Лявіт 27 разьдзел

 

 

І гукаў СПАДАР Масею, кажучы:

 

Рече Господь к Моисееви, глаголя:

«Гукай да сыноў Ізраелявых і скажы ім: калі людзіна зробе абятніцу подле ацэны твае душаў СПАДАРУ;

 

«Ирци сыном Ізъраилевым: Человек, иже помолится и слюбит душу своюa Господу Богу, по цене да искупить ю.

Дык будзе ацэна твая мужчыны ад дваццацёх год да шасьцьдзясят год, і будзе ацэна твая пяцьдзясят сыкляў срэбных, подле сыкля сьвятыні.

 

Будет ли поглавие мужское от двадцети лет и вышей, даже до шестидесяти летъ, той дасть пятьдесятъ сиклевъ сребра по вазе храму Божия;

Калі ж гэта жонка, дык ацэна твая мае быць трыццаць сыкляў.

 

естъли же будеть поглавие женское, то да дасть тридесеть.

І каліж ад пяцёх год да дваццацёх год, дык будзе ацэна твая мужчыны дваццаць сыкляў і жонкі дзесяць сыкляў.

 

От пятого пакъ лета даже до два[д]цатого, будет ли мужескъ полъ, да дасть двадцеть сиклевъ, а женескъ полъ десеть.

І калі ад месяца і да пяцёх год, дык будзе ацэна твая мужчыны пяць сыкляў срэбра і жонкі ацэна твая тры сыклі срэбла.

 

От единого же месеца даже до пятого лета, будет ли мужчина, дасть пять сиклев, а девица три.

І калі шасьцьдзясят год і вышэй, калі мужчына, дык будзе ацэна твая пятнанцаць сыкляў срэбра, а жонкі дзесяць сыкляў.

 

От шестидесяти пакъ лет и вышей, естли будеть мужъ, то дасть пятнадесеть сиклев, а жена десеть.

І калі бяднейшы ён за ацэну тваю, то пастанавіць яго перад сьвятаром, і сьвятар хай ацануе яго; сумерна з магчымасьцяй таго, хто робе абятніцу, хай ацануе яго сьвятар.

 

Аще ли же ест убогий и не можеть имети чимъ заплатити цены своея, да станеть предъ жерцемъ, и колико жрець на него возложить, еже может достати рука его, толико да дасть.

Калі ж гэта будзе статак, каторы абракаюць на аброк СПАДАРУ, то ўсе, што дадзена СПАДАРУ, мае быць сьвята.

 

Говядо пак еже кто слюбует дати на жертву, Господу посвящено будет,

Ня маюць адмяняць яго й даваць благое за добрае, або добрае за благое; калі ж станецца, што хто адмене статчыну на статчыну, то й яна й даная за яе будзе сьвятая.

 

и не возможет его отменити ани лепшим, ани горшимъ; естъли же будеть отменено инымъ, тогда обое посвящено будеть Господу.

Калі ж будзе якая статчына нячыстая, каторую не абракаюць на аброк СПАДАРУ, то маюць пастанавіць статчыну перад сьвятаром;

 

Аще кто слюбуеть Богу дати скотину нечистую, еяже не подобаеть приносити в жертву предъ Господемъ, да приведеть ю ко жерцу,

І ацануе сьвятар яе, ці добрая яна, ці ліхая; і як ацануе сьвятар, так і мае быць.

 

той же да розсудит, добра ли чили зла, по тому поставить и цену ея.

Калі ж хто захоча выкупіць яе, то хай дадаець пятую часьць да ацэны твае.

 

Восхощет ли окупити той, онже ю привелъ, то да приложить еще к той цене пятую часть.

Калі хто пасьвячае дом свой як сьвятасьць СПАДАРУ, то сьвятар мае ацанаваць яго, ці добры ён, ці благі; і як ацануе сьвятар, так яно й станецца.

 

Человек, аще слюбуеть и отдасть домъ свой Господу Богу, да согледаеть его жрець, добрый ли ест чили злый, и по цене, якоже жрець установить, проданъ будеть.

Калі ж тый, хто пасьвяціў, захоча выкупіць дом свой, то хай дадасьць пятую часьць срэбла ацэны твае яго, і будзе ягоны.

 

Пакли бы той, онже отдал, хотел опять выплатити, да приложить пятую долю цены, и будеть имети домъ.

І калі з поля із свае дзяржавы пасьвяце хто СПАДАРУ, то ацэна твая мае быць подле меры сяўбы: за сяўбу гомэра ячменю пяцьдзясят сыкляў срэбла.

 

Естъли же кто поле свое во слюбу отдасть Господу Богу, по мере семеня, еже сеется на немъ, будеть и цена его: аще тридесет меръ посеется на немъ, то за пятьдесят сиклев сребра да продается поле.

Калі пяцьдзясятага ўгодкавага году пасьвячае хто поле свае, мае адбыцца подле ацэны твае.

 

Естъли скоро по лете отпущения отдасть поле Господу Богу, за что стояти будеть, за то да продается;

Калі ж па пяцьдзясятых угодках пасьвячае хто поле свае, то сьвятар мае разьлічыць срэбла подле год, засталых да ўгодкавага году, і мае паменшыць ацэну сваю.

