Да Рымлянаў 7 разьдзел

 

 

Альбо вы ня ведаеце, браты (бо гукаю знаючым Закон), што Закон радзе людзіну, пакуль яна жывець?

 

Ці ж вы ня ведаеце, браты, бо кажу да тых, якія ведаюць Закон, што закон валадарыць над чалавекам увесь час, пакуль той жывы?

Замужка прывязана Законам да жывога мужа; а калі муж памрэць, яна вольная ад права мужняга.

 

Бо замужняя жанчына прывязана законам да жывога мужа; а калі муж памрэ, зьнішчаецца закон мужа.

Затым назавуць чужаложніцаю, калі выйдзе за другога, пакуль муж жывець; калі ж памрэць муж, яна вольная ад Закону і ня будзе чужаложніцаю, вышаўшы за другога мужа.

 

Таму, калі пры жывым мужы выйдзе за другога мужа, будзе названая чужаложніцай; а калі памрэ муж, яна вольная ад закону і ня будзе чужаложніцай, выйшаўшы за другога мужа.

Гэтак і вы, браты, памерлі Закону перазь цела Хрыстова, каб былі іншага, Таго, Каторы ўскрэс ізь мертвых, каб мы давалі плады Богу.

 

Гэтак і вы, браты мае, памерлі для Закону праз цела Хрыстовае, каб належаць вам другому, Які ўваскрошаны з мёртвых, каб даваць плод Богу.

Бо, як мы былі ў целе, жады грахоў пераз Закон дзеялі ў чаланох нашых, каб даваць плады сьмерці;

 

Бо калі мы былі ў целе, пакуты грахоў, якія [паўставалі] праз Закон, дзеялі ў членах вашых, каб даваць плод сьмерці.

Але цяпер мы вольныя ад Закону, памершы таму, у чым былі дзяржаныя, так што маем служыць у навіне духа, а ня ў старасьці літары.

 

А цяпер мы вызваліліся ад Закону, якім былі зьвязаныя, памершы для яго, каб нам служыць у абнаўленьні духа, а ня ў старасьці літары.

Што ж скажам? Закон грэх? Няхай ня станецца так! Але я не пазнаў бы грэху, каб не пераз Закон; я не разумеў бы й пажаданьня, калі б Закон не сказаў: «Не пажадай».

 

Дык што скажам? Ці Закон — грэх? Няхай ня станецца! Але я не зразумеў бы грэх, як толькі праз Закон, бо я ня ведаў бы пажаданьня, каб Закон не сказаў: «Не жадай».

Але грэх, узяўшы прычыну ад расказаньня, зьдзеяў у імне ўсялякае пажаданьне; бо без Закону грэх мертвы.

 

Але грэх, атрымаўшы нагоду праз прыказаньне, выклікаў у-ва мне ўсякае пажаданьне, бо без закону грэх мёртвы.

Я жыў калісь без Закону; але як прышло расказаньне, то грэх ажыў, а я памер;

 

Я жыў некалі без Закону, а калі прыйшло прыказаньне, грэх ажыў, а я памёр.

І такім парадкам расказаньне да жыцьця было да сьмерці,

 

І было знойдзена мною, што прыказаньне, якое на жыцьцё, яно на сьмерць,

Бо грэх, узяўшы прычыну пераз расказаньне, ізьвеў мяне і забіў ім.

 

бо грэх, атрымаўшы нагоду праз прыказаньне, зьвёў мяне і забіў праз яго.

Затым Закон сьвяты, і расказаньне сьвятое, і справядлівае, і добрае.

 

Так што Закон сьвяты, і прыказаньне сьвятое, і праведнае, і добрае.

Дык добрае сталася сьмерцяй імне? Няхай ня станецца так! але грэх, каб выявіцца грэхам, дзеяў у імне сьмерць пераз дабро, так што грэх становіцца надта грэшным пераз расказаньне.

 

Дык няўжо добрае сталася мне сьмерцю? Няхай ня станецца! Але грэх, каб быў выяўлены як грэх, праз добрае робіць мне сьмерць, каб грэх стаўся праз меру грэшным праз прыказаньне.

Бо мы ведаем, што Закон духоўны, а я цялесны, праданы грэху.

 

Бо мы ведаем, што Закон духоўны, а я — цялесны, прададзены пад [уладу] грэху.

Бо я ня ведаю, што раблю; бо ня чыню, што зычу, але што ненавіджу, тое дзею.

 

Бо я не разумею, што раблю, бо не раблю тое, што хачу, але, што ненавіджу, тое раблю.

Калі ж дзею тое, чаго ня зычу, дык згаджаюся із Законам, што ён добры;

 

А калі я раблю тое, што не хачу, згаджаюся з Законам, што ён — добры,

Затым цяпер ня я раблю тое, але жывучы ў імне грэх.

 

і цяпер ужо ня я раблю гэта, але грэх, які жыве ў-ва мне.

Бо ведаю, што ня жывець у імне, значыцца ў целе маім, добрае; бо зычаньне дабра ёсьць у імне, але каб зрабіць добрае, не знаходжу.

 

Бо ведаю, што не жыве ў-ва мне, гэта значыцца, у целе маім, добрае; бо жаданьне [добрага] ёсьць у-ва мне, але каб зрабіць добрае, таго не знаходжу.

Дабра, каторага зычу, ня дзею, а ліха, каторага ня зычу, чыню.

 

Бо добрае, якое хачу, не раблю, а благое, якога не хачу, раблю.

Калі ж дзею тое, чаго ня зычу, ужо ня я раблю тое, але жывучы ў імне грэх.

 

А калі я раблю тое, што не хачу, ужо ня я раблю гэта, але грэх, які жыве ў-ва мне.

Дык знаходжу закон, што як я зычу дзеяць добрае, благое дзяржыцца мяне.

 

Таму я знаходжу закон, што, калі хачу рабіць добрае, ёсьць у-ва мне благое.

Бо подле нутранога чалавека знаходжу прыемнасьць у Законе Божым;

 

Бо паводле ўнутранага чалавека я захапляюся Законам Божым,

Але ў чаланох сваіх бачу закон іншы, што ваюе із законам розуму майго і робе мяне палоненікам закону грэшнага, што ёсьць у чаланох маіх.

 

а ў членах маіх бачу другі закон, які супрацівіцца закону розуму майго і бярэ мяне ў палон закону грэху, які ёсьць у членах маіх.

Няшчасная я людзіна! Хто выбаве мяне ад гэтага цела сьмерці?

 

Гаротны я чалавек! Хто выбавіць мяне ад гэтага цела сьмерці?

Дзякую Богу перазь Ісуса Хрыста, Спадара нашага. Дык тый жа самы я розумам служу Закону Божаму, але целам закону грэху.

 

Дзякую Богу праз Ісуса Хрыста, Госпада нашага. Дык таму я сам розумам служу Закону Божаму, а целам — закону грэху.