1 да Карынфянаў 15 разьдзел

 

 

Нагадваю вам, браты, Дабравесьце, якое я зьвеставаў вам, якое вы і прынялі, у якім і ўмацаваліся,

 

Прыпамінаю вам, браты, Эванэлію, што я вясьціў вам, якую вы й прынялі ды ў якой і стаіце;

якім і ратуецеся, калі настаўленьне памятаеце так, як я зьвеставаў вам, калі толькі ня марна ўверавалі.

 

каторай і збавіцеся, калі захаваеце яе такою, якую вясьціў я вам, калі толькі не надарма уверылі.

Бо я найперш перадаў вам, што і сам прыняў, гэта значыцца, што Хрыстос памёр за грахі нашыя, паводле Пісаньня,

 

Бо перш усяго я пераказаў вам тое, што і сам прыняў быў: што Хрыстус умёр за нашыя грахі паводле Пісання,

і што ён пахаваны быў і што ўваскрэс на трэйці дзень, паводле Пісаньня,

 

і што Ён быў пахаваны ды трэцяга дня згробуўстаў паводле Пісання,

і што зьявіўся Кіфу, потым дванаццаці;

 

ды што зьявіўся Кэфасу і дванаццацём.

потым зьявіўся больш чым пяці сотням братоў у адзін час, зь якіх большая частка дагэтуль жывуць, а некаторыя і спачылі;

 

Потым відзелі Яго болей, чым пяцьсот асоб разам, зь якіх бальшыня й дагэтуль жывуць, некаторыяж паўміралі.

потым зьявіўся Якаву, таксама ўсім апосталам;

 

Пасьля зьявіўся Якубу дый усім Апосталам.

а пасьля ўсіх зьявіўся і мне, як нейкаму вылюдку.

 

Наапошку-ж па ўсіх, як якому неданоску, зьявіўся і мне;

Бо я найменшы з апосталаў, і ня варты называцца апосталам, бо гнаў Царкву Божую.

 

я бо найменшы з Апосталаў, я не дастойны называцца Апосталам бо прасьледаваў Божую Эклезію.

Але зь мілаты Божае я ёсьць тое, што ёсьць; і мілата Ягоная ўва мне ня была марная, але я болей за іх усіх папрацаваў; ня я, зрэшты, а мілата Божая, якая са мною.

 

З ласкі тоьлкі Божай я ёсьць тым, чым ёсьць, і ласка Яго ня была ў-ва мне дарэмнаю; бо-ж я працаваў болей за іх усіх; дый не я, але ласка Божая зы мною.

І вось, ці то я, ці яны, мы так прапаведуем, і вы так уверавалі.

 

Але ці я, ці яны, тое самае прапаведваем і вы ў тое самае уверылі.

Калі пра Хрыста прапаведуецца, што Ён паўстаў зь мёртвых, дык як некаторыя з вас кажуць, быццам няма ўваскрэсеньня зь мёртвых?

 

Калі-ж аб Хрыстусе апавяшчаецца, што Ён згробуўстаў, дык якжа могуць некаторыя з вас казаць, што няма згробуўстання умёршых?

Калі няма ўваскрэсеньня зь мёртвых, дык і Хрыстос не ўваскрэс;

 

Калі бо няма згробуўстання умёршых, дык і Хрыстус ня ўстаў з гробу;

а калі Хрыстос не ўваскрэс, дык і пропаведзь нашая марная, марная і вера ваша.

 

а калі ня згробуўстаў Хрыстус, дык дарэмнае навучанне нашае, дарэмная вера вашая.

Пры гэтым мы сталіся б тады і непраўдзівымі сьведкамі пра Бога, бо сьведчылі б пра Бога, што Ён уваскрэсіў Хрыста, Якога Ён не ўваскрэшваў, калі, гэта значыцца, мёртвыя не ўваскрасаюць;

 

І мы тады аказалісяб непраўдзівымі сьветкамі Бога, бо сьветчыліб супроць Бога, што ён ускрасіў Хрыстуса, Якога не ўскрасіў, калі умёршыя не ўстаюць з гробу.

бо, калі мёртвыя не ўваскрасаюць, дык і Хрыстос не ўваскрэс;

 

Бо-ж калі умёршыя не ўстаюць з гробу, дык не ўстаў і Хрыстус.

а калі Хрыстос не ўваскрэс, дык вера ваша марная; вы яшчэ ў грахах вашых;

 

А як ня ўстаў з гробу Хрыстус, дык дарэмная вера вашая: вы яшчэ ў грахох вашых;

таму і памерлыя ў Хрысьце загінулі.

 

дый і ўмёршыя ў Хрыстусе пагінулі.

І калі мы ў гэтым толькі жыцьці спадзяёмся на Хрыста, дык мы самыя няшчасныя з усіх людзей.

 

Калі мы толькі ў гэтым жыцьці на Хрыстуса спадзяёмся, дык мы найнешчасьлівейшыя з усіх людзей.

