1 да Карынфянаў 15 разьдзел

 

 

Нагадваю вам, браты, Дабравесьце, якое я зьвеставаў вам, якое вы і прынялі, у якім і ўмацаваліся,

 

Выясьняю вам, браты, Эвангелію, якую я вам раней вясьціў і якую вы прынялі дый у каторай трываеце,

якім і ратуецеся, калі настаўленьне памятаеце так, як я зьвеставаў вам, калі толькі ня марна ўверавалі.

 

і ёю здабудзіце збаўленьне, калі яе захаваеце (зьберажыцё) такою, якую вам вясьціў, інакш уверылі б вы надарма.

Бо я найперш перадаў вам, што і сам прыняў, гэта значыцца, што Хрыстос памёр за грахі нашыя, паводле Пісаньня,

 

Перш перадаў я вам тое, што я прыняў, а гэта, што Хрыстус памёр за нашыя грахі — па Пісаньні,

і што ён пахаваны быў і што ўваскрэс на трэйці дзень, паводле Пісаньня,

 

што быў пахаваны і што ўскрос трэцяга дня — па Пісаньні,

і што зьявіўся Кіфу, потым дванаццаці;

 

што з'явіўся Кэфасу, а затым Дванаццаці,

потым зьявіўся больш чым пяці сотням братоў у адзін час, зь якіх большая частка дагэтуль жывуць, а некаторыя і спачылі;

 

што пасьля з'явіўся больш за пяцьсот братам адначасна; большасьць з іх жыве дасюль, некаторыя паўміралі.

потым зьявіўся Якаву, таксама ўсім апосталам;

 

Затым паказаўся Якубу, пазьней усім апосталам.

а пасьля ўсіх зьявіўся і мне, як нейкаму вылюдку.

 

Пры канцы, ужо па ўсіх — паказаўся таксама мне, як неданошанаму плоду.

Бо я найменшы з апосталаў, і ня варты называцца апосталам, бо гнаў Царкву Божую.

 

Бо я найменшы з усіх апосталаў і няварт называцца апосталам, бо я прасьледаваў Касьцёл Божы.

Але зь мілаты Божае я ёсьць тое, што ёсьць; і мілата Ягоная ўва мне ня была марная, але я болей за іх усіх папрацаваў; ня я, зрэшты, а мілата Божая, якая са мною.

 

Але з ласкі Бога яўляюся тым, кім ёсьць, ды дадзеная мне Ім ласка не была надарма. Наадварот, працаваў я больш ад іх усіх, не я, што праўда, але ласка Божая са мною.

І вось, ці то я, ці яны, мы так прапаведуем, і вы так уверавалі.

 

Дык ці я гэта, ці іншыя — так навучаем, каб вы паверылі.

Калі пра Хрыста прапаведуецца, што Ён паўстаў зь мёртвых, дык як некаторыя з вас кажуць, быццам няма ўваскрэсеньня зь мёртвых?

 

Калі аб Хрыстусе даказваецца, што Ён устаў з умёршых, дык чаму некаторыя спаміж вас цьвердзяць, што няма васрасеньня?

Калі няма ўваскрэсеньня зь мёртвых, дык і Хрыстос не ўваскрэс;

 

Калі няма васкрасеньня, дык і Хрыстус не ўскрос.

а калі Хрыстос не ўваскрэс, дык і пропаведзь нашая марная, марная і вера ваша.

 

А калі Хрыстус не ўваскрос, пустым наша навучаньне, ды пустая таксама вашая вера.

Пры гэтым мы сталіся б тады і непраўдзівымі сьведкамі пра Бога, бо сьведчылі б пра Бога, што Ён уваскрэсіў Хрыста, Якога Ён не ўваскрэшваў, калі, гэта значыцца, мёртвыя не ўваскрасаюць;

 

І мы аказаліся б фальшывымі сьведкамі Бога, калі б памёршыя не васкрасалі б, мы сьведчылі б проціў Бога, што Ён не ўваскрасіў Хрыста.

бо, калі мёртвыя не ўваскрасаюць, дык і Хрыстос не ўваскрэс;

 

Калі памёршыя не васкрасаюць, дык і Хрыстус не ўваскрос.

а калі Хрыстос не ўваскрэс, дык вера ваша марная; вы яшчэ ў грахах вашых;

 

А калі Хрыстус не ўваскрос — пустая вера вашая, і вы дасюль застаіцёся ў храмах сваіх.

таму і памерлыя ў Хрысьце загінулі.

 

Дык затым і тыя, што памярлі ў Хрысьце, пайшлі на загубу.

І калі мы ў гэтым толькі жыцьці спадзяёмся на Хрыста, дык мы самыя няшчасныя з усіх людзей.

 

Калі ў гэтым жыцьці надзеімся толькі на Хрыста, дык мы яўляемся найнешчасьлівейшымі з усіх людзей.

Але Хрыстос уваскрэс зь мёртвых, першынец з памерлых.

 

Аднак Хрыстус ускрос першы спасярод памёршых.

