншыя — так навучаем, каб вы паверылі.
Калі ж пра Хрыста прапаведуецца, што Ён уваскрэс з мёртвых, то як жа некаторыя з вас кажуць, што няма ўваскрасення мёртвых?
Калі аб Хрыстусе даказваецца, што Ён устаў з умёршых, дык чаму некаторыя спаміж вас цьвердзяць, што няма васрасеньня?
Бо калі няма ўваскрасення мёртвых, то і Хрыстос не ўваскрэс;
Калі няма васкрасеньня, дык і Хрыстус не ўскрос.
а калі Хрыстос не ўваскрэс, то ма́рная і пропаведзь наша, ма́рная і вера ваша.
А калі Хрыстус не ўваскрос, пустым наша навучаньне, ды пустая таксама вашая вера.
Прытым мы аказваемся лжывымі сведкамі пра Бога, бо сведчылі пра Бога, што Ён уваскрасіў Хрыста, Якога Ён не ўваскрашаў, калі б было праўдай, што мёртвыя не ўваскрасаюць;
І мы аказаліся б фальшывымі сьведкамі Бога, калі б памёршыя не васкрасалі б, мы сьведчылі б проціў Бога, што Ён не ўваскрасіў Хрыста.
бо калі мёртвыя не ўваскрасаюць, то і Хрыстос не ўваскрэс;
Калі памёршыя не васкрасаюць, дык і Хрыстус не ўваскрос.
а калі Хрыстос не ўваскрэс, то ма́рная вера ваша: вы яшчэ ў грахах вашых;
А калі Хрыстус не ўваскрос — пустая вера вашая, і вы дасюль застаіцёся ў храмах сваіх.
тады і памерлыя ў Хрысце загінулі.
Дык затым і тыя, што памярлі ў Хрысьце, пайшлі на загубу.
Калі мы ў гэтым толькі жыцці спадзяёмся на Хрыста, то мы самыя няшчасныя з усіх людзей.
Калі ў гэтым жыцьці надзеімся толькі на Хрыста, дык мы яўляемся найнешчасьлівейшымі з усіх людзей.
Але Хрыстос уваскрэс з мёртвых, пе́ршынец з паме́рлых.
Аднак Хрыстус ускрос першы спасярод памёршых.
Бо паколькі праз чалавека смерць, то праз чалавека і ўваскрасенне мёртвых.
Бо як праз чалавека прыйшла сьмерць, так праз Чалавека (Хрыста) і ўваскрасеньне.
Як у Адаме ўсе паміраюць, так у Хрысце ўсе ажыву́ць,
Як у Адаме — усе ўміраюць, так у Хрысьце ўсё ажывуць,
але кожны сваёю чаргою: пе́ршынец Хрыстос, затым Хрыстовы,у прышэсце Яго.
але кожны па сваёй чарзе: першы Хрыстус, затым тыя, што належаць да Хрыста, у час Ягонага прыйсьця.
А потым канец: калі Ён перадасць Царства Богу і Айцу, калі скасуе ўсякае начальства і ўсякую ўладу і сілу;
Наастатак прыйдзе канец, калі перадасць Ён валаданьне (караляваньне) Богу і Айцу ды калі пераможа ўсякі прынцыпат, усякую ўладу ды моц.
бо Яму належыць царстваваць, пакуль не пакладзе ўсіх ворагаў пад ногі Свае.
Яму належыцца валадарыць аж пакуль не паложыць пад Свае ногі ўсіх Сваіх непрыяцеляў.
І апошні вораг будзе знішчаны — смерць,
Як апошні непрыяцель — будзе пераможа і сьмерць.
таму што Ён усё пакары́ў пад ногі Яго; калі ж скажа, што ўсё пако́рана Яму, то ясна, што акрамя Таго, Хто пакары́ў Яму ўсё.
Усё бо Ён кінуў пад ногі Свае. Калі кажацца, што ўсё падчынена, значыць гэта, што апроч Таго, хто Яму ўсё падчыніў.
