Мацьвея 22 разьдзел
Паводле Мацьвея Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Праваслаўнай Царквы → Пераклад Чарняўскага 2012
І ў адказ Іісус зноў гаварыў да іх прытчамі, ка́жучы:
І, адказваючы, Ісус стаў гаварыць ім далей у прыпавесцях:
Царства Нябеснае падобна да чалавека-цара, які рабіў вяселле сыну свайму;
«Валадарства Нябеснае падобна да чалавека валадара, які справіў вяселле для свайго сына.
і паслаў ён рабоў сваіх клíкаць запро́шаных на вяселле; а тыя не хацелі прыйсці.
І паслаў ён паслугачоў сваіх паклікаць запрошаных на вяселле, але тыя не хацелі прыйсці.
Яшчэ паслаў ён іншых рабоў, ка́жучы: скажыце запро́шаным: «вось я прыгатава́ў абед мой, быкі мае́ і іншае ўко́рмленае зарэзана, і ўсё гатова; прыходзьце на вяселле».
Ізноў паслаў іншых паслугачоў, кажучы: “Скажыце запрошаным: вось, я прыгатаваў свой абед, валы мае і што кормнае пабіта, ды ўсё прыгатавана; прыходзьце на вяселле!”
Але яны, не нада́ўшы ўва́гі, пайшлі, хто на поле сваё, а хто да га́ндлю свайго.
Але яны не дбалі і пайшлі: хто ў поле сваё, хто да гандлю свайго;
Астатнія ж, схапіўшы рабоў яго, знява́жылі і забілі іх.
астатнія ж схапілі паслугачоў яго і, наздзекаваўшыся, забілі.
І, пачуўшы пра гэта, цар разгневаўся, і, паслаўшы войскі свае, знíшчыў забойцаў тых і горад іхні спаліў.
І ўгнявіўся валадар, і, паслаўшы сваё войска, знішчыў тых забойцаў і горад іх спаліў.
Тады кажа ён рабам сваім: вяселле гатова, а запро́шаныя не былí дастойнымі.
Потым гаворыць ён паслугачам сваім: “Вяселле прыгатавана, але тыя, што запрошаны, не былі вартыя.
Дык ідзіце на скрыжава́нні дарог і ўсіх, каго зно́йдзеце, клічце на вяселле.
Дык ідзіце на скрыжаванні дарог і, каго толькі знойдзеце, клічце на вяселле”.
І рабы тыя, выйшаўшы на дарогі, сабра́лі ўсіх, каго толькі знайшлі: і ліхіх, і добрых; і напоўнілася вяселле гасцямі.
І паслугачы яго, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго напаткалі, ліхіх і добрых; і напоўнілася вяселле гасцямі.
Цар, увайшоўшы паглядзе́ць на гасцей, убачыў там чалавека, не ўбра́нага ў вясельнае адзе́нне,
І ўвайшоў валадар, каб паглядзець на гасцей, ды ўбачыў ён там чалавека, які быў апрануты не ў вясельныя шаты.
і кажа яму: дру́жа! як ты ўвайшоў сюды не ў вясельным адзе́нні? Той жа маўчаў.
І гаворыць яму: “Дружа, як жа ты ўвайшоў сюды, не маючы вясельных шатаў?” Але той маўчаў.
Тады сказаў цар слу́гам: звяза́ўшы яму ру́кі і ногі, вазьмíце яго і вы́кіньце ў це́мру зне́шнюю; там будзе плач і скры́гат зубоў.
Тады сказаў валадар паслугачам сваім: “Звяжыце яму рукі і ногі, кіньце яго ў цемру вонкавую: там будзе плач і скрыгатанне зубоў”.
Бо многа паклíканых, але ма́ла вы́браных.
Бо многія пакліканы, але нямногія абраны».
Тады фарысеі пайшлі і ўчынíлі змову, каб падлавíць Яго на слове.
Тады фарысеі, адышоўшы, пачалі радзіцца, як бы падлавіць Яго ў словах.
І пасыла́юць да Яго вучняў сваіх з ірадыянамі, ка́жучы: Настаўнік! мы ведаем, што Ты праўдзíвы, і шля́ху Божаму па праўдзе ву́чыш, і не стараешся дагадзíць каму-небудзь, бо не глядзіш на аблíчча людзе́й.
І паслалі да Яго двух вучняў сваіх з ірадыянамі, якія казалі: «Настаўнік, ведаем, што Ты справядлівы, і шляху Божаму праўдзіва навучаеш, ды не аглядаешся на асобы людзей.
Дык вось скажы нам: як Табе здае́цца? дазволена даваць пада́так ке́сару ці не?
Скажы нам тады, як Табе здаецца, ці належыць плаціць падатак цэзару, ці, можа, не?»
Іісус жа, зразумеўшы зламы́снасць іх, сказаў: што́ спакуша́еце Мяне, крываду́шнікі?
Ісус жа, пранікаючы іх подступ, сказаў: «Чаму Мяне выпрабоўваеце, крывадушнікі?
Пакажы́це Мне манету, якою пла́ціцца пада́так. Яны прыне́слі Яму дына́рый.
Пакажыце мне манету на падатак». І яны падалі Яму дынар.
І Ён кажа ім: чыя гэта выя́ва і на́дпіс?
І Ён гаворыць ім: «Чые гэта выява і надпіс?»
Кажуць Яму: ке́сара. Тады кажа ім: дык вось, аддавайце ке́сарава ке́сару, а Божае Богу.