Але Хрыстос уваскрэс зь мёртвых, першынец з памерлых.

 

Але-ж Хрыстус такі згробуўстаў — першанец між паснуўшымі.

Бо як сьмерць праз чалавека, так праз чалавека і ўваскрэсеньне зь мёртвых.

 

Як сьмерць бо праз чалавека, гэтак і згробуўстанне праз чалавека.

Як у Адаме ўсе паміраюць, так у Хрысьце ўсе ажывуць.

 

І як у Адаме ўсе паміраюць, гэтак у Хрыстусе ўсе ажывуць;

кожны ў сваім парадку; першынец Хрыстос, потым Хрыстовыя, у прышэсьце Ягонае.

 

ды кажны сваім ладам: першанец Хрыстус, потым тыя што Хрыстусавы, веручыя ў прыйсьцё Ягонае.

А потым канец, калі Ён перадасьць Царства Богу і Айцу, калі скасуе ўсякае начальства і ўсякую ўладу і сілу;

 

І ўрэшце — канец: калі-то Ён перадасьць Валадарства Богу й Айцу, зліквідаваўшы ўсякае ўладзтва, гаспадараванне й сіламоц;

бо Яму належыць валадарыць, пакуль «пакладзе ўсіх ворагаў пад ногі Свае»,

 

яму бо належыцца Валадарэнне, дакуль не паложыць усіх ворагаў пад ногі свае. (Пс. 109:1).

а як апошні вораг зьнішчыцца — сьмерць,

 

Іскарэнена будзе апошняя непрыяцелька — сьмерць;

бо «ўсё пакарыў пад ногі Ягоныя»; калі ж сказана, што Яму ўсё падначалена, дык ясна, што акрамя Таго, Які пакарыў Яму ўсё.

 

ўсё бо падножжам ног Ягоных; калі-ж гаворыцца: Яму ўсё падданае, дык бяссумніўма — апрача Таго, Каторы Яму ўсё падуладніў.

Калі ж усё ўпакорыць Яму, тады і сам Сын скарыцца Таму, Хто скарыў ўсё Яму, хай будзе Бог усё ва ўсім.

 

І як ужо ўсё Яму будзе падуладнена, тады і сам Сын будзе падлягаць Таму, Які ўсё Яму падуладніў, каб быў усё у-ва ўсім.

Інакш, што робяць тыя, якія прымаюць хрышчэньне для мёртвых? Калі мёртвыя наогул не ўваскрасаюць, дык навошта і прымаюць хрышчэньне для мёртвых?

 

Інакш бо — штож робяць тые, што прыймаюць хрост за памёршых? Калі памёршыя зусім не згробаштаюць, дык нашто тады хрысьціцца за іх?

Навошта ж і мы ўвесь час падупадаем небясьпецы?

 

Нашто і нам у кажнай хвіліне на небясьпеку выстаўляцца?

Я кожны дзень паміраю; прысягаю ў гэтым пахвалою вашаю, браты, якую я маю ў Хрысьце Ісусе, Госпадзе нашым.

 

Я кажны дзень выстаўляюся на сьмерць як праўдай ёсьць, што вы, браты, слава мая…ў Хрыстусе Езусе, Усеспадару нашым.

Разважыўшы па-людзку, калі я змагаўся са зьвярамі ў Эфэсе, якая мне карысьць, калі мёртвыя не ўваскрасаюць? Будзем есьці і піць, бо заўтра памрэм.

 

Каліб я, палюдзку бяручы, ходаўся з зьвяр’ём у Эфэзе, дык што мне з таго за карысьць, калі ўмерлыя не згробуўстануць? Ежма тады й пійма, бо-ж узаўтра памром.

Не давайцеся ў зман; дрэнныя суполькі псуюць добрыя норавы.

 

Ня дайце сябе зводзіць: благія гутаркі псуюць добрыя звычаі.

Працьверазецеся, як трэба, і не грашэце; бо на сорам вам кажу — некаторыя з вас ня ведаюць Бога.

 

Ацьверазецеся належна ды не грашэце; на сорам вам кажучы — некаторыя з вас ня знаюць Бога.

Але скажа хто-небудзь: як уваскрэснуць мёртвыя? і ў якім целе яны прыйдуць?

 

Але мо скажа хто: “Якжа памёршыя згробуўстануць? Ды ў якім целе прыйдуць?”

Неразумны! тое, што ты сееш, не ажыве, калі не памрэ;

 

Някемлівыя. Тое што ты сееш, не ажывіць, калі перш ня умре.

і калі ты сееш, дык сееш ня цела будучае, а голае зерне, якое будзе, пшанічнае або іншае якое;

 

І тое, што засяваеш, ня ёсьць будучае цела, а голае зерне, напрыклад, пшанічнае, ці якое іншае;

але Бог дае яму цела як хоча, і кожнаму семені сваё цела.

 

цела-ж яму дае Бог, водле свае волі, і-то кажнаму насенню свомае цела.

