Лукаша 23 разьдзел

 

 

І ўстала ўсё мноства іх, і павялі Яго да Пілата,

 

І, калі ўзнялася ўсё мноства іх, павялі Яго да Пілата.

і пачалí абвінава́чваць Яго, гаворачы: мы вы́явілі, што Ён падбухто́рвае народ наш і забараня́е даваць пада́так ке́сару, называ́ючы Сябе Хрыстом Царом.

 

І пачалі Яго вінаваціць, кажучы: «Мы выявілі, што Ён бунтуе наш народ, і забараняе плаціць падатак цэзару, і называе сябе Хрыстом Царом».

Пілат запытаў Яго, ка́жучы: Ты Цар Іудзейскі? Ён жа сказаў Яму ў адказ: ты кажаш.

 

Дык спытаўся ў Яго Пілат, кажучы: «Ты — Цар Юдэйскі?» А Ісус, адказваючы, гаворыць: «Ты кажаш».

І Пілат сказаў першасвятара́м і народу: я не знахо́джу нія́кай віны́ ў Гэтым Чалавеку.

 

І гаворыць Пілат першасвятарам і народу: «Я не знаходжу ніякай віны ў гэтым чалавеку».

Але яны настойвалі, ка́жучы, што Ён бунту́е народ, навуча́ючы па ўсёй Іудзеі, пачаўшы з Галілеі аж дасю́ль.

 

Але яны настойвалі, кажучы: «Ён бунтуе народ, навучаючы па ўсёй Юдэі, пачынаючы ад Галілеі аж дасюль».

Пілат жа, пачуўшы пра Галілею, спытаўся: хіба́ Гэты Чалавек Галіле́янін?

 

А Пілат, чуючы гэта, спытаўся, ці гэты чалавек Галілеец,

І, даве́даўшыся, што Ён з улада́нняў Ірадавых, паслаў Яго да Ірада, які таксама быў у Іерусаліме ў тыя дні.

 

і, калі даведаўся, што Ён з-пад улады Ірада, адаслаў Яго да Ірада, які сам быў тымі днямі ў Ерузаліме.

Ірад жа, уба́чыўшы Іісуса, вельмі ўзра́даваўся, бо ён даўно ўжо хацеў бачыць Яго, паколькі чуў пра Яго многа і спадзява́ўся ўбачыць нейкае знаме́нне, Ім здзе́йсненае;

 

Ірад, убачыўшы Ісуса, вельмі ўзрадаваўся: бо ад даўняга часу прагнуў убачыць Яго, бо многа пра Яго чуў і спадзяваўся ўбачыць, што Ім будзе зроблены які-небудзь знак.

і задаваў Яму шмат пытанняў, але Ён нічога не адказваў яму.

 

І задаваў Яму многа пытанняў, але Ён яму нічога не адказаў.

І стаялі першасвятары́ і кніжнікі, і заця́та абвінава́чвалі Яго.

 

А першасвятары і кніжнікі ўвесь час стаялі там, вінавацячы Яго.

А Ірад са сваімі воінамі, знява́жыўшы Яго і наглумíўшыся, апрану́ў Яго ў светлую адзе́жу і адасла́ў Яго да Пілата.

 

Тады Ірад выказаў Яму пагарду разам з войскам сваім і пасмяяўся, апрануўшы Яго ў белыя шаты, і адправіў да Пілата.

І зрабіліся пры́яцелямі між сабою Пілат і Ірад у той дзень; ране́й жа мелі варо́жасць адзін да аднаго́.

 

І сталіся ў той дзень Ірад і Пілат сябрамі, бо перад тым варагавалі між сабой.

Пілат жа, склíкаўшы першасвятаро́ў, і начальнікаў, і народ,

 

А Пілат, пазваўшы першасвятароў, начальнікаў і народ,

сказаў ім: вы прывялі да мяне Гэтага Чалавека, Які нібы́та бухто́рыць народ; і вось я перад вамі рассле́даваў і не знайшоў у Чалавеку Гэтым ніякай віны з таго, у чым вы Яго абвінава́чваеце;

 

сказаў ім: «Вы выдалі мне гэтага чалавека, быццам ён бунтуе народ, і вось, я, распытваючы ў вашай прысутнасці, не знайшоў у гэтым чалавеку ніякай віны ў тым, у чым вы вінаваціце Яго;

і Ірад таксама, бо я пасылаў да яго , і вось нічога ва́ртага смерці не зро́блена Ім;

 

таксама і Ірад, бо адаслаў Яго да нас. І вось, не даведзена Яму нічога, вартага смерці.

таму, пакара́ўшы Яго, адпушчу́.

 

Таму, пакараўшы, я адпушчу Яго». (17)

А яму трэба было́ дзе́ля свя́та адпусцíць ім аднаго вя́зня.

 

Дык увесь натоўп закрычаў: «Забі Яго, а адпусці нам Барабу»,

Але яны закрычалі ўсе разам, ка́жучы: смерць Яму! адпусці ж нам Вара́вву.

