Лукаша 23 разьдзел
Паводле Лукаша Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Рыма-Каталіцкага Касцёла → Дабравесця / «Спадчына»; Клышка
Паднялася ўся грамада іх, і павялі Яго да Пілата.
І ўстала ўсё мноства іх і павялі Яго да Пілата.
Пачалі абвінавачваць Яго, кажучы: «Мы выкрылі, што Ён бунтуе народ наш і забараняе плаціць падатак цэзару, і гаворыць, што Ён Месія, кароль».
І пачалі абевінавачваць Яго, кажучы: «Мы знайшлі, што Гэты зводзіць наш народ і забараняе падатак даваць кесару і называе Сябе Хрыстом Царом».
Пілат жа спытаўся ў Яго: «Ты кароль юдэйскі?» Ён сказаў яму: «Ты кажаш».
І Пілат спытаўся ў Яго, кажучы: «Ці Ты Іудзейскі Цар?» Ён жа ў адказ сказаў яму: «Ты кажаш».
Тады Пілат сказаў першасвятарам і народу: «Я не знаходжу ніякай віны ў гэтым чалавеку».
І Пілат сказаў першасвятарам і народу: «Я не знаходжу ніякай віны ў Гэтым Чалавеку».
Але яны настойвалі, кажучы: «Ён бунтуе народ, навучаючы па ўсёй Юдэі, пачаўшы ад Галілеі аж дасюль!»
Але яны настойвалі, кажучы: «Ён бунтуе народ, навучаючы па усёй Іудзеі, пачаўшы з Галілеі аж дасюль».
Калі Пілат пачуў пра Галілею, спытаўся, ці гэты чалавек галілеец?
Пілат жа пачуўшы, спытауся: «Ці Гэты Чалавек Галілеянін?»
Даведаўшыся, што Ён з краіны Ірада, адаслаў Яго да Ірада, які ў гэтыя дні таксама быў у Ерузалеме.
І, даведаўшыся, што Ён з Ірадавах падданых, паслаў Яго да Ірада, які і сам быў у Ерусаліме у гэтыя дні.
Ірад, калі ўбачыў Езуса, вельмі ўзрадаваўся, бо даўно жадаў убачыць Яго, таму што чуў пра Яго і спадзяваўся ўбачыць які-небудзь Ягоны знак.
Ірад жа, убачыўшы Ісуса, вельмі ўзрадаваўся, бо ён з даўняга часу хацеў убачыць Яго, таму што чуў пра Яго і спадзяваўся ўбачыць ад Яго нейкі знак.
Задаў Яму шмат пытанняў, але Ён нічога яму не адказаў.
І задаваў Яму шмат пытанняў, ды Ён нічога не адказаў яму.
А першасвятары і кніжнікі стаялі і заўзята вінавацілі Яго.
І стаялі першасвятары і кніжнікі, заўзята абвінавачваюча Яго.
Тады Ірад са сваімі жаўнерамі зняважыў Яго і насмяяўся над Ім, апрануў Яго ў шыкоўнае адзенне і адаслаў да Пілата.
Ірад жа са сваімі воінамі, пагарджаючы Ім і здзенуючыся, убраў Яго ў бліскучыя шаты і адаслаў Яго Пілату.
У той дзень Пілат і Ірад сталі сябрамі паміж сабой, бо раней яны мелі варожасць адзін да аднаго.
І зрабліся сябрамі між сабою Ірад і Пілат з таго дня, бо раней яны былі ў варажнечы адзін з адным.
Пілат, паклікаўшы першасвятароў, начальнікаў і людзей,
Пілат жа, склікаўшы першасвятароу, і начальнікаў, і народ,
сказаў ім: «Вы прывялі да мяне гэтага чалавека, як таго, хто бунтуе народ. Вось я перад вамі дапытаў Яго і не знайшоў у гэтым чалавеку ніякай віны, у якой вы Яго вінаваціце.
сказаў ім: «Вы прывялі да мяне Гэтага Чалавека, нібы Ён бунтуе народ, і вось я, перад вамі, дапытаўшы, не знайшоў за Гэтым Чалавекам ніякай віны, што вы выстаўляеце супроць Яго.
Таксама Ірад, бо адаслаў Яго да нас. Ён не ўчыніў нічога вартага смерці.
І Ірад таксама, бо адаслаў Яго Да нас, і вось нічога, вартага смерці, Ён не зрабіў;
Таму я, пасля бічавання, адпушчу Яго».
дык, пакараўшы Яго, адпушчу».
[отсутсвует]
[А яму трэба было адпусцсць ім на Свята аднаго].
Але яны закрычалі ўсе разам: «На смерць гэтага, адпусці нам Барабу!»
Яны ж закрычалі ўсім натоўпам: «Забі Яго, адпусці ж нам Вараву!»
