Мацьвея 21 разьдзел

 

 

А калі прыбліжаліся да Ерузаліму й прыйшлі да Бэтфагэ пры Аліўнай гары, тады Езус паслаў двух вучняў,

 

І Калі прыбліжаліся да Ерузаліму і прыйшлі да Бэтфагіі ля Аліўнае гары, тады Ісус паслаў двох вучнаў, сказаўшы ім:

кажучы ім: Ідзеце ў сяло, што напроць вас, і знойдзеце зараз прывязаную асліцу, а з ёй асьлянё; адвяжэце й прывядзеце ка мне.

 

"Ідзеце ў сяло, што насупраць, і зараз-жа знойдзеце прывязацую асьліцу і асьлянё каля яе, адвязаўшы прывядзеце да Мяне.

А калі-б вам хто што гаварыў, скажэце, што яны патрэбны Усеспадару і зараз пусьціць іх.

 

І калі-б хто сказаў вам нешта, адкажэце, што яны патрэбныя Госпаду, і зараз-жа верне іх".

Гэта ўсё сталася, каб збылося сказанае праз прарока, гаварыўшага (Захар. 9:9):

 

І ўсё гэтае сталася, каб збылося сказанае праз прарока, які кажа:

Скажэце дачцэ Сыёнскай: «Вось да цябе йдзе валадар твой ціхі, седзячы на асьліцы й асьляці, сыне пад’ярэмнай».

 

"Скажэце дачцы Сіёнавай: Вось ідзе да цябе цар твой ціхі, седзячы на асьліцы і асьляці сыне пад’ярэмнае".

Вучні пайшлі й зрабілі так, як ім загадаў Езус.

 

Вучні пайшлі і зрабілі так, як ім загадаў Ісус.

Прывялі асьліцу й асьлятка, ўзлажылі на іх свае вопраткі, і ўзрыхтавалі яму сесьці вярхом.

 

Прывялі асьліцу і асьлятка, узлажылі на іх свае вопраткі і Ён сеў на іх.

А грамада вялізарная слала свае вопраткі на дарозе, а другія сьціналі галінкі з дрэваў ды слалі іх на дарозе.

 

Мноства-ж народу пасьцілалі свае вопраткі на дарозе, а другія рэзалі гольлё з дрэваў і слалі на дарозе.

Гурма, йшоўшая паперадзе і ззаду, крычала, кажучы: Госанна сыну Давідаваму! Багаслаўлёны, што прыйходзіць у імя Госпадава! Госанна ў высях!

 

А народ наперадзе і за Ім ідучы клікаў: "Осанна сыну Давідаваму! Багаслаўлёны, што йдзе ў імя Гасподняе! Осанна ў вашніх!"

І калі ўехаў у Ерузалім, заварушылася ўсё места, гаворачы: Хто гэта?

 

І калі Ён уехаў у Ерузалім, заварушылася ўсё места, пытаючыся: "Хто гэта?"

Народ-жа адказваў: Гэта Езус, прарок з Назарэту Галілейскага.

 

Народ-жа адказаў: "Гэта Ісус, прарок з Назарэту Галілейскага".

І ўвайшоў Езус у святыню Божую ды павыганяў усіх прадаючых і купляючых у сьвятыні ды абярнуў сталы спэкулянтаў і рыштунак тых, што галубоў прадавалі;

 

і казаў ім: «дом мой домам малітвы звацімецца, а вы зрабілі з яго прытон разбойнікаў» (Із. 56:7; Ер. 7:11).

 

І прыступілі да яго ў сьвятыні сьляпыя й кульгавыя і ён аздаравіў іх.

 

А першасьвятары і кніжнікі, бачачы дзіва, якое тварыў, ды воклікі дзяцей кажучых: «Госанна сыну Давідаваму!» — абурыліся

 

і сказалі яму: Чуеш, што яны гавораць? Езус-жа кажа ім: Так, ці-ж вы ніколі ня чыталі, што «з вуснаў дзетак і сысункоў Ты ўчыніў хвалу» (Пс. 8:3).

 

І пакінуўшы іх, выйшаў проч з гораду у Бэтанію і там астаўся.

 

А нараніцы, вяртаючыся ў горад, пачуў голад.

 

І ўгледзеўшы пры дарозе адно фіговае дрэва, падыйшоў к яму і, не знайшоўшы на ім нічога, апрача толькі лісьця, сказаў яму: Хай-жа з цябе плод ніколі ня родзіцца навекі! І фіга зараз-жа ссохла.

 

А вучні, ўбачыўшы, дзівіліся й гаварылі: Як-жа хутка яна ссохла!

 

Езус-жа сказаў ім на гэта: Сапраўды кажу вам: калі-б вы мелі веру і ня сумняваліся, ня толькі зробіце гэта з фіговым дрэвам, але калі-б і гэтай гарэ сказалі: «Узніміся й кінься ў мора», — станецца.

 

І ўсё, чаго толькі прасіцімеце ў маліцьве, веручы — атрымаеце.

 

А як прыйшоў у сьвятыню й навучаў, прыступілі да яго вышэйшыя святары і старшыя народу, кажучы: Якою уладаю ты гэта робіш? І хто табе даў гэтую ўладу?

 

Езус, адказваючы, гавора ім: Спытаюся й я ў вас аднаго слова, калі вы мне яго скажаце, дык і я вам скажу, якою уладаю я гэта раблю.

 

Хрост Яна скуль быў, з неба, ці з людзей? Яны-ж мяркавалі сабе:

 

Калі скажам: «З неба», дык ён нам скажа: Чаму-ж вы не паверылі яму? А калі скажам: «З людзей», баязно грамады, ўсе бо мелі Яна за прарока.