Калі ж Яму будзе пако́рана ўсё, тады і Сам Сын пако́рыцца Таму, Хто пакары́ў Яму ўсё, каб быў Бог усё ва ўсім.
А калі ўжо ўсё будзе Яму падчынена, затым і Сам Сын будзе падчынены Таму, Хто Сыну падчыніў усё, каб Бог быў усім для ўсіх.
Бо, інакш, што будуць рабіць тыя, хто прымае хрышчэнне дзеля мёртвых? Калі мёртвыя зусім не ўваскрасаюць, то навошта прымаюць хрышчэнне дзеля мёртвых?
Бо што робяць тыя, што прымаюць хрост за памёршых, калі памёршыя зусім не ўваскрасаюць, дык нашто прымаюць хрост за іх?
Чаму і мы ўвесь час падвярга́ем сябе небяспе́цы?
Дык пашто і мы ставім сябе што хвіліну на небяспеку?
Я кожны дзень паміраю: прысяга́ю ў гэтым, браты, пахвало́ю вашаю, якую ма́ю ў Хрысце Іісусе, Госпадзе нашым.
Заручаю вас праз гонар, які я маю ў вас у Езусе Хрысьце, Госпаду нашым, што кожны дзень уміраю.
Калі я з чалавечыхпамкненняў змагаўся са звярамі ў Эфесе, то якая мне карысць, калі мёртвыя не ўваскрасаюць? Давайце будзем есці і піць, бо заўтра памром!
Калі толькі як чалавек у Эфэзе змагаўся з дзікімі зьвярамі, што мне з таго? Калі памёршыя не ўваскрасаюць — дык ежма і пійма, бо заўтра памром.
Не ашуквайце сябе: кепскае асяроддзе псуе́ добрыя звы́чаі.
Не абманывайце сябе! "Дзеля ліхіх (благіх) гутарак разбэшчаваюцца (бесьцяцца) добрыя звычаі".
Ацверазіцеся як нале́жыць і не грашыце; бо некаторыя з вас не знаюць Бога,— на сорам вам кажу.
Ацьверазіцеся (ачухайцеся) як сьлед і перастаньце грашыць! Бо ёсьць сярод вас такія, што не прызнаюць Бога. Насорам вам — кажу гэта.
Але нехта скажа: як уваскрэснуць мёртвыя́ і ў якім целе прыйдуць?
Спытае нехта: А як памёршыя ўваскрасаюць? У якім пакажацца целе?
Неразумны! тое, што ты сееш, не ажыве, калі не памрэ;
О, неразумны! Дык жа тое, што сееш, не аджыве, калі перш не абамрэ.
і калі ты сееш, то сееш не цела будучае, а голае зерне, будзь гэта пшанічнае ці якое іншае;
Тое, што сееш не яўляецца адразу целам, якім становіцца потым, але звычайным зернем, скажам пшанічным або якім другім.
Бог жа дае яму цела, як Ён хоча, і кожнаму насенню — сваё цела.
Бог дае яму такое цела, якое захацеў: кожнаму насеньню сваё.
Не кожная плоць — такая самая плоць; але адна плоць у людзей, другая плоць у скаціны, іншая — у рыб, іншая — у птушак.
Не ўсе целы аднолькавы: іншыя целы ў людзей, іншыя целы ў жывёлаў, а яшчэ іншыя ў птушак ды рыбы.
Ёсць целы нябесныя і целы зямныя; але інакшая слава нябесных, інакшая — зямных;
Целы ёсьць нябесныя і зямныя, але іншы блеск цел нябесных — іншы зямных.
адна слава сонца, а другая слава месяца, а іншая слава зорак; і зорка ад зоркіадрозніваецца славаю.
Іншы блеск сонца, а іншы — месяца ды зорак. Адна зорка ад другой розьніцца яркасьцю.
Так і пры ўваскрасенні мёртвых: сеецца ў тленні — паўстае́ ў нятленні;
Падобная справа з уваскрасеньнем умёршых. Сеецца тленнае (зьнішчальнае) — а ўстае (уваскрасае) нятленным (незьнішчальнае, несьмяротнае).