Бараба ж быў пасаджаны ў вязніцу за бунт, які адбыўся ў горадзе, і за забойства.
Той быў за нейкае паўстанне, што адбылося ў горадзе, і забойства кінуты ў цямніцу.
Пілат зноў прамовіў да іх, жадаючы адпусціць Езуса.
І зноў Пілат заклікаў іх, хочучы адпусціць Ісуса.
Але яны крычалі: «Укрыжуй, укрыжуй Яго!»
Яны ж крычалі: «Укрыжуй, укрыжуй Яго!»
Тады ён трэці раз сказаў ім: «Што дрэннага зрабіў Ён? Я не знайшоў у Ім нічога вартага смерці. Пасля бічавання я адпушчу Яго».
А ён трэці раз сказаў ім: «Якое ж зло учыніў Гэты? Ніякай смяротнай віны я не знайшоў у Ім; дык, пакараўшы Яго, адлушчу».
Але яны і далей з вялікім крыкам дамагаліся, каб Яго ўкрыжавалі, і крык іх узрастаў.
Яны ж моцнымі крыкамі настойвалі, дамагаючыся, каб Яго ўкрыжаваць, і адолелі крыкі іх [і першасвятароў].
Тады Пілат вырашыў споўніць іх просьбу.
І Пілат прысудзіў, каб быпо, як дамагаліся яны:
Таму адпусціў ім кінутага ў вязніцу за бунт і забойства, якога яны прасілі, а Езуса аддаў іхняй волі.
адпусціў кінутага ў цямнщу за паўстанне і забойства, — таго, што прасілі яны, Іуса ж аддаў на іх волю.
Калі павялі Яго, схапілі нейкага Сымона Кірэнэйца, які вяртаўся з поля, і ўсклалі на яго крыж, каб нёс за Езусам.
І калі яны павялі Яго, то, схапіўшы нейкага Сімача Кірынеяніна, што ішоў з поля, усклалі на яго крыж, каб ён нёс за Ісусам.
Ішло за Ім вялікае мноства людзей і жанчын, якія плакалі і галасілі па Ім.
А ўслед за ім ішло вялікае мноства народу і жанчыны, якія плакалі і галаслі па Ім.
А Езус абярнуўся да іх і сказаў: «Дочкі ерузалемскія, не плачце па Мне, а плачце па сабе і па дзецях вашых,
І, абярнуўшыся да іх Ісус сказаў: «Дочкі Ерусалімскія, не плачце па Мне; але па сабе плачце і вашых дзецях,
бо вось надыходзяць дні, калі скажуць: “Шчаслівыя бясплодныя і ўлонні, якія не радзілі, і грудзі, якія не кармілі!”
бо вось надыходзяць дні калі скажуць: «Шчаслівыя няплодныя і тыя лоны, якія не раджалі, і грудзі, якія не кармілі!»
Тады пачнуць казаць гарам: “Упадзіце на нас!” і пагоркам: “Накрыйце нас!”
Тады пачнуць казаць гарам: «Упадзіце на нас!» і ўзгоркам: «Пакрыйце нас!»
Бо калі гэта робяць з зялёным дрэвам, то што будзе з сухім?»
«Бо калі гэта з сакаўным дрэвам робяць, то з сухім што будзе?»
Вялі з Ім на смерць і двух іншых злачынцаў.
Вялі ж і двух іншых ліхадзеяў з Ім, каб забіць.
Калі прыйшлі на месца, званае Чэрап, укрыжавалі там Яго і злачынцаў, аднаго з правага, другога з левага боку.
І калі прыйшлі на месца, званае Лобным, там укрыжавалі Яго і ліхадзеяў: аднаго справа, другога ж злева.
А Езус сказаў: «Ойча, прабач ім, бо не ведаюць, што робяць».І, дзелячы вопратку Ягоную, кідалі лёсы.
[Ісус жа казаў: «Татухна, адпусці ім, бо не ведаюць, што чыняць»] І, дзелячы між сабой Яго адзенне, кідалі жэрабя.
А людзі стаялі і глядзелі. І кіраўнікі іхнія таксама насміхаліся, кажучы: «Іншых ратаваў, няхай сябе ўратуе, калі Ён Месія, выбраны Богам!»
І стаяў народ, углядаючыся. Насміхаліся ж і начальнікі, кажучы: «Ён іншых ратаваў, няхай выратуе Сам Сябе, калі Ён Месія, Божы абраннік».
Жаўнеры таксама здзекаваліся з Яго, падыходзілі і падавалі Яму воцат,
І здзекаваліся з Яго і воіны, падыходзячы і падносячы Яму воцат
кажучы: «Калі Ты кароль юдэйскі, уратуй сябе!»
і кажучы: «Калі Ты Іудзейскі Цар, выбаў Самога Сябе».
