1 да Карынфянаў 10 разьдзел

 

 

Не хачу, браты, каб вы засталіся ў няве́данні, што айцы нашы ўсе былі пад воблакам, і ўсе прайшлі праз мора;

 

Не хацеў бы, браты, каб вы ня ведалі, што нашыя ўсе бацькі, ішлі за воблакам, усе перайшлі праз мора,

і ўсе хрысціліся ў Маісея ў воблаку і ў моры;

 

дый усе былі ахрышчаны ў (імя) Майсея, у воблаку і моры,

і ўсе елі тую самую духоўную ежу;

 

усе таксама спажывалі тую самую духовую стравы (яду)

і ўсе пілí тое самае духоўнае пітво, бо пілí з духоўнай скалы, якая суправаджа́ла іх; а скалою быў Хрыстос.

 

і пілі таксама духовы напітак (пітво). Пілі вось з праводзячай іх духовай скалы, а тая скала — Хрыстус.

Але не многіх з іх упадабаў Бог, таму яны пале́глі ў пустыні.

 

Аднак большасьці з іх не ўпадабаў Бог; ляглі ў пустыні

А гэта былі правобразы для нас, каб мы не былі ахвочымі да зла, як былі ахвочымі яны.

 

гэтыя падзеі — фігуры, прыкладам (перасьцярогай) нам, каб не былі мы ахвотныя (скланёныя) да зла, як яны ахвотныя былі.

І не будзьце ідалапаклоннікамі, як некаторыя з іх, пра якіх напісана: «народ сеў есці і піць, і падняўся, каб забаўляцца».

 

Ня будзьце таксама ідалахвальцамі, як некаторыя з іх, як напісана: "Засеў народ есьці і піць і падняліся раскашаваць (гуляць)".

І не будзем блудадзейнічаць, як некаторыя з іх блудадзейнічалі, і ў адзін дзень загінула іх дваццаць тры тысячы.

 

І нераспуставайма, як яны распуставалі некаторыя з іх, і ў адзін дзень пала іх дваццаць тры тысячы.

І не будзем спакушаць Хрыста, як некторыя з іх спакушалі, і загінулі ад змей.

 

І не спакушайма (не гневайце) Госпада (Хрыстуса), як яны спакушалі (правакавалі), ды пала ад гадзінаў

І не наракайце, як некаторыя з іх наракалі, і загінулі ад знішчальніка.

 

І не наракайце ( марматаць), як некаторыя з іх наракалі, і пагінулі ад нішчыцеля.

Усё гэта адбывалася з імі як правобразы; а напíсана было́ для настаўлення нам, якіх застала сканчэнне вякоў.

 

Ды ўсё гэта адбылося з імі як запаведзь (прадсказаньне) будучага, і запісана на павучэньне для нас, пражываючых пры канцы вякоў.

Дык вось, хто думае, што ён стаіць, няхай асцерагаецца, каб не ўпа́сці.

 

Хай той, каму, кажацца што стаіць, глядзіць, каб ня паў.

Вас спасцігла спакуса не яка́я іншая, як чалавечая; і верны Бог, Які не дапу́сціць, каб у вас былí спаку́сы звыш сіл, а пры спакушэ́нні дасць і выйсце, каб вы маглі вы́трываць.

 

Пакуса вас наведала (зводзіла) звычайная людзям. Верны Бог і не дапусьціць вас спакушаць больш, чым можаце вытрымаць, але ссылаючы (выстаўляючы на пакусу) пакусу дае сілу яе перадалець, каб маглі выстаяць.

Таму, узлюбленыя мае́, уцякайце ад ідалапаклонства.

 

Апрача гэтага, мае найдаражэйшыя, сьцеражыцеся ідалахвальства (ідалам, балванам пакланяцца).

Я кажу вам як разумным; самі разважце пра тое, што кажу:

 

Кажу гэта як людзям растаропным (разумным). Дарэчы, разсудзіце самі тое, што гавару:

чаша благаславення, якую мы благаслаўляем, — хіба гэта не далучэнне да Крыві Хрыстовай? хлеб, які мы пераламляем, — хіба гэта не далучэнне да Цела Хрыстовага?

 

Келіх: (чаша) багаславенства, каторы багаславім, ці не ўдзельнічаннем у Крыві Хрыстовай? А хлеб, каторы ломім — ці не ўдзельнічаньнем (саўчасьцем) у Целе Хрыстовым?

Паколькі хлеб адзін, то мы многія — адно цела; бо ўсе прычашчаемся ад аднаго хлеба.