Ня ўсякая плоць, але інакшая плоць у людзей, інакшая плоць у жывёлін, інакшая ў рыб, інакшая ў птушак.

 

Ня кажнае цела адзінакавае, але інакшае цела у людзей, інакшае у быдлят, а йшчэ інакшае у птацтва, або рыбы.

Ёсьць целы нябесныя і целы зямныя: але інакшая слава ў нябесных, інакшая ў зямных;

 

Ёсьць і целы нябесныя, і целы зямныя, але інакшая аздобнасьць (выгляд) нябесных, а інакшая зямных.

інакшая слава ў сонца, інакшая слава ў месяца, інакшая ў зорак; і зорка ад зоркі розьніцца славаю.

 

Інакшая яснасьць сонца, інакшая месяца, а інакша зораў; навет зорка ад зоркі рожніцца яснасьцю.

Так і пры ўваскрэсеньні мёртвых; сеецца ў тленьні, паўстае ў нятленьні;

 

Гэтак вось і згробуўстанне ўмёршых: сеецца, каб сатлела, а ўстае нетлае;

сеецца ў няславе, паўстае ў славе; сеецца ў немачы, паўстае ў сіле;

 

сеецца ў паніжэнні, а ўстане ў хвале; сееццанемачы, а паўстане ў магуцтве;

сеецца цела душэўнае, паўстае цела духоўнае. Ёсьць цела душэўнае, ёсьць цела і духоўнае.

 

сеецца цела жывёлы, а ўстане цела духовае; бо калі ёсьць цела жывёльнае, дык ёсьць і духовае.

Так і напісана: «першы чалавек Адам стаўся душою жывою»; а апошні Адам ёсьць дух жыватворчы.

 

Гэтак і напісана: Стаўся першы чалавек Адам душою жывою, (Быць. 2:7) а апошні Адам — жыцьцятворчым духам.

Але ня духоўнае раней, а душэўнае, потым духоўнае.

 

Але ня духовае перш, а — жывёльнае, духовае потым.

Першы чалавек — зь зямлі, і зямны; другі чалавек — Гасподзь — зь неба.

 

Першы чалавек із зямлі, ён зямны; а другі чалавек — зь неба.

Які зь зямлі, такія зямныя; і які нябесны, такія і нябесныя;

 

Які зямны, гэткія й зямныя; а які небесны, гэткія й нябесныя;

і як мы насілі вобраз зямнога, так будзем насіць і вобраз нябеснага.

 

як, восьжа, мы насілі абраз зямнога, гэтак насем і абраз нябеснага.

Але тое скажу вам, браты, што плоць і кроў ня могуць успадкаваць Царства Божага, і тленьне ня спадкуе нятленьня.

 

І скажу вам тое, браты, што цела і кроў ня могуць унасьледзіць валадарства Божага, ані тла не унасьледзіць нетласьці.

Я кажу вам тайну, ня ўсе мы памрэм, але ўсе пераменімся;

 

Звяшчаю ось тайніцу вам: ня ўсе мы памром, але ўсе пераменімся —

раптам, у імгненьне вока, пры апошняй трубе; бо затрубіць, і мёртвыя ўваскрэснуць нятленьнымі, а мы пераменімся;

 

адразу, вомірг, пры апошняй трубе: бо зайграе труба і мяртвыя згробуўстануць нетлымі ды мы пераменімся.

бо тленнае гэтае мае апрануцца ў нятленнае, і сьмяротнае гэтае — апрануцца ў несьмяротнасьць.

 

Бо-ж трэба гэтай трухлі ахінуцца ў нетлю, і сьмяротнаму гэтаму ахінуцца ў несьмяротнасьць.

Калі ж тленьне гэтае апранецца ў нятленнасьць і сьмяротнае гэтае апранецца ў несьмяротнасьць, тады збудзецца слова напісанае: «паглынута сьмерць перамогаю.

 

І як гэнае трухлявае прыадзенецца ў нетласьць, а гэнае сьмяротнае адзенецца ў несьмяротнасьць, тады зьдзейсьніцца напісанае слова: Смерць ахлынёная перамогаю (Із. 25:8).

Сьмерць! дзе тваё джала? пекла! дзе твая перамога?».

 

Дзе тваё джала, сьмерць?

А джала сьмерці — грэх; а сіла грэху — закон.

 

Джалам сьмерці ёсьць грэх, а сілаю граху — Закон.

Дзякаваць Богу, Які даў нам перамогу Госпадам нашым Ісусам Хрыстом.

 

Богу падзяка, які даў нам перамогу праз Усеспадара нашага Езуса Хрыстуса!

Дык вось, браты любасныя, будзьце цьвёрдыя, непахісныя, заўсёды майце посьпех у справе Гасподняй, ведаючы, што праца вашая не змарнее перад Госпадам.

 

Гэтак вось, браты мае мілыя, будзьце цьвёрда-стойкімі, у дзеле Божым заўсёды спасьцейлівымі, ведаючы, што мазоль ваш не дарэмны перад Богам.