Лявіт 20 разьдзел

 

 

І гукаў СПАДАР Масею, кажучы:

 

И рече Господь Моисееви, глаголя:

«І сыном Ізраелявым скажы: кажная людзіна із сыноў Ізраелявых і з чужнікоў, што жывуць у Ізраелю, каторая дасьць із насеньня свайго Молоху, тая хай сьмерцю памрэць; люд зямлі хай укамянуе яе.

 

«Сие да речеши сыномъ Ізраилевымъ: Человекъ от людей Ізраилевыхъ или приходъ, иже посреди ими естъ, онже бы принесъ сына своего или дщеру кумиру Молоху, смертию да умреть, людие земли камениемъ да убиють его.

І Я зьвярну від Свой на людзіну тую, і выгублю яе з пасярод люду яе, бо з насеньня свайго яна дала Молоху, каб плюгавіць сьвятыню Маю й будзеніць сьвятое імя Мае.

 

Азъ же поставлю лице Свое напротиву ему и выкореню его от людей Моихъ, прото иже далъ естъ от роду своего кумиру Молоху и посквернилъ храмъ Мой, и огнюсилъ имя светое Мое.

І калі заплюшча люд зямлі вочы свае на людзіну тую, як яна дасьць із насеньня свайго Молоху, і ня зробе ёй сьмерці;

 

Естъли же бы пак людие земли прозрели тое и легце собе важили приказание Мое, и отпустили бы человека того живого, онже родъ свой приношаше кумиру Молоху, не хотяще убити его,

Дык Я зьвярну від Свой на людзіну тую й на радзіму ейную, і выгублю яе і ўсіх бязулячых сьледам за ёй, каб бязульна не хадзіць сьледам за Молохам, з пасярод люду іхнага.

 

то Азъ упру лице Свое напротиву человека того и напротиву племеню его и погублю и того, и всехъ призволяющихъ ему, да бы кланялся кумиру Молоху от среды людей своихъ.

І каторая душа зьвернецца да выгукаючых мерцьвякоў а да знахараў, каб бязульна хадзіць сьледам за імі, то Я зьвярну від Свой на тую душу, і выгублю яе з пасярод люду ейнага.

 

Человекъ, онже бы шолъ ко чародейникомъ и къ гадачемъ а с ними ся радилъ, поставлю лице Мое напротиву ему и выкореню его от серды людей Моих.

І пасьвячайце сябе, і будзьце сьвятыя, бо Я СПАДАР, Бог ваш.

 

Посветитеся жъ и будите святи, понеже свят есмъ: Азъ Господь, Богъ вашъ!

І дзяржыце ўставы Мае і паўніце іх: Я СПАДАР, Каторы пасьвячае вас.

 

Соблюдите заповеди Мое и наполните е: Азъ Господь, освещаяй васъ!

Калі якая людзіна будзе клясьці айца свайго і маці сваю, тая сьмерцю памрэць. Айца свайго й маці сваю ён клёў, кроў ягоная на ім.

 

Кто бы злоречилъ отцу своему или матери, смертию да умреть, отцу убо своему или матери злоречил ест, кровь его да будеть на нем.

Альбо хто будзе чужаложыць із замужкаю; калі хто будзе чужаложыць із жонкаю прыяцеля свайго: няхай сьмерцю памрэць чужаложнік і чужаложніца.

 

Прелюбыдееть ли кто со женою ближнего своего, обадва — и прелюбыдей, и прелюбыдеица — смерътию да умруть.

І хто ляжа із жонкаю айца свайго, голасьць айца свайго адкрыў: сьмерцю памруць абое, кроў іхная на іх.

 

Кто бы лежалъ с мачехою своею и открылъ срамоту отца своего, смерътию да умрета оба, кровь их да будеть на нихъ.

Калі хто ляжа зь нявесткаю сваёю, сьмерцю памруць абое: зьмяшаньне зрабілі яны, кроў іхная на іх.

 

Естъли же кто спить з невесткою своею, обадва смертию да умруть, понеже безаконие учинили суть, кровь ихъ да будеть на нихъ.

І калі хто ляжа з мужчынаю ляжаньням жонкі, то абодва яны зрабілі агіду: сьмерцю памруць, кроў іхная на іх.

 

Аще кто ляжеть с мужеским поломъ ложемъ женъским, обадва превеликий грехъ спахали суть, протожъ обадва смертию да умруть, кровь их да будеть на нихъ.

Калі хто возьме сабе жонку й маці ейную: гэта бязулства; на цяпле маюць спаліць яго й іх, каб ня было бязулства меж вас.

 

Кто бы, поняв матерь, потомъ и дщеру ее понялъ за себе, срамотне учинилъ естъ: за жива да созженъa будеть ис ними, да не будеть такова греха велика межи вами.

