Псалтыр 21 псалом
Псалтыр
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Пераклад Аляксандара Надсана
Кіраўніку хору: псальм Давідавы.
Кіраўніку хору. На досьвітку. Псалом Давіда.
Госпадзе! З моцы Тваёй радуецца цар, падмогай Тваёй ён вельмі ўсьцешаны.
Божа, Божа мой, пачуй мяне, чаму Ты мяне пакінуў? Далёка ад збаўленьня майго словы грэхападзеньняў маіх.
Ты даў яму, чаго сэрца яго пажадала, і, чаго вусны прасілі, Ты не адмовіў. (Зэля)
Божа мой, я буду клікаць удзень, і Ты не пачуеш, і ўночы — і гэта не бяздумнасьць для мяне.
Бо Ты сустрэў яго багаслаўленьнем і ласкаю, вянок із шчырага золата ўзлажыў яму на галаву.
Ты ж у сьвятыні прабываеш, Хвала Ізраіля!
Жыцьця ён прасіў у Цябе, — Ты даў жыцьцё даўгое на вечныя вякі.
На Цябе спадзяваліся айцы нашыя: спадзяваліся, і Ты выратаваў іх;
Вялікая слава ягоная праз помач Тваю; чэсьць і веліч Ты ўзлажыў на яго.
клікалі Цябе і былі збаўленыя; на Цябе спадзяваліся і не былі пасаромленыя.
Бо багаслаўленьне вялікае даў Ты яму навекі, разьвесяляеш яго радасьцяй перад абліччам Тваім.
Я ж — чарвяк, а не чалавек, прадмет кпінаў сярод людзей і ў пагардзе ў народзе.
Цар спадзяецца на Госпада і праз ласку Найвышэйшага не пахісьнецца,
Насьміхаліся з мяне ўсе, што бачылі мяне, гаварылі вуснамі, ківалі галовамі:
Рука Твая дасягне ўсіх ворагаў Тваіх, правіца Твая дасягне тых, што ненавідзяць Цябе.
«Спадзяваўся на Госпада, дык хай Ён збавіць яго, хай выратуе, калі любіць яго».
Ты зробіш з іх печ агністую, як зьявішся; Госпад у гневе Сваім выгубіць іх, і агонь іх пажрэць.
Бо Ты мяне вывеў з улоньня, ад грудзей маці маёй Ты надзея мая.
Ты вынішчыш плод іхні на зямлі і насеньне іх спасярод сыноў чалавечых.
Ад улоньня я адданы Табе, ад нутра маці маёй Ты Бог мой.
Пачынаючы ліхое супраць Цябе, надумываючы хітрыкі свае, яны ня зробяць нічога,
Не адыходзь ад мяне, бо пакуты блізка, бо няма нікога, хто дапамог бы.
бо Ты іх павернеш наўцекі, із луку Твайго пусьціш стрэлы ў твар іхні.
Многія цяляты акружылі мяне, укормленыя быкі мяне абступілі.
Узьніміся, Госпадзе, у сіле Тваёй! Мы будзем выслаўляць і хваліць магутнасьць Тваю.
Разявілі на мяне свае пашчы, быццам леў, што хапае і рыкае.
