Найвышэйшая песьня 1 разьдзел
Найвышэйшая песьня Саламонава
Пераклад Васіля Сёмухі → Біблія Скарыны (Вільня)
Найвышэйшая песьня Саламонава. Няхай вусны яго мяне пацалуюць! Бо лепшыя за віно твае ласкі.
— Поцалуй мя поцалованием уст своих. Яко лепшая суть милости твоя над вино, воннейшая над масти драгия.
Ад водару мазяў тваіх імя тваё — як разьлітае міра; таму і дзяўчаты цябе кахаюць.
Олей излиян — имя твое, сего для отроковици возлюбиша тебе. Тягни мя за собою, побегнем в добровонности мастей твоих.
Надзь мяне! Мы пабяжым за табою; — цар мяне ўвёў у харомы свае! Радавацца і весяліцца будзем з табою; — больш за віно будзем славіць пяшчоты; цябе годнасна любяць!
— Ввел ест мя царь в покои свое тайныи, возвеселимся и возрадуемся о тобе, помняще наперси твоя паче вина. Правии возлюбять тебе.
Ерусалімскія дочкі! Чорная я, прыгажуня сабою, нібы намёты Кідара ці полагі Саламонавыя.
— Черна есм, но лепа, дщеры Ерусалимские. Яко села Кедарская, и яко коже Саломоновы.
Не зважайце на смугласьць маю; гэта сонца мяне апаліла: сыны маёй маці ўгневаліся на мяне, — вінаграднікі вартаваць мне казалі, — свайго вінаградніка я не ўпільнавала.
Не гледьте на то, иже смеда есм, понеже ожгло мя солнце. Сынове матери моея браняше со мною. Поставиша мя стражем во виноградех, винограда моего не стерегох.
Ты скажы, каханьне маёй душы, дзе ты пасьвіш? дзе апоўдні ты адпачываеш? навошта бадзяцца мне каля статкаў сяброў тваіх?
Покажи мне ты, его же милует душа моя. Где пасеши и где отпочиваеши о полудни? Да не почну тулятися за стады товарищев твоих.
Калі гэтага ты ня знаеш, найпрыгажэйшая краска-дзяўчына, дык ідзі па авечых сьлядах і пасьві свае казьляняткі каля буданоў пастушыных.
— Не знаеши ли себе, о прекрасная в женах? Изыйди и иди вослед стад твоих, и паси козлы своя подле станов пастуших.
З кабыліцаю з фараонавай калясьніцы параўнаў я цябе, каханая.
Поезду моему на возех фараоновых прировнах тебе, приятелко моя.
Прыгожыя шчокі твае пад падвескамі, шыю тваю аздабляюць каралькі;
Красны суть ягоды лица твоего яко горлички, шия твоя яко запоны.
зробім табе залатыя падвескі са срэбнымі іскрамі.
Гафтки златые уделаем тобе прораживаные с сребром.
Пакуль цар за сталом весяліўся, мой народ разьліваў пахошчы.
— Внегда был царь в покои своем, нардус мой дал воню свою.
Мне мой мілы — як ладанка зь мірай; начуе ў мяне на грудзях,
Связок мирры любый мой мне, посреди персями моими пребывати будеть.
мне мой мілы — як скрыпеню гронка ў мяне ў вінаградніках Эн-гэдзі.
Грозден кипресов любый мой мне во виноградех Енгадских.
Якая прыгожая ты, каханая! якая прыгожая ты! Твае вочы — дзьве галубіцы!
— Се ты красна есь, приятелко моя, се ты красна есь, очи твое яко голубичии.
Які ты прыгожы, мой любы, які ты ласкавы, і ложак наш — зелень;
— Се ты красен есь, любый мой и лепый, постелька наша процвила.
стрэхі дамоў нашых — кедры, столі іх — кіпарысы.
Кроквы домов наших суть кедровы, и бальки наше киприсовы.