 

а той быў кінуты ў вязніцу за паўстанне ў горадзе і забойства.

А той быў за нейкі бунт, учы́нены ў горадзе, і забойства паса́джаны ў цямнíцу.

 

Затым паўторна прамовіў Пілат да іх, хочучы адпусціць Ісуса,

І зноў Пілат узвы́сіў голас, хочучы адпусцíць Іісуса.

 

але яны крычалі, кажучы: «Укрыжуй, укрыжуй Яго!»

Але яны крычалі, ка́жучы: распнí, распнí Яго!

 

Ён трэці раз сказаў ім: «Што Ён зрабіў благога? Не знайшоў я ў Ім нічога, вартага смерці; дык пакараю Яго і адпушчу».

І трэці раз сказаў ім: якое ж зло ўчынíў Ён? нічога ва́ртага смерці я не знайшоў у Ім; таму, пакара́ўшы Яго, адпушчу́.

 

Ды яны настойвалі, патрабуючы з крыкам, каб быў укрыжаваны, і ўзрастаў гармідар іх.

Яны ж настойвалі з моцнымі кры́камі, патрабу́ючы, каб Ён быў распя́ты; і перамаглí крыкі іх і першасвятаро́ў.

 

Тады Пілат прысудзіў выканаць іх  просьбу:

І Пілат вырашыў, каб было́ паводле патрабава́ння іх,

 

адпусціў ім таго, хто за бунт і за забойства быў кінуты ў вязніцу, якога  дамагаліся, а Ісуса выдаў на іх волю.

і адпусцíў паса́джанага за бунт і забойства ў цямнíцу, якога яны прасíлі, а Іісуса аддаў на іх волю.

 

І, калі вялі Яго, спынілі нейкага Сімона з Цырэны, які ішоў з вёскі, і ўсклалі на яго крыж, каб нёс яго за Ісусам.

І калі павялí Яго, то, забра́ўшы нейкага Сíмана Кірыне́яніна, які ішоў з поля, ускла́лі на яго крыж, каб нёс за Іісусам.

 

Ішоў за Ім вялікі натоўп людзей і жанчыны, якія плакалі і галасілі.

І ўслед за Ім ішло вялікае мноства народу і жанчын, якія рыда́лі і галасíлі па Ім.

 

Ісус жа, павярнуўшыся да іх, сказаў: «Дочкі Ерузалімскія, не плачце дзеля Мяне, але дзеля сябе саміх плачце ды дзеля сыноў вашых,

Абярну́ўшыся да іх, Іісус сказаў: дочкі Іерусалімскія! не плачце па Мне, а плачце па сабе́ і дзе́цях вашых;

 

бо вось надыходзяць дні, калі будуць казаць: «Шчасныя няплодныя і ўлонні, што не нарадзілі, ды грудзі, якія не кармілі малаком».

бо вось надыхо́дзяць дні, у якія скажуць: «блажэ́нныя няпло́дныя, і ўло́нні, якія не раджа́лі, і гру́дзі, якія не кармíлі»;

 

Тады стануць казаць гарам: «Валіцеся на нас», і ўзгоркам: «Схавайце нас»,

тады пачну́ць гаварыць гара́м: «упадзíце на нас», і ўзгоркам: «пакры́йце нас»;

 

бо калі з зялёным дрэвам гэта робяць, што станецца з сухім?»

бо калі з зялёным дрэвам гэта робяць, то з сухім што́ будзе?

 

Вялі з Ім таксама іншых двух злачынцаў, каб забіць іх.

Вялі ж з Ім яшчэ і двух злачы́нцаў, каб пакара́ць смерцю.

 

І, калі прыйшлі на месца, якое называецца Чараповае, там укрыжавалі Яго і разбойнікаў, аднаго праваруч, а другога леваруч ад Яго.

І калі прыйшлі на месца, зва́нае Ло́бным, там распя́лі Яго і злачынцаў, аднаго справа, а другога злева.

 

Ісус жа казаў: «Ойча, даруй  ім, бо не ведаюць, што робяць». І сапраўды, дзелячы адзенне Яго, кідалі жэрабя.

Іісус жа казаў: Ойча! дару́й ім, бо яны не ведаюць, што робяць. І, дзе́лячы адзе́жу Яго, кíдалі жэ́рабя.

 

І народ стаяў, прыглядаючыся. Кпілі з Яго і начальнікі, кажучы: «Іншых ратаваў, хай і Сябе выратуе, калі Ён — Хрыстос, выбраннік Божы».

І стаялі людзі і глядзелі. Насміха́ліся з імі разам і начальнікі, ка́жучы: іншых ратава́ў, няхай урату́е Само́га Сябе, калі Ён Хрыстос, Божы абраннік.

 

Таксама і жаўнеры здзекаваліся з Яго, падыходзячы і падаючы Яму воцат,

Глуміліся з Яго і воіны, падыхо́дзячы і падно́сячы Яму воцат,

 

і кажучы: «Калі Ты — Цар Юдэйскі, уратуй Сябе!»

і ка́жучы: калі Ты Цар Іудзейскі, то ўратуй Самога Сябе.

