І сказаў Саўл паслугачам сваім: «Пашукайце мне жанчыну, якая выклікае духаў; і я пайду да яе, і запытаюся праз яе». І паведамілі яму паслугачы яго: «Ёсць жанчына, якая выклікае духі, у Эн-Доры».
Прыганяе хмары з канца зямлі, выклікае дождж маланкамі; выводзіць Ён вятры з клецяў Сваіх.
Нянавісць выклікае сваркі, а любоў пакрывае ўсе грахі.
Добры розум выклікае ласку, а на шляху несумленных — бездань.
Дапушчаны да цара — разумны слуга, а гнеў выклікае той, хто дзейнічае ганебна.
Мяккі адказ уціхамірвае гнеў, а жорсткая размова выклікае лютасць.
Чалавек запальчывы выклікае сваркі; а той, хто з’яўляецца цярплівым, уціхамірвае спрэчкі.
Чалавек ліхі выклікае сваркі, а той, хто наракае, раз’ядноўвае сяброў.
Вусны бязглуздага змешваюцца са сваркамі, а рот яго выклікае пабоі.
Як рыканне льва — так і гнеў цара, хто яго выклікае — грашыць супраць душы сваёй.
Бо хто добра ўзбівае малако — атрымлівае масла, а хто моцна высмарквае ноздры — выклікае кроў, а хто выклікае гнеў — выклікае сваркі.
Аднак жа Ён Сам, мудры, выклікае ліхоту, а слова Свайго не адменіць. Паўстане супраць дому ліхотнікаў ды супраць тых, хто чыняць дапамогу злачынству.
Як агонь паліць вецце і агонь выклікае кіпенне вады, каб даў пазнаць імя Тваё ворагам Сваім. Перад Табою ўзрушыліся б народы,
Па загадзе Яго множацца воды ў небе, Ён прыносіць хмары з канца зямлі, маланкамі папераджае дождж і выклікае вецер са сховішчаў сваіх.
бо вось, Ён — Той, Хто творыць горы і выклікае вецер, аб’яўляе чалавеку намер яго, выклікае зару і цемру, ходзіць па вышынях зямных; імя Яго — Госпад, Бог Магуццяў”.
Прасіце ў Госпада дажджу ў час, калі дождж спазняецца. Госпад выклікае маланкі і дасць дождж з хмараў кожнай раслінцы ў полі.
Мы знайшлі, што гэты чалавек — зараза і выклікае бунты сярод усіх юдэяў у цэлым свеце, і ён — правадыр секты Назарэйцаў,
Ведайце, што выпрабаванне веры вашай выклікае цярплівасць.
Бо закон выклікае гнеў, а дзе няма закону, там няма і злачынства.
Усё, што выклікае дакаранні, выяўляецца ў святле,
Бо як непрыемна піць асобна толькі віно, падобна ж — і ваду, а наадварот, віно, змяшанае з вадой, — ужо мілае ды выклікае вялікую прыемнасць. Таксама і будова апавядання: захапляе вушы тых, каму прыйдзецца такую кампазіцыю чытаць. На гэтым жа хай будзе канец.
Увайшоўшы ў свой дом, пры ёй супачыну, бо сябраванне з ёю не выклікае прыкрасці, ані сужыцце з ёй не прыносіць мукі, але весялосць і радасць.
выгляд якой выклікае ў неразумных страсць, і любяць яны бяздушную выяву мёртвай статуі.
[Удар па воку выціскае слёзы, і хто закранае сэрца, выклікае прыязь.]
Два роды людзей дапускаюцца грахоў, і трэці выклікае гнеў і загубу:
Дзве рэчы засмуцілі маё сэрца, і трэцяя — выклікае ўва мне гнеў:
Гарачая спрэчка распаляе агонь, і гарачая звадка пралівае кроў, і язык, што дае пасведчанне, выклікае смерць.
Удар бізуна выклікае сіняк, а ўдар языка зломіць косці;
Хто аддае ў навуку сына свайго, той выклікае зайздрасць у ворага, і сярод прыяцеляў будзе ў ім мець славу.
Віно, зашмат выпітае, выклікае шаленства, і гнеў, і загубу вялікую.
Ці ж слёзы ўдавы не сцякаюць па шчацэ, і галашэнне яе не супраць таго, хто іх выклікае?
Сэрца крывадушнае выклікае прыкрасць, і вопытны чалавек адплаціць яму.