 

І ў адказ Езусу сказалі: Ня ведаем. Гавора ім так-жа і ён: І я вам не скажу, якою ўладаю раблю я гэта.

 

А як вам здаецца? Адзін чалавек меў двух сыноў і, падыйшоўшы да першага, сказаў: Ідзі, сынку, папрацуй сяння ў маім вінаградніку.

 

Як вам здаецца? Адзін чалавек меў двох сыноў і падыйшоўшы да першага сказаў: сыне, пайдзі сёньня працаваць у вінаграднік.

А той гавора ў адказ: Ня хочу. Потым аднак, раздумаўшыся, пайшоў.

 

Але той сказаў у адказ: не хачу. А пасьля пакаяўшыся, пайшоў.

І падыйшоўшы да другога, сказаў таксама. Гэтыж, адзываючыся. кажа: Іду, спадарвойча — адыж не пайшоў.

 

І падыйшоўшы да другога ён сказаў тое-ж. Гэты сказаў у адказ: іду, Госпадзе, і не пайшоў.

Каторы з двух выканаў волю айца? Кажуць яму: Першы. Гавора ім Езус: Сапраўды кажу вам, кунойміты й блудадзейнікі пойдуць перад вамі ў валадарства Божае.

 

Каторы з двох выканаў волю айца? Кажуць Яму: першы. Ісус кажа ім: сапраўды кажу вам, што мытнікі і блудніцы ідуць перад вамі ў Божае Валадарства.

Бо прыйшоў да вас Ян шляхом справядлівасьці й вы не паверылі яму, а кунойміты й блудадзеі паверылі яму; вы-ж, бачыўшы гэта, не пакаяліся, каб паверыць яму.

 

Бо прыйшоў да вас Ян шляхам справядлівасьці і не паверылі яму, а мытнікі і блудніцы паверылі яму. Вы-ж бачыўшы гэтае, нават потым не пакаяліся, каб паверыць яму.

Паслухайце другое прыповесьці: Быў чалавек гаспадар, які засадзіў вінаграднік, абгарадзіў яго плотам, выкапаў у ім вінатоку, пабудаваў вежу і, аддаўшы яго земляробам, выехаў.

 

Паслухайце іншую прыповесьць: Быў нейкі чалавек гаспадар дому, каторы насадзіў вінаграднік, агарадзіў яго плотам, выкапаў у ім прасоўню; пабудаваў вежу і, аддаўшы яго вінаградаром, адыйшоў.

Калі-ж надыйшла пара пладоў, ён паслаў сваіх слугаў да вінаградароў, каб атрымаць свае плады.

 

Калі-ж наблізіўся час пладоў, ён паслаў сваіх слугаў да вінаградароў узяць свае плады.

Але вінаградары, схапіўшы ягоных слуг, аднаго пабілі, другога забілі, а іншага ўкамянавалі.

 

Але вінаградары, схапіўшы ягоных слугаў, аднаго зьбілі, другога забілі, а іншага пабілі каменьнем.

Ізноў паслаў іншых слугаў, болей чым першых, і з імі зрабілі гэтаксама.

 

Зноў паслаў ён іншых слугаў, больш чым раней, але і з імі зрабілі таксама.

Уканцы-ж паслаў да іх сына свайго, кажучы: Ушануюць сына майго.

 

Уканцы ён паслаў да іх свайго сына, кажучы: пасаромеюцца майго сына.

Адыж вінаградары, убачыўшы сына, гавораць адзін другому: Гэта насьледнік, пойдзем, заб’ём яго і будзем мець ягону спадчыну.

 

Але вінаградары, угледзеўшы сына, сказалі адзін другому: гэта насьледнік; пойдзем заб’ём яго і заўладаем ягонаю спадчынаю.

І схапіўшы яго, выкінулі вон із вінаградніка ды забілі.

 

І схапіўшы яго, вывелі вон з вінаградніку і забілі.

Калі вось-жа прыйдзе гаспадар вінаградніка, дык што зробіць з тымі вінаградарамі?

 

Калі-ж прыйдзе гаспадар вінаградніку, што ён зробіць з тымі вінаградарамі?

Кажуць яму: Злыдняў люта выгубіць, а вінаграднік свой аддасьць у арэнду іншым вінаградарам, якія аддавацімуць яму плады ў сваю пору.

 

Кажуць Яму: злыдняў тых аддасьць ліхой сьмерці, а вінаграднік аддасьць іншых вінаградаром, каторыя будуць аддаваць яму плады ў свой час.

Кажа ім Езус: Няўжэ ня чыталі вы ніколі ў Пісанні (Пс. 117:22): «Камень, які адкінулі будаўнічыя, той стаўся галавою вугла. Ад Госпада гэта сталася і дзіўна яно ў вачох нашых»?

 

Ісус кажа ім: няўжо вы ніколі ня чыталі ў Пісаньні: камень, які адкінулі будаўнічыя, той самы стаўся галарою вугла: гэта сталася ад Госпада і яно дзіўнае ў вачох нашых.

Таму кажу вам: будзе аднята ад вас валадарства Божае і дасцца народу, што творыць плады яго.

 

Дзеля гэтага кажу вам, што адымецца ад вас Божае Валадарства і будзе дадзена народу, які будзе прыносіць плады.

А хто ўпадзе на гэты камень, разаб’ецца, і на каго ён упадзе — расчавіць.

 

І калі пачулі ягоны прыповесьці першасьвятары і фарызэі, зразумелі, што гаварыў аб іх.

 

І хацелі схапіць яго, але баяліся гушчаў народу, бо мелі яго за прарока.