Эстэр 6 разьдзел

 

 

У тую ноч Гасподзь забраў сон у цара, і ён загадаў прынесьці памятную кнігу дзённых запісаў; і чыталі іх перад царом,

 

Нощъ же тую целую царь не можаше спати и прото казалъ пред ся принести летописец преднихъ бывшихъ речей; сее же егда пред нимъ чли,

і знойдзена запісанае там, як данёс Мардахэй на Гавату і Тару, двух еўнухаў царскіх, якія ахоўвалі парог, якія намышлялі накласьці руку на цара Артаксэркса.

 

дочлися до того места, яко Мардохей выстерегъ естъ царя, егда два постелники его, то естъ Вагтанъ и Таресъ, хотели убити царя Асъвера.

І сказаў цар: якая дадзена пашана і адрозьненьне Мардахэю за гэта? І сказалі хлопчыкі царовыя, якія служылі пры ім: нічога ня зроблена яму.

 

Сее внегда услышалъ царь, рече: «Яко суть почестовали его и что дали ему за таковую верность?» Отвещаша ему слузи его: «Ничтоже за то ему и по днесь не дано».

І сказаў цар: хто на двары? Аман прыйшоў тады на зьнешні двор царскага дома пагаварыць з царом, каб павесілі Мардахэя на дрэве, якое ён падрыхтаваў для яго.

 

В той же часъ спыталъ естъ царь слугъ своихъ, глаголя: «Кто естъ тамъ, у сеняхъ?» Аман убо пришолъ былъ пред полату цареву, да бы вшолъ ко царю, абы казалъ Мардохея обесити на шибеници, юже велелъ былъ ему уделати.

І сказалі хлопчыкі цару: вось, Аман стаіць на двары. І сказаў цар: хай увойдзе.

 

Отвещаша же царю слузи его, глаголюще: «Аманъ стоить въне предъ полатою». Тогда рече царь: «Пустите его семо».

І ўвайшоў Аман. І сказаў яму цар: што зрабіў бы таму чалавеку, якога цар хоча вылучыць пашанай? Аман падумаў у сэрцы сваім: каму іншаму захоча цар зрабіць пашану, акрамя мяне?

 

Егда внииде Аманъ, рече к нему царь: «Что слушить учинити мужу тому, егоже царь учтити хощеть?» Помыслив же Аманъ в серци своемъ, и имея за то, иже никого царь чтити не будеть, толико его,

І сказаў Аман цару: таму чалавеку, якога цар хоча вылучыць пашанаю,

 

рече царю: «Мужъ той, егоже царь учтити хощеть,

хай прынясуць вопратку царскую, у якую апранаецца цар, і прывядуць каня, на якім езьдзіць цар, пакладуць царскі вянок на галаву яму,

 

имат облечен быти в ризы царевы и воссажен на кон его оседланый, и взяти венець царский на главу свою.

і хай пададуць вопратку і каня ў руку аднаму зь першых князёў царскіх, — і апрануць таго чалавека, якога цар хоча вылучыць пашанаю, і вывядуць яго на кані на гарадскі пляц, і абвесьцяць перад ім, так робіцца таму чалавеку, якога цар хоча вылучыць пашанай!

 

И первый от старейшихъ князей царевыхъ да ведеть конь под ним, идя по граде и вопия: “Таковою честью будеть учестован, егоже царь чтити усхощеть”».

І сказаў цар Аману: зараз жа вазьмі вопратку і каня, як ты сказаў, і зрабі гэта Мардахэю Юдэю, які сядзіць каля царскае брамы; нічога не прапусьці з таго, што ты казаў.

 

Тогда рече ему царь: «Скоро поспеши, и возми ризы царевы и конь, и учини сее Мардохееви, Іудею, якоже реклъ еси, седящему пред враты двору нашего. Гледи жъ того, абы ничего, еже поведилъ, еси не поминулъ».

І ўзяў Аман вопратку і каня і апрануў Мардахэя, і вывеў яго на кані на гарадскі пляц і абвясьціў перад ім: так робіцца таму чалавеку, якога цар хоча вылучыць пашанаю!

 

Тогда Аманъ, взяв конь и ризы царевы, и облече и на торгу посреди града, и въсадилъ его на конь, и ведя под нимъ конь напредъ, вопиялъ естъ, глаголя: «Тое чти годенъ будеть той, егоже царь усхощеть чтити!»

І вярнуўся Мардахэй да царскае брамы. А Аман пасьпяшаўся ў дом свой, журботны і закрыўшы галаву.

 

И навратися Мардохей ко двору цареву ко вратомъ, Аман же скоро иде в дом свой, смутенъ сый и прикривъ главу,

І пераказаў Аман Зэрэшы, жонцы сваёй, і ўсім сябрам сваім усё, што здарылася зь ім. І сказалі яму мудрацы ягоныя і Зэрэш, жонка ягоная: калі з племені Юдэяў Мардахэй, празь якога ты пачаў падаць, дык не перасіліш яго, а, мабыць, упадзеш перад ім.

 

поведел естъ Заре, жене своей, и всемъ приетелемъ пригоду свою. К нему пак рекоша мудрыи друзи, с нимиже совещаваше, и жена его, глаголюще: «Естли же Іудеанин естъ Мардохей, пред нимже почалъ еси падати, то не одолееши ему, но скорушишися предъ лицемъ его».

Яны яшчэ гутарылі зь ім, як прыйшлі еўнухі цара і сталі прысьпешваць ісьці на гасьціну, якую прыгатавала Эстэр.

 

И еще имъ вкупе глаголющимъ, се, слузи от царя приидоша по него, абы шолъ без мешкания на пиръ съ царем, еже уготовала имъ Есферъ-царица.