Дзеі 27 разьдзел

 

 

Калі было вырашана плысці нам у Італію, перадалі Паўлу і разам з ім іншых вязняў Юлію, сотніку кагорты Аўгуста.

 

Калі было вырашана плысці нам у Італію, аддалі Паўла і разам з ім іншых вязняў Юлію, сотніку кагорты Аўгуста.

Селі мы на гадрамітыйскі карабель, які меў плысці каля ўзбярэжжа Азіі, і затым адплылі, а з намі быў Арыстарх, мацэдонец з Тэсалонікі.

 

Селі мы на Гадрамытэйскі карабель, каторы меў плысці каля ўзбярэжжаў Азіі, а затым адплылі мы. 3 намі быў Арыстарх, Мацэдонец з Тэсалёнікаў.

На другі дзень прыплылі ў Сідон, і Юлій, які па-людску абыходзіўся з Паўлам, дазволіў яму пайсці да сяброў ды апекавацца над сабой.

 

На другі дзень прыплылі ў Сыдон, Юлій жа, які па людску абыходзіўся з Паўлам, пазволіў яму пайсці да прыяцеляў ды заагледзіцца ў дарогу.

І, калі мы выправіліся адсюль, то паплылі мы ўздоўж Кіпра, таму што былі супраціўныя вятры,

 

Адсюль паплылі мы ўздоўж Кіпру, таму што былі праціўныя вятры.

і пераплылі мора каля Цыліцыі і Памфіліі, ды прыбылі на караблі ў Міры, што ў Ліцыі.

 

Пераплылі мора каля Цыліцыі і Памфіліі ды прыбылі ў Мыру, што ў Ліцыі.

І там сотнік знайшоў александрыйскі карабель, што плыў у Італію, і перасадзіў нас на яго.

 

Там сотнік знайшоў александрыйскі карабель у Італію і памясціў нас на ім.

І, многа дзён плывучы паволі, ледзь апынуліся насупраць Кніда з прычыны неспрыяльнага ветру, ды падплылі да Крыта каля Салмоны.

 

Праз многа дзён плывучы памалу, заледзь апынуліся наўпроць Кніду, з прычыны неспрыяльнага ветру, мы падплылі да Крыту каля Салямона.

І, плывучы з цяжкасцю каля яго, мы дабраліся да аднаго месца, званага Добры Порт, каля якога быў горад Ласея.

 

Плывучы з трудом уздоўж яе берагоў мы дабраліся да аднаго месца, званага Добры Порт /Прыстань/, каля япога быў горад Лясая.

Калі ж прайшло многа часу і плаванне сталася ўжо небяспечным, бо ўжо і пост прайшоў, Паўла перасцерагаў іх,

 

Калі прайшло многа часу і плаванне сталася ўжо небяспечным і таму, што ўжо прайшоў пост, Павал перасцерагаў іх,

кажучы: «Людзі, я бачу, што плаванне становіцца небяспечным ды вельмі згубным не толькі для грузу і карабля, але і для нашых душ».

 

кажучы ім: "Людзі, я прадбачваю, што плаванне становіцца. небяспечным ды згубным не толькі для грузу і карабля, але і для нашага жыцця."

Але сотнік верыў болей стырніку і гаспадару карабля, чым таму, што казаў Паўла.

 

Але сотнік верыў болей стырніку і гаспадару карабля,чымся словам Паўла.

А як порт не надаваўся для зімоўкі, большасць параіла адплысці адтуль, спадзеючыся дабрацца неяк на зімоўку ў порт Фэнікс на Крыце, выстаўлены на паўднёва-заходнія і паўночна-заходнія вятры.

 

А калі порт /прыстань/ не падаваўся для зімавання /зімоўкі/, большасць рашыла адплысці ад туль, спадзяючыся дабрацца неяк на празімоўку ў порт Фэнікс, на Крыце, выстаўленага на паўдзённа і паўночныя ветры.

І, калі падзьмуў паўднёвы вецер, яны, думаючы выканаць свой намер, выправіліся і паплылі ўздоўж берагоў Крыта.

 

Калі падуў паўдзённы вецер, яны думаючы выканаць свой намер, яны адправіліся і паллылі ўздоўж берагоў Крыста.

