Выслоўяў Саламонавых 13 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Васіля Сёмухі → Біблія Скарыны (Бразгуноў)
Мудры сын слухае бацькавых настаўленьняў; а насьмешнік ня слухае засьцярогаў.
Ад плоду вуснаў сваіх чалавек спажывае дабро, а душа здраднікаў закона — зло.
Хто захоўвае вусны свае, той захоўвае душу сваю, а хто шырока свой рот разьзяўляе, таму бяда.
Душа гультая жадае, але марна: а душа руплівых насыціцца.
Праведнік ненавідзіць ілжывае слова, а бязбожны сарамаціць і ганьбіць сябе.
Праўда ахоўвае беззаганнага ў дарозе, а бязбожнасьць губіць грэшнікаў.
Сёй-той выдае сябе за багатага, а ў яго нічога няма; другі сябе за беднага, а ў яго багацьця многа.
Багацьцем сваім чалавек адкупляе жыцьцё сваё, а бедны і пагрозы ня чуе.
Сьвятло праведных весела гарыць; а сьветач бязбожных тухне.
Ад пыхі паходзіць разлад, а ў тых, што раяцца, — мудрасьць.
Багацьце ад марнасьці памяншаецца, а хто зьбірае працаю, памнажае яго.
Надзея, якая доўга ня праўдзіцца, стамляе сэрца, а жаданьне, якое споўнілася, — як дрэва жыцьця.
Хто пагарджае словам, той робіць шкоду сабе; а хто баіцца запаведзі, будзе ўзнагароджаны.
Навука ў мудрага — крыніца жыцьця, якая аддаляе ад сьмерці.
Добры розум дае зычлівасьць; а дарога бязбожных цьвёрдая.
Кожны разумны дзее зь веданьнем, а немысель выстаўляе на паказ дурасьць.
Неразумны пасол трапляе ў бяду, а верны пасланец — ратунак.
Галеча і ганьба таму, хто пагарджае навукай; а хто трымаецца настаўленьня, пашанаваны будзе.
Жаданьне, якое споўнілася, — прыемнае душы; агідна неразумнаму ўхіляцца ад зла.
Хто сябруе з мудрым, будзе мудры; а хто сябруе зь неразумнымі, разбэсьціцца.
Грэшнікаў даганяе зло, а праведнікам дасца дабро.
Добры пакідае спадчыну і ўнукам, а багацьце грэшніка зьберагаецца праведнаму.
Шмат хлеба бывае і на палетку ў бедных; але маёмасьць гіне ад бяспраўя.
Хто шкадуе дубца свайго, той ненавідзіць сына; а хто любіць, той змалку карае яго.
Праведнік есьць да сытасьці, а жывот бязбожных церпіць нястачы.