 

Калі адзін хлеб, таму мы многа творым адно Цела. Усе бо мы дзелімся тым самым хлебам.

Глядзіце на Ізраіль па плоці: тыя, што ядуць ахвяры, — хіба не далучаюцца да ахвярніка?

 

Прыгледзьціся Ізраелю як людзям (як народу). Ці тыя, што ядуць ахвяры (з аўтара) — ня ёсьць удзельнікамі (супольнікамі) аўтара.

Дык што я кажу́ ці тое, што ідал нешта значыць, альбо ідалаахвярнае нешта значыць?

 

Што хачу сказаць? Ці ахвяра мяса, складзена ідалам ёсць чымсь (важная)? Або сам ідал — баговішча ёсьць чымсь (важным)?

Не; а толькі тое, што язычнікі, прыносячы ахвяру, прыносяць яе дэманам, а не Богу; а я не хачу, каб вы былí ў лу́чнасці з дэманамі.

 

Не! Бо тое, што пагане складаюць у ахвяру — дэманам складаюць ахвяры, а не Богу. А я не хацеў бы, каб вы мелі нешта супольнае з дэманамі.

Не можаце піць чашу Гасподнюю і чашу дэманскую; не можаце быць удзельнікамі трапе́зы Гасподняй і трапе́зы дэманскай.

 

Ня можаце піць з келіха (чашы) Госпада, ды з келіха дэманаў; ня можаце быць удзельнікамі Госпадавага стала і стала дэманаў.

Няўжо мы хочам абудзíць рэўнасць Госпада? Хіба мы мацнейшыя за Яго?

 

Ці ж гнявіць Госпада? Ці ж мы дужэйшыя за Яго?

Усё мне дазволена, але не ўсё карысна; усё мне дазволена, але не ўсё настаўляе.

 

Усё можна! Але не ўсё карысна (невыпадае, неналежыцца). Усё можна, але не ўсё ўзгадоўвае, будуе.

Няхай ніхто не шукае карысці для сябе, але кожны — для іншага.

 

Хай ніхто ня гонецца за сваім дабром (карысьцю), але за дабром (карысьцю) бліжняга.

Усё, што прадаецца на рынку, ежце, нічога не даследуючы, са спакойным сумленнем;

 

Дык што на рынку прадаюць — ешце, не сумніваючыся, для спакою сумленьня.

бо Гасподняя зямля і тое, што напаўняе яе.

 

Бо Госпадава зямля і ўсё, што яе запаўняе".

Калі хто з няверных пакліча вас, і вы захочаце пайсці, дык усё, што прапануюць вам, ежце, нічога не даследуючы, са спакойным сумленнем;

 

Калі вас запросіць хтосьці з нявернікаў і захочаце пайсьці, дык ешце, што вам пададуць, не сумневаючыся, што да сумленьня.

Але калі хто скажа вам: «гэта ідалаахвярнае», — дык не ежце дзеля таго, хто гэта паведаміў, і дзеля спакою сумлення; бо Гасподняя зямля і тое, што напаўняе яе.

 

А калі б хто сказаў: "Гэта было ахвяравана ідалам" — Не ешце з увагі на таго, хто вас перасьцярог ды з увагі на сумленьне.

Пра сумленне ж я кажу не сваё, а іншага; бо навошта, каб маю свабоду судзілі чужым сумленнем?

 

Маю на ўвазе не тваё сумленьне але бліжняга. Чаму ж чужое сумленьне мела б рашаць маю свабоду.

Калі я з падзя́каю прымаю ежу, дык навошта мяне дакараць за тое, за што я ўзношу падзяку?

 

Калі я ем што з падзякаю, то чаму мне судзяць (ачарняюць) за тое, за што я дзякую.

Дык вось, ці ясце́ вы, ці п’яце́, ці яшчэ што робіце, — усё рабіце на славу Божую.

 

Дзеля таго, ці вы ясьцё, ці вы піцё, ці што іншае робіце, усё на хвалу Божую робіце!

Не будзьце прычынаю спакус ні для Іудзеяў, ні для Элінаў, ні для Царквы Божай,

 

Ня будзьце прычынай згаршэньня ані для Юдэяў, ані для Грэкаў, ані для Касьцёла Божага.

як і я дагаджаю ўсім ва ўсім, шукаючы карысці не для сябе, а для многіх, каб яны спасліся.

 

Так і я стараюся ва ўсім падабацца, не шукаючы сваёй карысьці, але што карыснае многім, каб іх збавіць (каб былі збаўлены).