Лукаша 5 разьдзел

 

 

Аднойчы, калі натоўп ціснуўся да Езуса, каб слухаць слова Божае, Ён стаяў каля возера Генэзарэт.

 

Было ж: калі натоўп цясніўся да Яго, каб пачуць Божае слова, і Ён стаяў каля возера Геннісарэцкага,

І ўбачыў два чаўны, якія стаялі на беразе возера, а рыбакі выйшлі з іх і паласкалі сеткі.

 

убачыў Ён два чаўны, што стаялі пры беразе; а рыбаловы, выйшаўшы з іх, мылі сеткі.

Увайшоўшы ў адзін з чаўноў, які належаў Сымону, папрасіў яго крыху адплысці ад берага. Пасля сеў і вучыў людзей з чоўна.

 

Ступіўшы ў адзін з чоўнаў, які быў Сіманаў, Ён папрасіў таго трошкі адплыць ад берага; і, сеўшы, з чаўна вучыў натоўп.

Калі скончыў гаварыць, сказаў Сымону: «Адплыві на глыбіню, а вы закіньце сеткі вашыя для ўлову».

 

А калі перастаў гаварыць, сказаў Сіману: «Адплыві на глыбіню і спусціце сеткі для лову».

Сымон сказаў Яму ў адказ: «Настаўнік, мы працавалі ўсю ноч і нічога не злавілі, але на Тваё слова закіну сеткі».

 

І ў адказ Сіман сказаў: «Майстру, цэлую ноч мы высільваліся і нічога не злавілі; але на Тваё слова спушчу сетку.

Зрабіўшы так, яны злавілі вялікае мноства рыбы, аж пачыналі рвацца іхнія сеткі.

 

І, зрабушы гэта, яны загарнулі вялікае мноства рыбы, аж іх сеткі прарываліся.

І далі знак супольнікам, якія былі ў другім чоўне, каб прыйшлі дапамагчы ім. Тыя прыйшлі і напоўнілі абодва чаўны так, што яны ледзь не танулі.

 

І яны кіўнулі супольнікам з другога чоўна, каб прыйшлі дапамагчы ім; і тыя падышлі і напоўнілі абодва чаўны, так што яны патаналі.

Калі гэта ўбачыў Сымон Пётр, прыпаў да каленяў Езуса і сказаў: «Адыдзі ад мяне, Пане, бо я чалавек грэшны».

 

Убачыўшы ж гэта, Сіман Пятро прыпаў да Ісусавых калень, кажучы: «Адыдзі ад мяне, бо я чалавек грэшны, Госпадзе».

Ад такога ўлову рыбы вялікае здзіўленне ахапіла яго і ўсіх, хто быў з ім,

 

Бо жах агарнуў яго і ўсіх, што былі 3 ім, ад улову рыбы, выцягнутай імі.

а таксама Якуба і Яна, сыноў Зэбэдэя, якія былі супольнікамі Сымона. Тады сказаў Езус Сымону: «Не бойся, адгэтуль будзеш лавіць людзей».

 

гэтак жа і Якава, і Іаана, Зевядзеевых сыноў, што былі Сіманавымі паплечнікамі. І сказаў Сіману Ісус: «Не бойся; з гэтага часу ты будзеш лавіць людзей».

А калі выцягнулі чаўны на бераг, пакінулі ўсё і пайшлі за Ім.

 

І яны, выцягнуўшы чоўны на бераг, пакінулі усё і пайшлі ўслед за Ім.

Калі Ён быў у адным з гарадоў, з’явіўся чалавек увесь у праказе. Убачыўшы Езуса, ён упаў ніцма, молячы Яго і кажучы: «Пане, калі хочаш, можаш мяне ачысціць».

 

І было: калі Ён знаходзіўся ў адным з гарадоў, вось трапіўся адзін чалавек увесь у праказе; убачыўшы ж Ісуса, ён упаў ніцма і прасіў Яго, кажучы: «Госпадзе, калі Ты хочаш, можаш ачысціць мяне».

