Эстэр 3 разьдзел

 

 

Пасьля гэтага ўзьвялічыў цар Артаксэркс Амана, сына Амадата, Вугэяніна, і ўзьнёс яго і паставіў сядзеньне ягонае вышэй за ўсіх князёў, якія ў яго;

 

По томъ царь Асверъ повышилъ ест Амана, сына Амадатова, онже былъ з роду Агагова, и воздвиже престолъ места его надо вси князи свои, еже имеаше;

і ўсе службіты пры цары, якія былі каля царскае брамы, кланяліся і падалі ніцма перад Аманам, бо так загадаў цар. А Мардахэй не кланяўся і ня падаў ніцма.

 

и вси слузи, иже быша на царскомъ дворе, падаху на колена пред Аманомъ и чтиху его, понеже такъ былъ имъ приказалъ царь. Самъ толико Мардохей не падаше предъ ним а ниже кланяшеся ему.

І казалі службіты царовыя, якія каля царскае брамы, Мардахэю: навошта ты пераступаеш загад царскі?

 

Тогда глаголаше к нему слузи царевы, седающие с нимъ предъ дверми полаты: «Прочто ты более иныхъ не послушаеши заповеди царевы?»

І як што яны казалі яму кожны дзень, а ён ня слухаў іх, дык яны данесьлі Аману, каб паглядзець, ці ўстоіць у слове сваім Мардахэй, бо ён паведаміў ім, што ён Юдэй.

 

И егда ему то часто молвяху, не послухаше ихъ. Поведели тое на него Аманови, хотяще зведати, пребудеть ли Мардохей во умыслу своемъ, понеже казаше имъ, глаголя: «яко Іудеанинъ есмъ».

І калі ўбачыў Аман, што Мардахэй ня кланяецца і ня падае ніцма перад ім, дык напоўніўся гневам Аман.

 

Тое зведавъ Аманъ и на око узревъ, иже не хощеть Мардохей пред нимъ падати на колена ани кланятися, розгневался на него вельми

І здалося яму нікчэмным накласьці руку на аднаго Мардахэя; але як што сказалі яму, зь якога народу Мардахэй, дык задумаў Аман вынішчыць ва ўсім царстве ўсіх Юдэяў, якія былі ва ўсім царстве Артаксэркса, як народ Мардахэеў.

 

а имелъ то якобы во ничтоже самого убити Мардохея; но прото не казалъ забити его, понеже слышалъ от слугъ царевыхъ, глаголющихъ, яко Іудеанина быти Мардохея. Сего ради более мыслилъ о томъ, ижебы погубилъ всехъ Іудеи, живущихъ въ странахъ царъства Асъверова.

У першы месяц, які ёсьць месяц Нісан, на дванаццатым годзе цара Артаксэркса, кідалі пур, г. зн. жэрабя, перад абліччам Амана дзень у дзень і месяц у месяц, і ўпала жэрабя на дванаццаты месяц, г. зн. на месяц Адар.

 

Тогда месеца перъваго, иже словеть по-еврейскии нисанъ, то естъ апрель, лета дванадесятого царства Асверова верженъ естъ жребей до сосуда, еже от Евреи нарицается фуръ, предъ Аманомъ, въ который бы месець и в который бы день имелъ побитъ быти весь родъ людей Іудейский. Тогда вынялъся ест месець дванадесятый, зовемый у Евреи адаръ, еже естъ мартъ.

І сказаў Аман цару Артаксэрксу: ёсьць адзін народ, раскіданы і расьсеяны паміж народамі па ўсіх вобласьцях царства твайго; і законы іх адрозьніваюцца ад законаў усіх народаў, і законаў цара яны ня выконваюць; і цару ня варта так пакідаць іх.

 

Потом Аманъ началъ молвити царю Асверу, глаголя: «Суть едины людие по всихъ странахъ царства твоего розпрашены и едины от другихъ отделены, новыхъ обычаевъ и закону поживают, к тому теже и царскихъ приказаней не слухають. И веси добре, иже не слушить то въ царстве твоем, абы таковые розници розмножалися с допущения свободы.

Калі цару будзе заўгодна, дык няхай будзе прадпісаньне вынішчыць іх, і дзесяць тысяч талантаў срэбра я зважу ў рукі прыстаўнікаў, каб унесьці ў скарбніцу царскую.

 

А протожъ, видить ли ся царю добро, да будуть вси побиты во единъ день и да десеть тысещей талентъ сребра отважу до скарбу твоего».

Тады зьняў цар пярсьцёнак свой з рукі сваёй і аддаў яго Аману, сыну Амадата, Вугеяніну, каб змацаваць указ супроць Юдэяў.

 

Тогда снял ест царь перстень с руки своея, еже носил, и далъ и Аманови, сыну Амадатову, от племени Агагова, врагу Іудейскому,

І сказаў цар Аману: аддаю табе гэтае срэбра і народ; зрабі зь ім як табе заўгодна.

 

и рече ему: «Сребро, еже слюбуеши дати до скарбу нашего, возми е собе, а тымъ людем учини, якоже хощеши».

І пакліканы былі пісцы царскія ў першы месяц, у трыццаты дзень яго, і напісана было як загадаў Аман, да сатрапаў царскіх і да начальнікаў над кожнай вобласьцю, і ў кожную вобласьць пісьмёнамі яе і да кожнага народу на мове яго: усё было напісана ад імя цара Артаксэркса і змацавана царскім пярсьцёнкам.

 

Тогда позвани суть писари царевы месеца перваго, апреля, во тринадесятый день того же месеца, и писали суть листы, якоже росказал имъ Аманъ, ко всимъ княземъ и врядникомъ до розноличныхъ земль и народовъ такъ, якобы кажный народъ и языкъ чести и разумети моглъ приказание царя Асвера.

І пасланы былі лісты праз ганцоў ва ўсе вобласьці цара, каб забіць, пагубіць і вынішчыць усіх Юдэяў, малога і старога, дзяцей і жанчын у адзін дзень, у трынаццаты дзень дванаццатага месяца Адара і маёмасьць іх зрабаваць.

 

И листы запечатаны были печатию царскою и розосланы суть послы царскими по всехъ странах, абы побили и выгубили всехъ Іудеовъ от мала и до велика, от млада и до стара, от мужа и до жены. А то все у единъ день, то естъ месеца дванадесятого, марта, тринадесятого дня того ж месеца, и имения их да бы побрали собе.

Сьпісак з указа аддаць у кожную вобласьць, як закон, абвяшчаны ўсім народам, каб яны былі гатовыя да таго дня.

 

Розумъ же листовъ былъ естъ сей: да бы вси страны ведали и зготовилися на той день тринадесятый по повелению цареву.

Ганцы выправіліся хутка з царскім загадам. Абвешчаны быў указ і ў Сузах, сталічным горадзе; і цар і Аман сядзелі і пілі, а горад Сузы быў у трывозе.

 

Тогда послове, иже были посланы, поспешили суть з листы, абы повеление царево наполнити; и в той же часъ заповедь царева объявлена естъ во граде Зузе. И Аманъ пиръ чиняше, а Іудеи, живущии во граде, плакали суть.