 

пакли же по некоемъ времени, тогда по числу летъ, еже будуть даже до лета отпущения, по тому и цена да будеть — якоже жрець розочтеть и осудить, тако и цены от[ъ] иметь.

І калі чыста выкупіць поле тый, каторы пасьвяціў, то хай ён дадасьць пятую часьць срэбла ацэны твае, і яно застанецца за ім.

 

Естъли бы пакъ хотелъ выплатити поле той, онже Богу отдалъ, тогда приложить к тому пятую часть сребра, за что оценено, и будеть владети полемъ.

І калі ён ня выкупе поля, і будзе прадана поле іншаму чалавеку, то ўжо ня можна выкупіць.

 

Пакли же не восхощеть выплатити и некому иному было продано тое поле, той, онже былъ отдалъ, не будеть его мощи опять выплатити,

І будзе поле тое, калі яно ў вугодкі адыйдзе, сьвятасьцю СПАДАРУ, як поле пасьвячанае; сьвятару станецца дзяржаньне яго.

 

понеже егда приидеть лето отпущения, посвящено будеть Господу Богу; имение же, Богу отданое и посвященное, прилежати будеть ко жеръцем.

А калі поле куплі свае, каторае не з палёў ягонага дзяржаньня, ён пасьвяце СПАДАРУ,

 

Естъли пак кто слюбомъ отдасть поле свое закупленое, а не отчизное, Господу Богу,

Дык паліча яму сьвятар колькасьць ацэны аж да ўгодкавага году, і мае ён аддаць подле ацэны ў тым жа дню, сьвятасьць СПАДАРУ.

 

да установить жрець цену ему по числу летъ даже до лета отпущения, и выкупить той, онже отдал был поле Господу.

Пяцьдзясятага ўгодкавага году зьвернецца тое поле да тога, у кога яно было куплена, каму належа дзяржаньне тае зямлі.

 

И внегда же приидеть лето отпущения, то достанется поле первому господину его, онже запродалъ былъ отчизну свою.

Кажная ж ацэна твая мае быць подле сыклю сьвятыні, дваццаць ґер мае быць у сыклю.

 

Всякая цена да будет важена сиклемъ храму Божия, сикль двадцеть сребреникъ поважит.

Адно першака, каторы подле першародзтва належа СПАДАРУ із статку, ня мае ніхто пасьвячаць; ці вол гэта, ці авечка, СПАДАРОВЫ яны.

 

Первороженыхъ во скотех, еже прислушають на Господа Бога, никтоже возможеть слюбовати или посвещевати, буди то от воловъ или от овець, понеже Божие суть вси.

Калі ж статак нячысты, то мае выкупіць подле ацэны твае і дадаць да тога пятую часьць; калі ня выкупе, то мае прадаць подле ацэны твае.

 

Пакли будеть нечисто, еже не годится приносити на жертву, да искупить е по цене его и придасть пятую долю надъ цену. Естъли ж не восхощеть выплатити, то да продадуть иному по первой цене его.

Толькі ўсе пасьвячанае, каторае хтось пасьвяціў бы СПАДАРУ з усёга, што яго, з чалавека, ці із статчыны, ці з поля свайго дзяржаньня, — не прадаецца а не выкупляецца. Усе пасьвячанае сьвятое сьвятых яно СПАДАРУ.

 

Все, еже посвятится Господу Богу, буди то человекъ или скотина, или поле, да не продается и нижь можеть выплачено быти. Что убо единова посвящено ест, святое святыхъ будеть Господьне,

Усе пасьвячанае, што пасьвячаюць людзі, не выкупляецца, напэўна памрэць.

 

и все посвященное, иже приносится от человека, не искупится, даже и умреть.

І ўсялякая дзесяціна зямлі, ізь сяўбы зямлі і з пладоў дзерва належа СПАДАРУ; гэта сьвятасьць СПАДАРУ.

 

Вси десятины земли, буди то от житъ или от овощов, Божии суть и Ему посвещаются.

Калі ж хто захоча выкупіць дзесяціну сваю, то мае дадаць да яе пятую часьць.

 

Естъли же кто восхощеть выплатити десятины свое, придасть пятую часть их.

І ўсялякая дзесяціна з буйнога й драбнога статку, з усёга, што прыходзе пад кіям, дзясятая часьць будзе сьвятасьць СПАДАРУ.

 

Вси десятины воловъ, овець и козъ, еже идуть подъ жезлъ пастыревъ, что з нихъ в число десятое приидеть, посвящено будеть Господу,

Ня маюць разглядаць, добрае, ці благое, і ня маюць адмяняць яго; калі ж хто адмене яго, то й само яно й данае на адмену будзе сьвятым, і ня можа быць выкуплена».

 

да не отбирается доброе и ни злое и ни изменится едино за другое; пакли же кто отменить едино за другое, то обое посвящено будеть Господу».

Гэта расказаньні, каторыя расказаў СПАДАР Масеям на гары Сынаю сыном Ізраелявым.

 

Сие суть заповеди, еже заповеда Господь Моисееви ко сыном Ізраилевым на горе Синай.