Але хутка наляцеў на іх бурны вецер, званы эўраквілон.

 

Але незадоўга наляцеў на яго бурны вецер, званы аўраквілон.

Калі карабель быў падхоплены і не мог супрацівіцца ветру, мы здалі карабель на вецер, і нас панесла.

 

Калі карабель быў падхоплены і но мог плысці проціў ветру, здаўшы карабель на. вецер і хвалі панеслі нас.

Апынуўшыся каля нейкага вострава, званага Клаўда, з цяжкасцю ўтрымалі мы лодку.

 

Апынуўшыся каля нейкага вострава, званага Каўда, з трудом падхапілі мы ратунковую лодку.

Калі яна была ўцягнута, то скарысталіся з дапаможных канатаў, абцягваючы карабель. І, баючыся, каб не трапіць на мялізну, спусцілі ветразь і так нас насіла.

 

Калі яна ўцягнута была, маракі забяспечылі карабль, абцягваючы яго вяроўкамі. Баючыся, каб не папасці ў сытру (на мель), спусцілі парус, так здаліся на хвалі.

А як вялікая бура кідала намі, пачалі назаўтра выкідваць груз,

 

А калі сільная бура кідала наміі пачалі на заўтра выкідваць груз,

а на трэці дзень сваімі рукамі выкінулі некаторыя прылады карабля.

 

а трэцяга дня сваімі рукамі выкінулі некаторыя прылады карабля.

Калі ж праз многа дзён ані сонца не паказвалася, ані зоркі, а бура шалела, знікла ўжо ўсякая надзея нашага выратавання.

 

А калі праз многа дзён ані сонца не паказвалася, ані зоркі, а буралом шалеў, чэзла ўжо ўсякая надзея нашага выратавання.

І, калі ўжо вельмі доўга не елі, сказаў ім Паўла, стаўшы між імі: «Трэба было слухаць мяне, і не адплываць ад Крыта, і не выстаўляцца на гэтую нядолю і шкоду.

 

А калі яны ўжо есці не хацелі, казаў ім Павал, стаўшы між іх: "Трэба было слухаць мяне і не адплываць ад Крыту і не выстаўляцца на гэтую нядолю і шкоду.

І цяпер раю вам не губляць настрою, бо ніхто з вас не загіне, апрача толькі карабля.

 

А Цяпер раю вам не траціць настрою, бо ніхто з вас не згіне, апрача толькі карабля.

У гэтую ноч аб’явіўся мне анёл Бога, Якому належу ды Якому служу,

 

У гэту ноч аб'явіўся мне анёл Божы, катораму належу, ды катораму служу, ён сказаў:

кажучы: “Не бойся, Паўле; трэба табе стаць перад цэзарам; і вось, Бог табе падараваў усіх, што плывуць разам з табою”.

 

"Не бойся, Паўле, трэба табе стануць перад Цэзарам. Бог табе падараваў усіх, што плывуць разам з табою."

Дык будзьце добрай думкі, мужы, бо веру Богу, што будзе так, як мне сказана.

 

Дык будзь добрай думкі, бо надзеюся ў Богу, што будзе так, як мне сказана."

Нас мусіць выкінуць на які-небудзь востраў».

 

Мы мусім даплысці да нейкага вострава."

А ў чатырнаццатую ноч, калі нас насіла па Адрыятыку, стала здавацца маракам каля поўначы, што падплываюць да нейкай зямлі.

 

А ў чатырнаццатую ноч, калі нас кідала па Адрыятыку, здавалася маракам каля поўначы, што падплываюць да нейкай сухмені /сушы/, зямлі.

Дык спусцілі шнур з волавам і намералі дваццаць сажняў, і, крыху адплыўшы, спусцілі і знайшлі пятнаццаць сажняў.

 

Дык спусцілі шнур з волавам і ўстанавілі, што дваццаць сажаняў. Далей спусціўшы, устанавІлі пятнаццаць сажаняў.

Баючыся, каб не трапіць на скалістыя месцы, кінулі з кармы чатыры якары ды чакалі досвітку.

 

Баючыся, каб не папасці на скалістыя мясцы, кінулі з кармы чатыры якары ды чакалі світання.