 

І быў над Ім надпіс: «Гэта Цар Юдэйскі».

Быў жа і надпіс напíсаны над Ім літарамі грэчаскімі, і рымскімі, і яўрэйскімі: гэта Цар Іудзейскі.

 

А адзін з разбойнікаў, што былі ўкрыжаваныя, блюзніў супраць Яго, кажучы: «Няўжо Ты — Хрыстос? Уратуй Самога Сябе і нас!»

І адзін з павешаных злачынцаў блюзне́рыў на Яго, ка́жучы: калі Ты Хрыстос, то ўрату́й Сябе і нас.

 

А другі, адказваючы, сварыўся на яго, кажучы: «Ты і Бога не баішся, хоць церпіш тую самую кару.

Другі ж у адказ, суніма́ючы яго, казаў: хіба́ ты не баішся Бога, бо сам на тое ж асу́джаны?

 

І мы ж справядліва, бо атрымліваем вартае ўчыненага! А Ён нічога благога не зрабіў».

Але мы — справядліва, бо нале́жнае за ўчы́нкі нашы атры́мліваем, а Ён нічога дрэ́ннага не зрабіў.

 

І казаў: «Ісусе, Госпадзе, узгадай мяне, калі прыйдзеш у Тваё Валадарства».

І сказаў Іісусу: памянí мяне, Госпадзі, калі пры́йдзеш у Царства Тваё.

 

І сказаў яму: «Сапраўды кажу табе: сёння будзеш са Мною ў раі».

І сказаў яму Іісус: праўду кажу табе, сёння са Мною будзеш у ра́і.

 

І было блізу шостай гадзіны, і цемра сталася па ўсёй зямлі аж да дзевятай гадзіны,

Было́ ж каля шостай гадзíны, і цемра была́ па ўсёй зямлі да гадзíны дзевятай;

 

і сонца знікла, і заслона святыні разадралася пасярэдзіне.

і паме́ркла сонца, і заве́са ў храме разадра́лася напала́м.

 

І, усклікаючы моцным голасам, Ісус гаворыць: «Ойча, у рукі Твае перадаю Дух Мой». І, сказаўшы гэта, сканаў.

І, ускры́кнуўшы моцным голасам, Іісус сказаў: Ойча! у ру́кі Твае аддаю́ дух Мой! І, сказаўшы гэта, вы́пусціў дух.

 

Сотнік, бачачы, што сталася, уславіў Бога, кажучы: «Гэты чалавек быў сапраўды Справядлівы».

Сотнік жа, убачыўшы, што адбыло́ся, прасла́віў Бога, ка́жучы: сапраўды́, Чалавек Гэты быў пра́ведны.

 

І ўвесь натоўп тых, што сабраліся на гэтае відовішча, і бачылі, што сталася, вярталіся, б’ючы сябе ў грудзі.

І ўсе людзі, якія сабра́ліся на гэтае відо́вішча, убачыўшы, што адбыло́ся, вярта́ліся, б’ючы́ сябе ў гру́дзі.

 

А здалёк стаялі ўсе знаёмыя Яго і жанчыны, што ішлі следам за Ім ад Галілеі, гледзячы на гэтае.

Усе ж знаёмыя Яго і жанчыны, якія прыйшлі следам за Ім з Галілеі, стаялі во́ддаль і глядзелі на гэта.

 

І вось, чалавек, імем Язэп, які быў членам рады, чалавек добры і справядлівы, —

І вось муж па íмені Іосіф, саве́тнік, чалавек добры і пра́ведны,

 

ён не згаджаўся з радай і іх учынкамі, — з Арыматэі, горада Юдэйскага, які чакаў Валадарства Божага,

які не далучы́ўся да рашэння і спра́вы іх, з Арымафе́і, горада Іудзейскага, і ён таксама чакаў Царства Божага;

 

ён прыйшоў да Пілата і прасіў цела Ісуса,

прыйшоўшы да Пілата, ён папрасіў це́ла Іісусава;

 

і, зняўшы, загарнуў у плашчаніцу і паклаў у высечанай магіле, у якой яшчэ ніхто не быў пакладзены.

і, зняўшы Яго, абгарну́ў плашчанíцаю і паклаў Яго ў магілу, вы́сечаную у скале́, дзе яшчэ ніхто не ляжаў.

 

І быў гэта дзень прыгатавання, і надыходзіла субота.

А дзень той быў пятніца, і настава́ла субота.

 

Падышлі таксама жанчыны, якія прыйшлі з Ім з Галілеі, і ўбачылі магілу і як пакладзена было цела Яго,

І, пайшоўшы ўслед, жанчыны, што прыйшлі з Ім з Галілеі, ба́чылі магілу і як было пакла́дзена це́ла Яго;

 

і, вярнуўшыся, прыгатавалі духмянасці і алеек, і нічога не рабілі ў суботу паводле прыказання.

вярнуўшыся, яны падрыхтава́лі духмя́насці і мíра; у суботу ж адпачыва́лі, паво́дле за́паведзі.