Яна 11 разьдзел
Паводле Яна Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Яна Станкевіча
Быў жа захварэў нейкі Лазар з Бэтаніі, з селішча Марыі і Марты, сястры яе.
Быў жа хворы якісь Лазар ізь Віфані, ізь сяла Марыі а Мархвы, сястры ейнае.
Марыя ж была тая, што намасціла Госпада пахкім алейкам ды абцёрла ногі Яго сваімі валасамі, яе брат Лазар захварэў.
Гэта была Марыя, што памазала Спадара масьцяй і выцерла ногі Ягоныя валасамі сваімі; Лазар, брат ейны, быў хворы.
Сёстры паслалі да Яго, кажучы: «Госпадзе, вось, той, каго любіш, хворы».
Дык сёстры паслалі да Яго, кажучы: «Спадару, вось, тый, каторага Ты любіш, хворы».
Пачуўшы гэта, Ісус сказаў: «Хвароба гэта не на смерць, але на хвалу Божую, каб праз яе быў праслаўлены Сын Божы».
Пачуўшы, Ісус сказаў: «Гэта хвароба не на сьмерць, але дзеля славы Божае, каб Сын Божы ўславіўся перазь яе».
А Ісус любіў Марту, і сястру яе, і Лазара.
Ісус жа мілаваў Мархву а сястру яе а Лазара.
Калі пачуў, што той хворы, то заставаўся яшчэ два дні ў тым месцы, у якім быў.
Дык як пачуў, што Лазар хворы, тады застаўся Ён на два дні на тым месцу, ідзе быў.
І пасля таго кажа вучням: «Хадземце зноў у Юдэю».
Адлі, просьле гэтага, кажа вучанікам: «Пайдзіма ізноў да Юдэі».
Кажуць Яму вучні: «Рабі, толькі што імкнуліся Цябе ўкаменаваць юдэі, а Ты зноў туды ідзеш?»
Вучанікі кажуць Яму: «Раббі, кадзе Юдэі шукалі ўкаменаваць Цябе, а Ты йдзеш ізноў туды?»
Адказаў Ісус: «Ці не дванаццаць гадзін у дні? Калі хто ходзіць днём, не спатыкаецца, бо бачыць святло гэтага свету;
Ісус адказаў: «Ці не двананцаць гадзінаў у дні? хто ходзе ўдзень, не спатыкаецца, бо бача сьвятліню гэтага сьвету.
але калі хто ходзіць уночы, спатыкаецца, бо няма ў ім святла».
А хто йдзець ночы, спатыкаецца, бо сьвятліні няма ў ім».
Так гаворыць, а пасля таго кажа ім: «Лазар, наш сябар, спіць, але Я іду, каб яго абудзіць».
Сказаў Ён гэта й просьле гэтага кажа ім: «Лазар, прыяцель наш, заснуў, але Я йду пабудзіць яго».
Дык сказалі Яго вучні: «Госпадзе, калі заснуў, будзе здаровы»,
Затым вучанікі сказалі Яму: «Спадару, калі заснуў, ачуняе».
Ісус жа сказаў аб смерці яго, а яны думалі, што казаў аб засынанні сном.
Але Ісус сказаў празь сьмерць ягоную, а яны думалі, што кажа Ён праз спачын у сьне.
Тады сказаў ім Ісус адкрыта: «Лазар памёр,
Тады Ісус сказаў ім выразьліва: «Лазар памер,
і радуюся за вас, што вы паверыце, бо Мяне там не было; але пойдзем да яго».
І Я цешуся дзеля вас, што Я ня быў там, каб вы ўверылі; але йдзіма да Яго».
А Тамаш, званы Блізнюк, сказаў вучням: «Пойдзем і мы, каб з Ім памерці».
Тады Хама, званы Блізьнюк, сказаў сябром сваім, вучанікам: «Пайдзіма таксама, каб памерці зь Ім».
Затым прыйшоў Ісус і ўбачыў, што ён ужо чатыры дні ляжыць у магіле.
Тады, прышоўшы, Ісус засьпеў, што ён ужо быў чатыры дні ў гробе.
А Бэтанія знаходзілася блізка ад Ерузаліма, каля пятнаццаці стадый.
Віфаня ж была ля Ерузаліму, стадаў пятнанцаць.
Да Марыі ж і Марты прыйшло многа юдэяў, каб суцешыць іх па браце іх.
І шмат хто зь Юдэяў прышлі да Мархвы а Марыі пацешыць іх па брату іхным.
Як толькі пачула Марта, што Ісус ідзе, пабегла да Яго, а Марыя засталася дома.
Тады Мархва, як пачула, што Ісус ідзець, вышла наўпярэймы Яму; Марыя ж сядзела дома.
Сказала тады Марта Ісусу: «Госпадзе, каб Ты быў тут, не памёр бы брат мой.
І сказала Мархва Ісусу: «,Спадару, калі б Ты быў тут, не памер бы брат мой.