Кажуць Яму: «Цэзара». Тады сказаў ім: «Тое, што цэзара, аддайце цэзару, а што Божае — Богу».
Пачуўшы гэта, яны здзівíліся і, пакінуўшы Яго, адышлí.
І, пачуўшы гэта, яны здзівіліся ды, пакінуўшы Яго, адышліся.
У той дзень падышлí да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрасе́ння, і спыталі Яго:
У той дзень падышлі да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрэсення, і пыталіся Яго,
Настаўнік! Маісей сказаў: «калі хто памрэ, не ма́ючы дзяцей, то няхай возьме брат яго жонку яго і адро́дзіць се́мя брату свайму».
кажучы: «Настаўнік, Майсей загадаў: калі хто памрэ, не маючы сына, дык хай брат яго возьме жонку яго і хай створыць нашчадка брату свайму.
Было ў нас сем братоў; і першы, ажаніўшыся, памёр і, не ма́ючы се́мені, пакінуў жонку сваю брату свайму.
А было ў нас сем братоў; і першы, як ажаніўся, памёр і, не маючы нашчадка, пакінуў жонку брату свайму.
Гэтакса́ма і другі, і трэці, аж да сёмага.
Падобна другі і трэці — аж да сёмага.
А пасля ўсіх паме́рла і жонка.
Нарэшце па ўсіх памерла і жанчына.
Дык вось, ва ўваскрасе́нні, катораму з сямі будзе яна жонкаю? бо ўсе ме́лі яе.
Дык у час уваскрэсення чыёй з сямі будзе яна жонкаю? Бо ўсе яны мелі яе за жонку».
Іісус сказаў ім у адказ: памыля́ецеся, не ве́даючы ні Пісанняў, ні сілы Божае.
А Ісус, адказваючы, гаворыць ім: «Памыляецеся, не ведаючы ні Пісання, ані магутнасці Божай.
Бо ва ўваскрасе́нні не жэняцца і не выходзяць замуж, а жывуць, як Ангелы Божыя на нябёсах.
Пры ўваскрэсенні не будуць ні жаніцца, ані замуж выходзіць, але будуць, як анёлы [Божыя] ў небе.
А пра ўваскрасе́нне мёртвых хіба́ не чыталі вы ска́занага вам Богам:
Ці не чыталі пра ўваскрэсенне мёртвых, што сказана вам Богам, Які казаў:
«Я Бог Аўраа́ма, і Бог Ісаа́ка, і Бог Іа́кава»? Бог не ёсць Бог мёртвых, а жывых.
“Я — Бог Абрагама, і Бог Ізаака, і Бог Якуба”. Бог не мёртвых, але тых, што жывуць».
І, пачуўшы, народ здзіўляўся вучэнню Яго.
І, чуючы гэта, людзі дзівіліся з вучэння Яго.
А фарысеі, пачуўшы, што Ён зму́сіў садукеяў замаўча́ць, сабра́ліся разам.
Тады фарысеі, чуючы, што Ён змусіў садукеяў замаўчаць, сышліся разам.
І спытаўся адзін з іх, законнік, спакуша́ючы Яго і ка́жучы:
І адзін з іх, заканазнавец, выпрабоўваючы Яго, спытаў:
Настаўнік! якая за́паведзь найбо́льшая ў законе?
«Настаўнік, якое найважнейшае прыказанне ў законе?»
Іісус жа сказаў яму: «узлюбí Госпада Бога твайго ўсім сэ́рцам тваім, і ўсёю душою тваёю, і ўсім разуме́ннем тваім».
Той жа гаворыць яму: «Любі Госпада, Бога твайго, усім сэрцам тваім, усёй душой тваёй, усім розумам тваім;
Гэта першая і найбо́льшая за́паведзь.
гэта найважнейшае ды першае прыказанне.
А другая падо́бная да яе: «узлюбí бліжняга твайго, як само́га сябе».
Другое, падобнае гэтаму: любі блізкага свайго, як сябе самога.
На гэтых дзвюх за́паведзях грунту́ецца ўвесь закон і прарокі.
На гэтых двух прыказаннях грунтуецца ўвесь закон і прарокі».
Калі ж сабра́ліся фарысеі, запыта́ў у іх Іісус:
Калі сабраліся фарысеі, спытаўся ў іх Ісус,
што вы ду́маеце пра Хрыста? чый Ён сын? Кажуць Яму: Давідаў.
кажучы: «Што думаеце пра Хрыста? Чый Ён Сын?» Кажуць яму: «Давіда».
Кажа ім: як жа Давід па натхне́нню Духа Госпадам Яго называе, калі кажа:
Сказаў ім: «Як жа тады Давід у Духу называе Яго Госпадам, кажучы:
«сказаў Гасподзь Госпаду майму: сядзí правару́ч Мяне, пакуль пакладу́ ворагаў Тваіх у падно́жжа ног Тваіх»?
“Сказаў Госпад Госпаду майму: “Сядзь праваруч Мяне, аж дакуль пакладу непрыяцеляў Тваіх пад ногі Твае”?
Дык вось, калі Давід называе Яго Госпадам, я́к гэта Ён сын яму?
Дык калі Давід называе Яго Госпадам, як жа Ён ёсць Сынам яго?»
І ніхто не мог адказа́ць Яму ні слова; і не смеў ужо ніхто з таго дня задаваць Яму пытанні.
І ніхто не мог Яму адказаць слова, ніхто таксама не адважыўся ад таго дня болей пытацца ў Яго.