І быў над Ім надпіс: «Гэта кароль юдэйскі».
Быў жа і надпіс на Ім [напісаны грэцкімі, і рымскімі, і яўрэйскімі літарамі]: «Гэта — Іудзейскі Цар».
Адзін з павешаных на крыжы злачынцаў зневажаў Яго, кажучы: «Ці Ты не Хрыстус? Уратуй сябе і нас!»
А адзін з павешаных ліхадзеяў зневажаў Яго, кажучы: «Хіба Ты не Месія? Выбаў Самога Сябе і нас».
Але другі папракнуў яго, кажучы: «Нават Бога ты не баішся, хоць маеш тую самую кару?
У адказ жа другі, дакараючы яго, сказаў: «Ці ж не баішся ты Бога, бо на тое самае засуджаны.
Мы асуджаны справядліва, бо атрымліваем належнае за нашыя ўчынкі. Ён жа нічога дрэннага не зрабіў».
Але мы — справядліва, бо атрымліваем плату за зробленае, Гэты ж нічога благога не зрабіў».
І сказаў: «Езу, узгадай мяне, калі прыйдзеш у сваё Валадарства».
І казаў ён Ісусу: «Успомні мяне, Госпадзе, калі Ты прыйдзеш у Царства Сваё».
А Езус адказаў яму: «Сапраўды кажу табе: сёння будзеш са Мною ў раі».
І Ён сказаў яму: «Папраўдзе табе кажу, сёння са Мною будзеш у раі».
Было ўжо каля шостай гадзіны, і цемра настала па ўсёй зямлі аж да гадзіны дзевятай.
І было ўжо каля шостай гадзіны, і зрабілася цемра на ўсёй зямлі аж да дзевятай гадзіны,
Сонца зацьмілася, і заслона ў святыні разарвалася пасярэдзіне.
сонца зацьмілася, а заспона ў храме разадралася пасярэдзіне.
А Езус закрычаў моцным голасам: «Ойча, у рукі Твае аддаю дух Мой». І, сказаўшы гэта, сканаў.
І, усклікнуўшы моцным голасам, Ісус сказаў: «Татухна, у Твае рукі аддаю Свой дух!» І, сказаўшы гэта, выпусціў дух.
Сотнік, убачыўшы, што сталася, славіў Бога і казаў: «Праўдзіва, чалавек гэты быў справядлівы!»
Убачыўшы ж, што адбылося, сотнік услаўляў Бога, кажучы: «Сапраўды Гэты Чалавек быў справядлівы».
І ўсе людзі, што сабраліся на гэтае відовішча, калі ўбачылі, што сталася, вярталіся, б’ючы сябе ў грудзі.
І ўсе натоўпы, якія зышліся на гэтае відовішча, убачыўшы, што адбылося, вярталіся, б’ючы сябе ў грудзі.
А здалёк стаялі ўсе, хто ведаў Яго, і жанчыны, якія прыйшлі з Ім з Галілеі, і глядзелі на гэта.
Усе ж Яго знаёмыя і жанчыны, што прыйшлі з Ім з Галілеі, стаялі здалёку, глядзел! на гэта.
І вось чалавек, па імені Юзаф з Арыматэі, горада юдэйскага, член Сінэдрыёну, муж добры і справядлівы,
І вось муж, на імя Іосіф, член рады, муж добры і справядлівы —
які не згаджаўся з яго пастановай і ўчынкамі і чакаў Валадарства Божага,
гэты не згадзіўся ні з прысудамі, ні з учынкам іх, — з Арымафеі Іудзейскага горада, сам спадзяваўся Божага Царства,
прыйшоўшы да Пілата, папрасіў цела Езуса.
гэты, прыйшоўшы да Пілата, папрасіў Ісусава цела
Зняўшы, захінуў яго ў палатно і паклаў у высечанай магіле, у якой яшчэ ніхто не быў пахаваны.
і, зняўшы Яго, абгарнуў плашчаніцаю і паклаў Яго ў магіле, высечанай у скале, дзе яшчэ ніколі ніхто не ляжаў.
Быў гэта дзень прыгатавання, і надыходзіў шабат.
А быў дзень Рыхтавання, і наставаў шабас.
Ішлі разам таксама жанчыны, якія прыбылі з Езусам з Галілеі, і яны бачылі магілу, і як было пакладзена цела Ягонае.
І, пайшоўшы следам, жанчыны, што прыйшлі з Ім з Галілеі, бачылі магілу і як было пакладзена Яго цела,
Вярнуўшыся, яны прыгатавалі духмянасці і міра. І ў гэты шабат адпачывалі паводле запаведзі.
дык, вярнуўшыся, нарыхтавапі духмянасцяў і міра. Аднак у суботу, паводле запаведзі, адпачывалі.