І калі хто злучыцца із статчынаю: сьмерцю памрэць, а статчыну забіце.

 

Кто бы со скотиною случился, смертию да умреть, и скотина да убита будеть.

І калі жонка пойдзе да якое статчыны, каб злучыцца зь ёю, то забі жонку й статчыну: сьмерцю памруць, кроў іхная на іх.

 

Жена иже бы пребывала со скотиною, посполу с нею да убита будеть, кровь их на нихъ да будет.

Калі хто возьме сястру сваю, дачку айца свайго альбо дачку маці свае, і абача голасьць ейную, і яна абача голасьць ягоную: гэта сорам; няхай будуць яны выгублены перад ачыма сыноў люду свайго. Ён адкрыў голасьць сястры свае; бяспраўе свае панясець ён.

 

Естъли же кто поиметь сестру свою, дщеру отца своего или дщеру матери своея, и согледаеть срамоту ея, а она узрить стыд брата своего, безаконие претяжкое учинили суть, убиты да будут предо всеми людми, яко срамоту свою открили суть, и понесуть безаконие свое.

Калі хто ляжа із жонкаю ў часе жаноцкага ейнага, і адкрые голасьць яе, то ён агаліў вытакі яе, і яна агаліла вытак крыві свае; дык абое яны хай будуць выгублены з пасярод люду свайго.

 

Кто бы лежалъ со женою в месечной немощи ея и объявилъ мерзость кровотоку ее, да убита будуть оба и потребятся от людей моихъ.

І голасьці сястры маці свае й сястры айца свайго не адкрывай, бо таковы агаляе блізкога свайго; бяспраўе свае панясуць яны.

 

Стыду сестры отца своего и сестры матери своея да не обънажиши; аще учиниши сее, мерзость тела своего открили есте, протож понесуть обадва грехъ свой.

Хто ляжа зь дзядзінаю сваёю, тый адкрыў голасьць дзядзі свайго: грэх свой панясуць яны, бязьдзетныя памруць.

 

Естъли же бы кто лежалъ со женою дяди своего по отци или по матери и обнажилъ срамоту племени своего, понесуть обадва грехъ свой а умруть без чадъ.

Калі хто возьме жонку брата свайго: гэта адлучэньне; ён адкрыў голасьць брата свайго, бязьдзетныя будуць яны.

 

Кто бы понялъ жену брата своего, неслушное дело учинилъ, яко открилъ естъ срамоту брата своего, сего ради безчаденъ будеть.

І дзяржыце ўсі ўставы Мае а ўсі суды Мае, і паўніце іх, і ня вырыгае вас ізь сябе зямля, да каторае Я вяду вас, каб жылі ў ёй,

 

Соблюдите ж заповеди Моя и суды и наполните е, да и васъ не вывержеть ис себе земля, до неяже вниидете жити на ней.

І не хадзіце ў вуставах народу, каторы я высылаю ад віду вашага; бо гэта ўсе рабілі яны, і збрыдзілі яны Імне.

 

Не ходите жъ по обычаехъ погановъ, ихже Азъ выжену пред вами, вся бо мерзости сия они суть чинили, протожъ в ненависти имеахъ их.

І сказаў Я вам: "Вам спадзець зямля іхная, і вам дам на спадак зямлю, у каторай цячэць малако а мёд". Я СПАДАР, Бог ваш, Каторы адрозьніў вас ізь людаў.

 

Вам же глаголю: владейте землею их, юже дамъ вамъ в достоание, землю, текущую млекомъ и медомъ. Азъ есмъ Господь, Богъ вашъ, иже отделихъ васъ от иныхъ народовъ!

І адрозьнюйце статак чысты ад нячыстага і птушку чыстую ад нячыстае, і не рабіце абрыднымі душаў сваіх статкамі птушкаю і ўсім, што зямля рое, што адрозьніў Я вам, як нячыстае.

 

Сего ради и вы отделите скотъ чистый от нечистаго и птици чистые от нечистых, да не поскверните душ вашихъ во скотехъ и во птицахъ, и во всехъ гадехъ, ползающих на земли, еже поведахъ вамъ нечиста быти.

І будзьце Імне сьвятыя; бо Я сьвяты СПАДАР, і Я адрозьніў вас ізь людаў, каб вы былі Мае.

 

Будте жъ Ми святи, яко Азъ святъ есмъ, Господь, Богъ вашъ, и отделихъ васъ от иныхъ языковъ, да будете Мои.

А мужчына альбо жонка, калі будзе памеж іх выгукаючы мерцьвякоў альбо знахар, сьмерцю памруць; укамяную іх, кроў іхная на іх».

 

Мужъ или жена, ониже бы имели духа чародейнаго или вещаго, смертию да умруть, камением да побиють ихъ, кровь их будеть на нихъ».