Выслоўяў Саламонавых 16 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Чарняўскага 2012
Прыгатова сэрца ў чалавека, але адказ языка ад СПАДАРА.
Чалавечае — гэта рыхтаваць душу, а ад Госпада — адказ языка.
Усі дарогі людзіны чыстыя ў ваччу ейным, але СПАДАР важа духі.
У вачах чалавека ўсе яго дарогі чыстыя, але Госпад разглядае душы.
Узвалі справы свае на СПАДАРА, і думкі твае здойсьняцца.
Паручы Госпаду свае справы — і споўняцца твае намеры.
СПАДАР учыніў усе дзеля Сябе; і нават нягоднага — на дзень ліха.
Усё зрабіў Госпад згодна Свайму ўласнаму намеру, таксама і бязбожніка зберагае на ліхі дзень.
Агіда СПАДАРУ кажны пыхаты сэрцам; можна паручыцца, што ён не застанецца непакараным.
Агіднасць для Госпада — усякі фанабэрысты чалавек; напэўна, можна паручыцца: ён не будзе беспакараны.
Міласэрдзям а праўдаю адзержуюць залашчаньне за бяспраўе, і боязьнь СПАДАРА адводзе ад благога.
Міласэрнасцю і праўдай адкупляецца несправядлівасць, і ў страху Госпада — ухіленне ад ліха.
Як дарогі людзіны падабае СПАДАР, Ён годзе зь ёю нават непрыяцеляў ейных.
Калі дарогі чалавека падабаюцца Госпаду, таксама і непрыяцеляў яго навяртае Ён да згоды.
Валей малое із справядлівасьцю, чымся вялікі прыбытак бяз права.
Лепш малае са справядлівасцю, чым многія набыткі — без справядлівасці.
Сэрца людзіны абдумае дарогу сваю, але СПАДАР кіруе сіг ейны.
Сэрца чалавека плануе дарогу яго, але Госпад кіруе яго крокамі.
Калі натханы рассудак у вуснах караля, не хвальшуе рот ягоны на судзе.
На вуснах цара — натхненне, не памыляцца вусны яго ў прыказанні.
Верныя бязьмен а шалькі — СПАДАРОВЫ; усі камяні ў хатулю работы Ягонае.
Груз і вага Госпада — справядлівыя, і справа Яго — усе камяні ў мяшку.
Агіда каралём рабіць нягоднасьць, бо пасады мацуюцца справядлівасьцю.
Грэбуюць цары дзейнічаць бязбожна, бо трон умацоўваецца справядлівасцю.
Упадабаньне каралём вусны справядлівыя, і гукаючага пасьцівасьць ён любе.
Ласка цароў — вусны справядлівыя; хто гаворыць праўду, таго будуць любіць.
Гнеў каралеўскі — пасланцы сьмерці, але мудрая людзіна ўлашча яго.
Гнеў цара — вяшчун смерці, і супакоіць гнеў чалавек мудры.
У сьвятліні віду каралёвага — жыцьцё, і зычлівасьць ягоная, як булак познага дажджу.
У святле аблічча царскага — жыццё, і ласка яго — як дождж доўгачаканы.
Валей прыдбаць мудрасьць, чымся добрае золата; і прыдбаць розум, чымся выборнае срэбра.
Валодаць мудрасцю — значна лепш, чым золатам; а набываць разважлівасць — больш каштоўна, чым срэбра.
Гасьцінец пасьцівых — адступіць ад благога; хто сьцэражэць дарогу сваю — сьцеражэць душу сваю.
Сцежка справядлівых — ухіляцца ад ліха; хто беражэ шлях свой — вартаўнік душы сваёй.
Перад патрышчаньням — гордасьць, і пыха — перад упадкам.
Знішчэнню папярэднічае фанабэрыстасць, а перад пагібеллю — пыхлівасць духа.
Валей быць пакорным ізь беднымі, чымся дзяліць здабытак із гордымі.
Лепш скарыцца з пакорлівымі, чым здабычу дзяліць з фанабэрыстымі.
Разумны ў справах знаходзе дабро, і хто спадзяецца на СПАДАРА — шчасьлівы.
Вучоны ў слове знойдзе дабро, і хто ўскладае надзею на Госпада — шчаслівы.
Мудрага сэрцам назавуць разважным, і саладзіня вуснаў павялічае навуку.
Хто сэрцам мудры — будзе звацца разважлівым; а слодыч вуснаў памножыць веды.
Жарало жыцьця розум маючаму яго, але навука дурных дурнота.
Крыніца жыцця — вучонасць таго, хто валодае ёю; бязглуздасць — кара для бязглуздых.
Сэрца мудрага вуча вусны ягоныя і вуснам ягоным дадаець веды.
Сэрца мудрага навучыць вусны яго і памножыць веды ў вуснах яго.
Прыемныя словы — скрыль мёду, салодкія душы і лек касьцём.
Складная мова — соты мядовыя, слодыч для душы і здароўе для цела.
Бывае, дарога дзеля людзіны простаю, але канец яе — дарогі сьмерці.
Ёсць дарога, якая здаецца чалавеку вернай, а ўрэшце рэшт вядзе да смерці.
Гарапашнік — гарапашны сабе, бо рот ягоны сіле яго.
Душа таго, хто працуе, працуе для сябе, таму што прымушае яго ўласны рот.
Людзіна веляла капае ліха, і на вуснах ейных пякучае цяпло.
Чалавек бязбожны падбухторвае да ліха, і ў вуснах яго — быццам агонь, што палымнее.
Крутадух сее нязгоду, і шаптун разлучае прыяцеляў.
Чалавек ліхі выклікае сваркі, а той, хто наракае, раз’ядноўвае сяброў.
Гвалтоўнік надзе прыяцеля свайго і вядзець яго на нядобрую дарогу,
Несправядлівы чалавек ашуквае сябра свайго і вядзе яго на нядобрую дарогу.
Жмура вочы свае, каб выдумляць крутадушнасьць; кратаючы вуснамі сваімі, дзее ліха.
Міргаючы вачамі, ён абдумвае крывадушнае і, сціскаючы вусны свае, рыхтуе ліха.
Карона харашыні — сівізна, на дарозе справядлівасьці знаходзяць яе.
Вянок годнасці — сівізна, якую можна знайсці на шляхах справядлівасці.
Валей памальны да гневу, чымся дужасіл; і валодаючы духам сваім, чымся бяручы места.
Той, хто трывае, — лепей за дужага чалавека, а той, хто кіруе душой сваёю, — за заваёўніка гарадоў.
Жэрабя кідаюць у заўлоньне, але ад СПАДАРА ўвесь суд яго.
Жэрабя кідаецца ў крысо, але рашаецца Госпадам.