Калі маракі, імкнучыся ўцячы з карабля, спусцілі лодку на мора пад выглядам, што хочуць спераду закінуць якар,

 

Калі маракі, стараючыся ўцячы з карабля, спусцілі лодку на мора па водам хочучы спераду закінуць якар,

Паўла сказаў сотніку і жаўнерам: «Калі яны не застануцца на караблі, вы не зможаце выратавацца».

 

Павал сказаў сотніку і жаўнерам: "Калі яны не застануцда на караблі, вы не зможыце выратавацца."

Тады жаўнеры парэзалі вяроўкі ад лодкі ды дазволілі ёй зваліцца ў мора.

 

Тады жаўнеры парэзалі вяроўкі ад лодкі ды пазволілі зваліцца ў мора.

Калі пачынала днець, Паўла заахвочваў усіх пасілкавацца, кажучы: «Сёння ўжо чатырнаццаты дзень, як вы чакаеце, посцячы і не маючы нічога ў вуснах.

 

Калі пачынала днець, Павал заахвачваў усіх пасіліцца: "Сёння ўжо чатырнаццаты дзень, як вы чакаеце не еўшы і не маючы нічога ў губе.

Дык, прашу вас, пасілкуйцеся. Гэта прычыніцца да вашага выратавання; бо ніводнаму з вас волас з галавы не спадзе».

 

Дык прашу вас пасіліцеся. Гэта прычыніцца да вашага выратавання, заручаюся, ніводнаму з вас волас з галавы не спадзе."

І, калі сказаў гэта і ўзяў хлеб, падзякаваў Богу на віду ва ўсіх і, паламаўшы, пачаў есці.

 

Па гэтых словах узяў хлеб, падзякаваў Богу на віду ўсіх і адламаўшы пачаў есці.

Яны тады ўсе супакоіліся ды самі прынялі ежу.

 

Яны тады ўсе ўспакоіліся ды самі прынялі ежў.

А было ўсіх душ на караблі дзвесце семдзясят шэсць чалавек.

 

А было ўсіх нас на караблі дзвесце семдзесят шасцёх людзей.

І, калі наеліся, аблягчылі карабель, выкідваючы пшаніцу ў мора.

 

Калў наеліся, аблягчылі карабель, выкідваючы пшаніцу ў мора.

Калі развіднела, не пазналі зямлі, заўважылі, аднак, нейкую затоку з плоскім берагам, да якой надумалі, калі магчыма, давесці карабель.

 

Калі развіднела, не пазналі зямлі, відзелі аднак нейкі заліў, з плоскімі берагамі, да каторых хацелі давесці карабель.

І паадразалі якары, і пакінулі іх у моры, і, развязаўшы стырно і распусціўшы брамсель па ветры, скіраваліся да берага.

 

Паадразалі якары і пакінулі іх у моры. Развязалі стыры паставілі пад вецер ды скіравалі да берага.

Патрапілі, аднак, на мялізну і асадзілі на ёй карабель. Нос карабля ўвяз і быў нерухомы, а карма разбівалася сілаю хваль.

 

Папаліся аднак на мель і асадзІлі на ёй карабель . Дзюба жа карабля ўвязшы, астаўся нерухома, а карма разбівалася сілаю мора.

Жаўнеры ж змовіліся пазабіваць вязняў, каб хто, даплыўшы да берага, не ўцёк.

 

Жаўнеры былі дагаварыўшыся пазабіваць вязняў, каб хто даплыўшы да берау — не ўцёк.

Але сотнік, хочучы ўхаваць Паўлу, утрымаў іх ад намеру. І тым, што ўмелі плаваць, загадаў, каб першыя кінуліся ў ваду ды выйшлі на зямлю,

 

Але сотнік, хочучы ўхаваць Паўла, забараніў ім. А тым, што ўмелі плаваць — загадаў, каб першыя кінуліся ў ваду ды выйшлі на зямлю /на бераг/.

а астатнія — хто на дошках або на частках карабля; і так усе выбраліся на зямлю.

 

А іншыя /рэшта/, хто на дошках або на частках карабля дабраліся на зямлю.