Але і цяпер ведаю, калі пра што папросіш Бога, дасць Табе Бог».
Але й цяпер я ведаю, што, чаго Ты просіш у Бога, Бог даець Табе».
Кажа ёй Ісус: «Уваскрэсне брат твой».
Ісус кажа ёй: «Ускрэсьне брат твой».
Кажа Яму Марта: «Ведаю, што ўваскрэсне пры ўваскрэсенні ў апошні дзень».
Мархва кажа Яму: «Ведаю, што ўскрэсьне ў вускрысеньне апошняга дня».
Сказаў ёй Ісус: «Я ёсць уваскрэсенне і жыццё. Хто верыць у Мяне, хоць бы ён і памёр, жыць будзе;
Ісус сказаў ёй: «Я ўскрысеньне а жыцьцё; хто вера ў Мяне, хоць бы памер, будзе жыць.
і кожны, хто жыве і верыць у Мяне, не памрэ навекі. Верыш у гэта?»
І кажны, што жывець і вера ў Мяне, ніяк ніколі не памрэць. Ці верыш ты гэтаму?»
Гаворыць Яму: «Так, Госпадзе; я веру, што Ты — Хрыстос, Сын Божы, Які прыходзіць у свет».
Кажа яна Яму: «Але, Спадару, я веру, што Ты Хрыстос, Сын Божы, Каторы прышоў на сьвет».
І калі яна сказала гэта, то пайшла і паклікала сястру сваю, Марыю, ціха кажучы: «Настаўнік прыйшоў і кліча цябе».
І, сказаўшы гэта, яна пайшла й гукнула патай сястру сваю Марыю, кажучы: «Вучыцель тут і гукае цябе».
Яна ж, як пачула, хутка ўзнялася і пайшла да Яго,
Яна, як пачула, борзда ўстала й пайшла да Яго.
бо Ісус яшчэ не ўвайшоў у селішча, але быў дагэтуль на тым месцы, дзе Яго сустрэла Марта.
Яшчэ ж Ісус ня прышоў да сяла, але быў на месцу, ідзе Мархва прышла Яму наўпярэймы.
А юдэі, што былі з ёй у доме і суцяшалі яе, калі ўбачылі, што Марыя хутка ўстала і выбегла, пайшлі за ёй, мяркуючы: «Ідзе да магілы, каб там плакаць».
Затым тады Юдэі, што былі зь ёю ў доме й цешылі яе, бачачы, што Марыя борзда ўстала й вышла, пайшлі за ёй, кажучы: «Яна йдзець да гробу, каб плакаць там».
Марыя ж, калі прыйшла туды, дзе быў Ісус, убачыўшы Яго, упала да ног Яго, кажучы Яму: «Госпадзе, каб Ты быў тут, не дапусціў бы, каб памёр брат мой».
А Марыя, як прышла, ідзе быў Ісус, абачыўшы Яго, пала ў ногі Яму, кажучы Яму: «Спадару, калі б Ты быў тут, не памер бы брат мой».
І вось, Ісус, як убачыў, што яна плача і што плачуць юдэі, якія з ёй прыйшлі, усхваляваўся ў Духу і быў узрушаны ў Сабе,
Ісус жа, як абачыў, што яна плача, і Юдэі, што прышлі зь ёю, плачуць, узрушыўся ў духу і зьнемарасьціўся, і сказаў:
і сказаў: «Дзе паклалі яго?» Кажуць Яму: «Госпадзе, пайдзі і паглядзі».
«Ідзе вы паклалі яго?» Сказалі Яму: «Спадару, ідзі й абач».
І Ісус заплакаў.
У Ісуса пакаціліся сьлёзы.
Дык казалі юдэі: «Вось як Ён яго любіў».
Юдэі ж сказалі: «Вось, як Ён любіў яго».
А некаторыя з іх сказалі: «Ці не мог Ён, што адкрыў вочы сляпому, зрабіць, каб і гэты не памёр?»
А некатрыя зь іх казалі: «Ці ня мог бы Гэты, што адчыніў вочы нявісному, учыніць, каб ён не памер?»
А Ісус, хвалюючыся ў Самім Сабе, прыйшоў да магілы; а была гэта пячора, і камень быў на ёй пакладзены.
Ісус жа, ізноў застагнаўшы Сам у Сабе, прыходзе да гробу. Гэта была пячора, і камень ляжаў на ёй.
Гаворыць Ісус: «Падыміце камень!» Дык кажа Марта, сястра таго, які быў памерлы: «Госпадзе, ужо смярдзіць, бо ўжо мінула чатыры дні».
Ісус кажа: «Адыйміце камень». Мархва, сястра памерлага, кажа Яму: «Спадару, ужо аддаець ад яго, гэта ж ён чацьверты дзень».
Кажа ёй Ісус: «Ці ж Я табе не казаў, што, калі ўверыш, убачыш славу Божую?»
Ісус кажа ёй: «Ці не казаў Я табе, што, калі ўверыш, абачыш славу Божую?»