Езус працягнуў руку, дакрануўся да яго і сказаў: «Хачу, будзь ачышчаны!» І адразу праказа сышла з яго.

 

І, працягнуўшы руку, Ён дакрануўся да яго, кажучы: «Хачу, ачысціся». І зараз жа праказа зышла з яго.

Але Езус загадаў яму нікому не расказваць, а пайсці, паказацца святару і скласці ахвяру за сваё ачышчэнне, як наказаў Майсей, дзеля сведчання ім.

 

І Ён загадаў яму нікому не гаварыць: «Але пайдзі пакажыся святару і прынясі за сваё ачышчэнне, як загадаў Майсей у сведчанне ім».

Аднак чуткі пра Яго яшчэ больш распаўсюджваліся, і вялікае мноства людзей сыходзілася, каб слухаць Яго і атрымаць аздараўленне ад сваіх немачаў.

 

А Яго слава ўсё больш пашыралася, і зыходзіліся вялікія натоўпы слухаць і вылечыцца ад сваіх немачаў.

А Ён адыходзіў у пустынныя месцы і маліўся.

 

Ён жа адыходзіў у пустэльныя месцы і маліўся.

Аднойчы, калі Езус навучаў, былі там фарысеі і кніжнікі, якія прыйшлі з усіх вёсак Галілеі і Юдэі і з Ерузалема. І моц Пана была з Ім, каб мог аздараўляць.

 

І было ў адзін з дзён, калі Ён вучыў і сядзелі фарысеі і законанастаўнікі, што зышліся з ўсіх галілейскіх і іудзейскіх вёсак і з Ерусаліма; і моц Госпада была ў Яго вылечваннях.

І вось людзі прынеслі на ложы паралізаванага чалавека, і спрабавалі ўнесці яго ў дом, каб пакласці перад Ім.

 

І вось людзі няслі на ложы чалавека, які быў спаралізаваны, і спрабавалі унесці яго і пакласці перад Ім.

А калі праз натоўп не змаглі пранесці яго, залезлі на дах дома і праз страху спусцілі яго з насілкамі на сярэдзіну перад Езусам.

 

І не знайшоўшы, дзе ўнесці яго, з-за натоўпу, яны ўзняліся на дах, праз чарапіцу апусцілі яго разам з ложам на сярэдзінму перад Ісусам.

Убачыўшы іх веру, Ён сказаў: «Чалавеча, адпускаюцца табе грахі твае».

 

І, убачыўшы іх веру, Ён сказаў: «Чалавеча, адпускаюцца табе твае грахі».

А кніжнікі і фарысеі пачалі разважаць, кажучы: «Хто ён такі, што блюзнерыць? Хто можа адпускаць грахі, калі не сам Бог?»

 

І пачалі разважаць кніжнікі і фарысеі, кажучы: «Хто Гэты, што кажа блюзнерства? Хто можа адпушчаць грахі акрамя аднаго Бога?»

Пазнаўшы іх думкі, Езус сказаў ім у адказ: «Як думаеце ў сэрцах вашых?

 

Ісус жа, уведаўшы іх разважанні, у адказ ім сказаў: «Што разважаеце у сваіх сэрцах?

Што лягчэй? Сказаць: “Адпускаюцца табе грахі твае”, ці сказаць: “Устань і хадзі”?

 

Што лягчэй: сказаць: «Адпускаюцца табе твае грахі» ці сказаць: «Устань і хадзі»?

Але каб вы ведалі, што Сын Чалавечы мае ўладу на зямлі адпускаць грахі». І сказаў паралізаванаму: «Кажу табе: устань, вазьмі насілкі свае і ідзі да дому свайго».

 

Але каб вы ведалі, што Чалавечы Сын мае ўладу на зямлі адпускаць грахі», — Ён сказаў спаралізаванаму: «Табе кажу: устань, і, узяўшы сваё ложа, ідзі ў свой дом».

Той адразу, устаўшы перад імі, узяў тое, на чым ляжаў, і пайшоў да свайго дому, славячы Бога.