Бо як сьмерць праз чалавека, так праз чалавека і ўваскрэсеньне зь мёртвых.

 

Бо як праз чалавека прыйшла сьмерць, так праз Чалавека (Хрыста) і ўваскрасеньне.

Як у Адаме ўсе паміраюць, так у Хрысьце ўсе ажывуць.

 

Як у Адаме — усе ўміраюць, так у Хрысьце ўсё ажывуць,

кожны ў сваім парадку; першынец Хрыстос, потым Хрыстовыя, у прышэсьце Ягонае.

 

але кожны па сваёй чарзе: першы Хрыстус, затым тыя, што належаць да Хрыста, у час Ягонага прыйсьця.

А потым канец, калі Ён перадасьць Царства Богу і Айцу, калі скасуе ўсякае начальства і ўсякую ўладу і сілу;

 

Наастатак прыйдзе канец, калі перадасць Ён валаданьне (караляваньне) Богу і Айцу ды калі пераможа ўсякі прынцыпат, усякую ўладу ды моц.

бо Яму належыць валадарыць, пакуль «пакладзе ўсіх ворагаў пад ногі Свае»,

 

Яму належыцца валадарыць аж пакуль не паложыць пад Свае ногі ўсіх Сваіх непрыяцеляў.

а як апошні вораг зьнішчыцца — сьмерць,

 

Як апошні непрыяцель — будзе пераможа і сьмерць.

бо «ўсё пакарыў пад ногі Ягоныя»; калі ж сказана, што Яму ўсё падначалена, дык ясна, што акрамя Таго, Які пакарыў Яму ўсё.

 

Усё бо Ён кінуў пад ногі Свае. Калі кажацца, што ўсё падчынена, значыць гэта, што апроч Таго, хто Яму ўсё падчыніў.

Калі ж усё ўпакорыць Яму, тады і сам Сын скарыцца Таму, Хто скарыў ўсё Яму, хай будзе Бог усё ва ўсім.

 

А калі ўжо ўсё будзе Яму падчынена, затым і Сам Сын будзе падчынены Таму, Хто Сыну падчыніў усё, каб Бог быў усім для ўсіх.

Інакш, што робяць тыя, якія прымаюць хрышчэньне для мёртвых? Калі мёртвыя наогул не ўваскрасаюць, дык навошта і прымаюць хрышчэньне для мёртвых?

 

Бо што робяць тыя, што прымаюць хрост за памёршых, калі памёршыя зусім не ўваскрасаюць, дык нашто прымаюць хрост за іх?

Навошта ж і мы ўвесь час падупадаем небясьпецы?

 

Дык пашто і мы ставім сябе што хвіліну на небяспеку?

Я кожны дзень паміраю; прысягаю ў гэтым пахвалою вашаю, браты, якую я маю ў Хрысьце Ісусе, Госпадзе нашым.

 

Заручаю вас праз гонар, які я маю ў вас у Езусе Хрысьце, Госпаду нашым, што кожны дзень уміраю.

Разважыўшы па-людзку, калі я змагаўся са зьвярамі ў Эфэсе, якая мне карысьць, калі мёртвыя не ўваскрасаюць? Будзем есьці і піць, бо заўтра памрэм.

 

Калі толькі як чалавек у Эфэзе змагаўся з дзікімі зьвярамі, што мне з таго? Калі памёршыя не ўваскрасаюць — дык ежма і пійма, бо заўтра памром.

Не давайцеся ў зман; дрэнныя суполькі псуюць добрыя норавы.

 

Не абманывайце сябе! "Дзеля ліхіх (благіх) гутарак разбэшчаваюцца (бесьцяцца) добрыя звычаі".

Працьверазецеся, як трэба, і не грашэце; бо на сорам вам кажу — некаторыя з вас ня ведаюць Бога.

 

Ацьверазіцеся (ачухайцеся) як сьлед і перастаньце грашыць! Бо ёсьць сярод вас такія, што не прызнаюць Бога. Насорам вам — кажу гэта.

Але скажа хто-небудзь: як уваскрэснуць мёртвыя? і ў якім целе яны прыйдуць?

 

Спытае нехта: А як памёршыя ўваскрасаюць? У якім пакажацца целе?

Неразумны! тое, што ты сееш, не ажыве, калі не памрэ;

 

О, неразумны! Дык жа тое, што сееш, не аджыве, калі перш не абамрэ.

і калі ты сееш, дык сееш ня цела будучае, а голае зерне, якое будзе, пшанічнае або іншае якое;

 

Тое, што сееш не яўляецца адразу целам, якім становіцца потым, але звычайным зернем, скажам пшанічным або якім другім.

але Бог дае яму цела як хоча, і кожнаму семені сваё цела.

 

Бог дае яму такое цела, якое захацеў: кожнаму насеньню сваё.

Ня ўсякая плоць, але інакшая плоць у людзей, інакшая плоць у жывёлін, інакшая ў рыб, інакшая ў птушак.