сеецца ў бясчэсці — паўстае́ ў славе; сеецца ў слабасці — паўстае́ ў сіле;
Сеецца спаганенае, спаніжанае, а ўстае, ускрэсне ў хвале. Сеецца кволае, а паўстае дужае.
сеецца цела душэўнае — паўстае́ цела духоўнае. Ёсць цела душэўнае і ёсць целадухоўнае.
Сеецца цела змыслова — а паўстае цела ўдухоўлена. Калі ёсьць цела змыслова, ды ёсьць і цела ўдухоўлена.
Так і напісана: «першы чалавек Адам стаў душою жывою», а апошні Адам — духам жыватворчым.
Так вось і напісана: "Першы чалавек Адам — стаўся дыхоўным бытам, істотаю, жыючаю душою, а апошні Адам стаўся жыўляючым (жыватворчым) духам".
Але не духоўнае спачатку, а душэўнае, потым духоўнае.
Аднак перш было нетое, што духовае, але тое, што змысловае, духовае было потым.
Першы чалавек — з зямлі, зямны; другі чалавек — Гасподзь з неба.
Першы чалавек з зямлі — зямны, другі Чалавек — з неба.
Які зямны, такія і зямныя; і які нябесны, такія і нябесныя;
Які той зямны, такія і зямныя, Які Той нябесны, такія і нябесныя.
і я́к мы насілі вобраз зямнога, будзем насіць вобраз і нябеснага.
Дык як насілі мы від (вобраз) зямнога чалавека, так будзем насіць від (вобраз) нябеснага чалавека.
Але тое скажу, браты, што плоць і кроў не могуць унаследаваць Царства Божага, і тленне не наследуе нятлення.
Заручаю вас, браты, што цела і кроў ня могуць унаследаваць (атрымаць) валадарства Божага, ды тое, што знішчальнае ня можа мець спадчыны ў тым, незьнішчальнае.
Кажу вам тайну: не ўсе мы памром, але ўсе пераменімся
Вось аб'яўляю вам тайну, не ўсе памром, але ўсе будзем пераменены.
раптам, у імгненне вока, пры гуку апошняй трубы: бо затру́біць, і мёртвыя ўваскрэснуць нятленнымі, а мы пераменімся;
Адразу, імгненна, на звук апошняй трубы — затрубіць труба — і паўстануць памёршыя нятленнымі дык мы будзем пераменены.
бо тленнаму гэтаму належыць апрану́цца ў нятленне, і смяротнаму гэтаму — апрану́цца ў бессмяротнасць.
Бо трэба, каб тое, што зьнішчальна (трухлае) прыадзелася ў несьмяротнасьць.
Калі ж тленнае гэтае апра́нецца ў нятленне і смяротнае гэтае апра́нецца ў бессмяротнасць, тады здзейсніцца слова напісанае: «паглыну́та смерць перамогаю».
А калі ўжо тое, што зьнішчальнае (трухлявае) пераадзенецца ў незнішчальнасьць, тады збудуцца напісаныя словы: "Перамога паканала (праглынула) сьмерць.
«Смерць! дзе тваё джала? пекла! дзе твая перамога?»
Дзе твая сьмерць перамога? Дзе тваё, сьмерць, джыгала?
Джала смерці — грэх; а сіла граху — закон.
Джыгалам сьмерці — грэх, а сілай граха — Закон.
Але дзякуем Богу, Які даў нам перамогу праз Госпада нашага Іісуса Хрыста!
Дзякуй Богу за тое, што пазволіў атрымаць перамогу праз Госпада нашага Езуса Хрыста.
Дык вось, браты мае́ ўзлю́бленыя, будзьце цвёрдымі, непахіснымі, цалкам адданымі справе Гасподняй заўсёды, ведаючы, што праца ваша не ма́рная перад Госпадам.
Дзеля таго, браты мае, будзьце стойкімі і непахіснымі, заўсёды рупліва занятыя справай Госпада, помнячы, што труд ваш ня будзе пусты ў Бога.