 

І ён, зараз жа ўстаўшы перад імі, узяўшы тое, на чым ляжаў, пайшоў у свой дом, праслаўляючы Бога.

Жах ахапіў усіх, яны славілі Бога і, напоўненыя страхам, казалі: «Дзіўнае мы бачылі сёння».

 

І жах ахапіў усіх, і яны славілі Бога, і былі перапоўненыя страху, кажучы: «Дзівосы бачылі мы сёння».

Выйшаўшы пасля гэтага, Езус убачыў мытніка па імені Левій, які сядзеў на мытні, і сказаў яму: «Ідзі за Мною».

 

І пасля гэтага Ён выйшаў і ўбачыў мытніка, на імя Леві, што сядзеў ля мытні, і сказаў яму: «Ідзі ўслед за Мною».

Той пакінуў усё, устаў і пайшоў за Ім.

 

І, пакінуўшы ўсё, той устаў і пайшоў услед за Ім.

І наладзіў Левій для Яго вялікую гасціну у сваім доме. Было там шмат мытнікаў і іншых, якія былі з імі за сталом.

 

І зрабіў Леві для Яго вялікі пачастунак у сваім доме, і быў вялікі натоўп мытнікаў і шшых, што з Ім узлягалі.

Фарысеі і кніжнікі наракалі, кажучы вучням Ягоным: «Чаму вы ясце і п’яце з мытнікамі і грэшнікамі?»

 

І наракалі фарысеі і іх кніжнікі, кажучы да Яго вучняў: «Чаму вы з мытнікамі і грэшнікамі ясце і п’яце?»

А Езус сказаў ім у адказ: «Не здаровым патрэбны лекар, а хворым.

 

І ў адказ Ісус сказаў ім: «Маюць патрэбу ў доктары не здаровыя, а хворыя;

Я прыйшоў заклікаць да пакаяння не праведнікаў, а грэшнікаў».

 

Я прыйшоў клікаць не праведнікаў, а грэшнікаў на пакаянне».

Яны сказалі Яму: «Вучні Янавы часта посцяць і моляцца, падобна і вучні фарысеяў, а Твае ядуць і п’юць».

 

Яны ж сказалі Яму: «Іаанавы вучні часта посцяць і малітвы адпраўляюць, гэтак жа і фарысейскія, а Твае ядуць і п’юць».

Езус адказаў ім: «Ці можаце прымусіць гасцей на вяселлі пасціць, калі з імі жаніх?

 

Ісус жа сказаў ім: «Ці вы можаце прымусіць пасціць сыноў шлюбнага пакоя, калі з імі Малады?

Але прыйдуць дні, калі будзе забраны ад іх жаніх, тады будуць пасціць у тыя дні».

 

Але прыйдуць дні, і калі будзе ўзяты ад іх Малады, тады, у тыя дні будуць яны пасціць».

І расказаў ім прыпавесць: «Ніхто не разрывае новай вопраткі, каб прышыць лату да старой вопраткі. Інакш і новая парвецца, і да старой не падыдзе лата ад новай.

 

Сказаў жа і ўпадабненне ім: «Ніхто не накладае лапіны на старое адзенне, адарваўшы ад новага адзення; калі ж не — і новае разарве і да старога не прыдасца лапіна ад новага.

І ніхто не налівае маладое віно ў старыя мяхі. Інакш маладое віно парве мяхі і само выцячэ, і мяхі прападуць.

 

І ніхто не ўлівае маладое віно ў старыя бурдзюкі, а то маладое віно парве бурдзюкі, і само выцячэ і бурдзюкі прападуць;

Але маладое віно трэба наліваць у новыя мяхі.

 

але маладое віно трэба ўліваць у новыя бурдзюкі.

І ніхто, выпіўшы старога, не хоча маладога, бо кажа: “Старое лепшае!”»

 

[і] ніхто, піўшы старое, не захоча маладога; бо кажа: «Старое — прыемнае».