 

Не ўсе целы аднолькавы: іншыя целы ў людзей, іншыя целы ў жывёлаў, а яшчэ іншыя ў птушак ды рыбы.

Ёсьць целы нябесныя і целы зямныя: але інакшая слава ў нябесных, інакшая ў зямных;

 

Целы ёсьць нябесныя і зямныя, але іншы блеск цел нябесных — іншы зямных.

інакшая слава ў сонца, інакшая слава ў месяца, інакшая ў зорак; і зорка ад зоркі розьніцца славаю.

 

Іншы блеск сонца, а іншы — месяца ды зорак. Адна зорка ад другой розьніцца яркасьцю.

Так і пры ўваскрэсеньні мёртвых; сеецца ў тленьні, паўстае ў нятленьні;

 

Падобная справа з уваскрасеньнем умёршых. Сеецца тленнае (зьнішчальнае) — а ўстае (уваскрасае) нятленным (незьнішчальнае, несьмяротнае).

сеецца ў няславе, паўстае ў славе; сеецца ў немачы, паўстае ў сіле;

 

Сеецца спаганенае, спаніжанае, а ўстае, ускрэсне ў хвале. Сеецца кволае, а паўстае дужае.

сеецца цела душэўнае, паўстае цела духоўнае. Ёсьць цела душэўнае, ёсьць цела і духоўнае.

 

Сеецца цела змыслова — а паўстае цела ўдухоўлена. Калі ёсьць цела змыслова, ды ёсьць і цела ўдухоўлена.

Так і напісана: «першы чалавек Адам стаўся душою жывою»; а апошні Адам ёсьць дух жыватворчы.

 

Так вось і напісана: "Першы чалавек Адам — стаўся дыхоўным бытам, істотаю, жыючаю душою, а апошні Адам стаўся жыўляючым (жыватворчым) духам".

Але ня духоўнае раней, а душэўнае, потым духоўнае.

 

Аднак перш было нетое, што духовае, але тое, што змысловае, духовае было потым.

Першы чалавек — зь зямлі, і зямны; другі чалавек — Гасподзь — зь неба.

 

Першы чалавек з зямлі — зямны, другі Чалавек — з неба.

Які зь зямлі, такія зямныя; і які нябесны, такія і нябесныя;

 

Які той зямны, такія і зямныя, Які Той нябесны, такія і нябесныя.

і як мы насілі вобраз зямнога, так будзем насіць і вобраз нябеснага.

 

Дык як насілі мы від (вобраз) зямнога чалавека, так будзем насіць від (вобраз) нябеснага чалавека.

Але тое скажу вам, браты, што плоць і кроў ня могуць успадкаваць Царства Божага, і тленьне ня спадкуе нятленьня.

 

Заручаю вас, браты, што цела і кроў ня могуць унаследаваць (атрымаць) валадарства Божага, ды тое, што знішчальнае ня можа мець спадчыны ў тым, незьнішчальнае.

Я кажу вам тайну, ня ўсе мы памрэм, але ўсе пераменімся;

 

Вось аб'яўляю вам тайну, не ўсе памром, але ўсе будзем пераменены.

раптам, у імгненьне вока, пры апошняй трубе; бо затрубіць, і мёртвыя ўваскрэснуць нятленьнымі, а мы пераменімся;

 

Адразу, імгненна, на звук апошняй трубы — затрубіць труба — і паўстануць памёршыя нятленнымі дык мы будзем пераменены.

бо тленнае гэтае мае апрануцца ў нятленнае, і сьмяротнае гэтае — апрануцца ў несьмяротнасьць.

 

Бо трэба, каб тое, што зьнішчальна (трухлае) прыадзелася ў несьмяротнасьць.

Калі ж тленьне гэтае апранецца ў нятленнасьць і сьмяротнае гэтае апранецца ў несьмяротнасьць, тады збудзецца слова напісанае: «паглынута сьмерць перамогаю.

 

А калі ўжо тое, што зьнішчальнае (трухлявае) пераадзенецца ў незнішчальнасьць, тады збудуцца напісаныя словы: "Перамога паканала (праглынула) сьмерць.

Сьмерць! дзе тваё джала? пекла! дзе твая перамога?».

 

Дзе твая сьмерць перамога? Дзе тваё, сьмерць, джыгала?

А джала сьмерці — грэх; а сіла грэху — закон.

 

Джыгалам сьмерці — грэх, а сілай граха — Закон.

Дзякаваць Богу, Які даў нам перамогу Госпадам нашым Ісусам Хрыстом.

 

Дзякуй Богу за тое, што пазволіў атрымаць перамогу праз Госпада нашага Езуса Хрыста.

Дык вось, браты любасныя, будзьце цьвёрдыя, непахісныя, заўсёды майце посьпех у справе Гасподняй, ведаючы, што праца вашая не змарнее перад Госпадам.

 

Дзеля таго, браты мае, будзьце стойкімі і непахіснымі, заўсёды рупліва занятыя справай Госпада, помнячы, што труд ваш ня будзе пусты ў Бога.