Выслоўяў Саламонавых 14 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Чарняўскага 2012
Мудрыя жонкі ладзяць дом, але дурныя бураюць яго рукамі сваімі.
Мудрая жонка будуе дом свой, а неразумная разбурыць яго сваімі рукамі.
Хто ходзе пасьціваю дарогаю, тый баіцца СПАДАРА, але крутадушны на дарогах сваіх грэбуе Ім.
Таго, хто ідзе вернай дарогай, адцураецца той, хто ідзе ганебным шляхам.
У вуснах дурнога атожыла пыхі, але вусны мудрых ахараняюць іх.
У вуснах бязглуздага — дубец пыхлівасці, а вусны мудрых берагуць іх.
Ідзе няма валоў, там ясьлі парожныя, але шмат прыбытку ад сілы вала.
Дзе няма быкоў, там стойла пустое; і шмат выгод — у моцы быка.
Праўдзівая сьветка ня будзе маніць, але сьветка манлівая нахукае маны.
Праўдзівы сведка не лжэ, а хітры сведка пашырае хлусню.
Скалазуб шукае мудрасьці, і не знаходзе; але веда лягкая таму, хто разумее,
Насмешнік шукае мудрасці і не знаходзіць, а для разважлівых веды даступныя.
Прайдзі ля неразумнае людзіны, і ня знойдзеш разумных вуснаў.
Ад бязглуздага чалавека адыдзі, бо не знойдзеш вуснаў разважлівых.
Мудрасьць разважных — знацьцё дарогі свае, дурнота ж дурных — ашука.
Мудрасць разумнага — пазнанне свайго шляху, а неразумнасць бязглуздых — блуканне.
Дурныя робяць насьмех ізь віны, але меж справядлівых — зычлівасьць.
Бязглуздыя не звяртаюць увагі на грэх, а сярод справядлівых застанецца ласка.
Сэрца знае гарчэль душы свае, і чужнік не падзеле яго радасьці.
Сэрца ведае гаркоту душы сваёй, і ў радасць яго не ўмяшаецца чужы.
Дом нягодных абурыцца, але будан пасьцівых закрасуе.
Дом бязбожнікаў разваліцца, а хорамы справядлівых будуць расці.
Бывае, дарога людзіне простаю, але канец яе — дарогі сьмерці.
Ёсць дарога, што здаецца чалавеку справядлівай, але ўрэшце рэшт вядзе яна да смерці.
І ў часе сьмеху баліць сэрца, і канцом самае радасьці бывае смутак.
Сэрца змешваецца з сумам нават у час смеху, а смутак захоплівае канец радасці.
Упорлівы сэрцам насыціцца дарогамі сваімі, а добрая людзіна — сваімі.
Шляхамі сваімі будзе задаволены бязглузды, а чалавек добры будзе вышэй за іх.
Просты вера кажнаму слову, але разважны разумее сьцежку сваю.
Легкаверны верыць кожнаму слову, а разважлівы абдумвае крокі свае.
Мудры баіцца й адхінаецца ад ліха, але дурны шалее й пэўны.
Мудры баіцца і пазбягае зла, а бязглузды злоўжывае і разлічвае на сябе.
Апрысак наробе дурноты, але людзіну нягодных задумаў ненавідзяць.
Нецярплівы зробіць бязглуздасць, а чалавек хітры — нявідны.
Простым спадзець дурнота, але разважныя каранаваны ведаю.
Легкаверныя авалодваюцца бязглуздасцю, а разважлівыя вызначаюцца ведамі.
Благія паклоняцца добрым, нягодныя — у брамах справядлівага.
Ліхія схіляюцца перад добрымі, а бязбожнікі — перад дзвярамі справядлівых.
Нават прыяцель ненавідзе беднага, але шмат любячых багатага.
Бедны будзе нявідны нават для свайго самага блізкага, а ў багатых — шмат сяброў.
Хто грэбуе прыяцелям сваім, грэша; але шчасьлівы, хто міласэрны да беднага.
Хто адцураецца блізкага свайго — грашыць, а хто шкадуе бедных — шчасны.
Ціж ня мыляцца задумляючыя ліха? але міласэрдзе а праўда ў тых, што думаюць праз дабро.
Ці не блукаюць тыя, што чыняць ліха? Міласэрнасць і праўда — для тых, хто робіць дабро.
З кажнае працы дастатак, але з пустое гаворкі адно нястача.
Ва ўсялякай працы будзе прыбытак, а слова вуснаў накіроўвае толькі да беднасці.
Карона мудрых ё багацьцям іхным, але дурата неразумных — дурнота.
Вянок мудрых — іх багацце, а неразумнасць бязглуздых — глупства.
Вывальняе душу праўдзівая сьветка, але ашуканьнік дзьмухае ашукаю.
Верны сведка вызваляе душы, а крывадушнік — пашырае хлусню.
У страху Божым моцная пэўнасьць, і дзеці ягоныя будуць мець прытулішча.
У шанаванні Госпада — цвёрдая ўпэўненасць, і сынам Яго будзе надзея.
Страх СПАДАРОЎ — жарало жыцьця, каб сьцерагчыся пасадак сьмерці.
Шанаванне Госпада — крыніца жыцця, што ўхіляецца ад путаў смерці.
У множасьці люду пазор каралёў, а як мала люду — зьнішчэньне князя.
У мностве народа — годнасць цара, у невялікай колькасці народа — пагібель валадара.
Памальны да гневу — вялікага розуму, але апрысак павялічае шал.
Хто цярплівы, тым кіруе вялікая разважлівасць; хто нецярплівы — павялічвае бязглуздасць.
Здаровае сэрца — жыцьцё целу, але завіднасьць — гніцьцё ў касьцёх.
Жыццё для цела — здароўе сэрца, зайздрасць — гніенне касцей.
Хто ўціскае беднага, зьневажае Стварыцеля яго; а хто сьціць Яго, мае міласэрдзе да беднага.
Хто гоніць беднага — той упікае яго Творцу; шануе Яго той, хто шкадуе бедных.
За ліха свае будзе адпіхнёны нягодны, але справядлівы пры сьмерці сваёй мае надзею.
Уласнай сапсаванасцю будзе забіты бязбожнік, а справядлівы спадзяецца на несапсаванасць сваю.
У сэрцу разумнага супачывае мудрасьць і сярод неразумных аказуецца.
У сэрцы разважлівага знаходзіцца мудрасць, а сярод бязглуздых яна знойдзецца?
Справядлівасьць павышае народ, а грэх — брыда людам.
Справядлівасць узвышае народ, а несправядлівасць — грэх народаў.
Зычлівасьць каралеўская да мудрага слугі, але гнеў ягоны на тога, што прычыняе сорам.
Дапушчаны да цара — разумны слуга, а гнеў выклікае той, хто дзейнічае ганебна.