Дык паднялі камень, дзе ляжаў памерлы. Ісус жа, узвёўшы вочы ўгору, сказаў: «Ойча, дзякую Табе, што Ты Мяне выслухаў.
Дык яны аднялі камень. Ісус жа ўзьняў вочы свае дагары й сказаў: «Войча, дзякую Табе, што Ты пачуў Мяне.
Я ведаў, што Ты Мяне заўсёды выслухоўваеш, але дзеля народа, які стаіць навокал, Я сказаў, каб уверылі, што Ты Мяне паслаў».
Я ведаў, што заўсёды чуеш Мяне; але сказаў дзеля груду, што навокал, каб яны ўверылі, што Ты паслаў Мяне».
І, калі Ён гэта сказаў, усклікнуў моцным голасам: «Лазар, выйдзі вон!»
Сказаўшы гэта, загукаў вялікім голасам: «Лазару, выходзь!»
І адразу выйшаў той, што быў памерлы, абвязаны па руках і нагах павязкамі, а твар яго быў абвязаны хусткай. Кажа ім Ісус: «Развяжыце яго і пусціце яго хадзіць».
І памерлы вышаў, маючы зьвязаныя ногі й рукі пахоўнымі полкамі; і від ягоны быў завязаны хустачкаю. Ісус кажа ім: «Разьвяжыце яго, і няхай ідзець».
Дык многія з юдэяў, што прыйшлі да Марыі і бачылі, што Ісус учыніў, паверылі ў Яго;
Тады шмат хто зь Юдэяў, ка,торыя былі прышоўшы да Марыі й бачылі, што Ён учыніў, уверылі ў Яго.
некаторыя ж з іх пайшлі да фарысеяў і расказалі ім, што зрабіў Ісус.
Але некатрыя зь іх пайшлі да фарысэяў і сказалі ім, што Ісус учыніў.
Дык сабралі першасвятары і фарысеі раду і казалі: «Што нам рабіць? Бо Чалавек Гэты робіць многа знакаў.
Тады найвышшыя сьвятары а фарысэі зьберлі раду й сказалі: «Што нам рабіць? бо Гэты Чалавек шмат чыне знакоў.
Калі так Яго пакінем, дык усе павераць у Яго, і прыйдуць рымляне, і захопяць нас, і краіну, і народ».
Калі пакінем Яго так, дык усі ўвераць у Яго, і прыйдуць Рымляне, і забяруць месца нашае і народ нашы».
Дык адзін з іх, нехта Каяфа, які быў у тым годзе першасвятаром, сказаў ім: «Вы нічога не ведаеце
Адзін жа зь іх, Каяпа, будучы таго году найвышшым сьвятаром, сказаў ім:
і не думаеце, што лепш для вас, каб адзін чалавек памёр за народ, а не ўвесь народ загінуў».
«Вы нічога ня ведаеце ані разважаеце, што карысьней, каб адзін чалавек памер за люд, а ня ўвесь народ загінуў».
А не гаварыў гэтага ад сябе, але як першасвятар у гэтым годзе праракаваў, што Ісус павінен быў памерці за народ,
Гэта ж ён сказаў не ад сябе, але, будучы таго году найвышшым сьвятаром, прарок, што Ісус меў памерці за гэты народ;
і не толькі за гэты народ, але каб сабраць у адно дзяцей Божых, што былі раскіданы.
І не адно за народ, але таксама, каб расьцярушаныя вонках дзеці Божыя зьберці ў вадно.
Ад таго дня думалі толькі, як Яго забіць.
Дык ад тога дня яны зрадзіліся, каб забіць Яго.
Таму Ісус не хадзіў ужо яўна сярод юдэяў, але адышоў адтуль у мясцовасць паблізу пустыні, у горад, які называецца Эфраім, і там заставаўся з вучнямі Сваімі.
Затым Ісус не хадзіў балей яўна памеж Юдэяў, але пайшоў адтуль да краіны ля пустыні, да места, званага Ефраім, і там заставаўся з вучанікамі.
І была блізка Пасха юдэйская, і многа людзей з краю выбралася ў Ерузалім перад Пасхаю, каб ачысціцца.
А была блізка Пасха Юдэйская, і шмат хто з краіны тае прышоў да Ерузаліму перад Пасхаю, каб ачысьціцца.
Дык шукалі Ісуса і казалі адзін аднаму, стоячы ў святыні: «Як вам здаецца? Ці не прыйдзе Ён на свята?»
І шукалі Ісуса, і размаўлялі мяжсобку, стоячы ў сьвятыні: «Што вы думаеце? Ці Ён ані ня прыйдзе на сьвята?
А першасвятары і фарысеі далі загад, каб, калі хто даведаецца, дзе Ён, паведаміў, каб Яго ўзяць.
Найвышшыя ж сьвятары а фарысэі выдалі загаду, каб, калі хто ведае, ідзе Ён, наказаць, каб няць Яго.