Дзеі 11 разьдзел

 

 

Апосталы-ж і браты, што былі ў Юдэі, пачулі, што й пагане прынялі слова Божае.

 

А апосталы і браты, якія былі ў Юдэі, пачулі, што і пагане прынялі слова Божае.

І калі Пётр прыйшоў у Ерузалім, абрэзаныя карылі яго,

 

І калі Пётар узыйшоў у Ерусалім, тыя, што з абрэзаных, сумняваліся ў ім,

кажучы: Да неабрэзаных ты хадзіў ды з імі е́ў!

 

кажучы: «Да мужоў неабрэзаных ты хадзіў і еў з імі!»

І, пачаўшы, Пётр расказаў па парадку, гаворачы:

 

А Пётар, пачаўшы, выклаў па парадку, кажучы:

Я быў у ме́сьце Іоппе ды маліўся; і ў захапле́ньні ўбачыў зьяву: не́йкую судзіну, якая зыходзіла, быццам вялікі абрус, на чатырох канцох спусканы з не́ба, і прыйшла ажно да мяне́.

 

«Я быў у горадзе Ёппе, молячыся, і ў захапленьні ўбачыў ві́дзеж: нейкае начыньне, якое зыходзіла, быццам вялікі абрус, за чатыры канцы апусканы з неба, і прыйшло да мяне.

Я зірнуў у яе́ і, разгле́дзіўшы, убачыў чацьвераногіх зямлі, зьвяроў і гадаў і птахаў нябе́сных.

 

Углядаючыся ў яго, я разгледзеў і ўбачыў чатырохногіх зямных, і зьвяроў, і паўзуноў, і птушкі нябесныя.

І пачуў я голас, які гаварыў мне́: Устань, Пётр, забівай ды е́ш.

 

Пачуў жа я голас, які гаварыў мне: “Устаўшы, Пётар, заколвай і еш”.

Я-ж сказаў: Не́, Госпадзе, бо нічога паганага й нячыстага ніколі не ўваходзіла ў вусны мае́.

 

А я сказаў: “Ніякім чынам, Госпадзе, бо нічога паганага ці нячыстага ніколі ня браў я ў вусны мае́”.

І адказаў мне́ паўторна голас з не́ба: Што Бог ачысьціў, ты не пагань.

 

А голас адказаў мне другі раз з неба: “Што Бог ачысьціў, ты не пагань”.

І сталася гэта тройчы; і ізноў усё ўзьнялося на не́ба.

 

Сталася ж гэта тройчы, і ізноў усё ўзьнялося ў неба.

І вось у тую-ж часіну трое людзе́й спыніліся перад домам, дзе́ я быў, пасланыя да мяне́ з Кесарыі.

 

І вось, у гэты момант спыніліся перад домам, у якім я быў, тры мужы, пасланыя да мяне з Цэзарэі.

І сказаў мне́ Дух ісьці з імі, нічога не разьбіраючы. Пайшлі-ж са мной і гэтыя шэсьць братоў, і мы прыйшлі ў дом таго чалаве́ка.

 

А Дух сказаў мне ісьці з імі, нічога не сумняваючыся. Пайшлі ж са мною і гэтыя шэсьць братоў, і мы прыйшлі ў дом таго мужа.

І абвясьціў ён нам, як бачыў у доме сваім Ангела, які стаяў і гаварыў да яго: Пашлі ў Іоппу людзе́й ды пакліч Сымона, называнага Пятром;

 

І абвясьціў ён нам, як бачыў у доме сваім анёла, які стаў і сказаў яму: “Пашлі ў Ёппу мужоў і пакліч Сымона, называнага Пятром,

ён скажа табе́ словы, праз якія спасён будзеш ты і ўве́сь дом твой.

 

які скажа табе словы, праз якія будзеш збаўлены ты і ўвесь дом твой”.

Калі-ж я пачаў прамаўляць, зыйшоў на іх Дух Сьвяты, як і на нас напачатку.

 

Калі ж я пачаў гаварыць, зыйшоў на іх Дух Сьвяты, як і на нас на пачатку.

І прыпомніў я тады словы Госпада, як Ён казаў: Іоан хрысьціў вадою, вы-ж будзеце ахрышчаны Духам Сьвятым.

 

І ўзгадаў я слова Госпада, як Ён сказаў: “Ян хрысьціў вадою, а вы будзеце ахрышчаны Духам Сьвятым”.

Калі-ж Бог даў ім дар, роўны як і нам, што ўве́равалі ў Госпада Ісуса Хрыста, хто-ж я такі, каб пярэчыць Богу?

 

Дык калі Бог даў ім такі самы дар, як і нам, што паверылі ў Госпада Ісуса Хрыста, хто ж я такі, каб мог забараняць Богу?»

Пачуўшы-ж гэтае, супакоіліся ды славілі Бога, мовячы: Дык і паганам даў Бог пакаяньне дзеля жыцьця.

 

Пачуўшы ж гэтае, яны супакоіліся і славілі Бога, кажучы: «Можа, і паганам даў Бог навяртаньне дзеля жыцьця».

А вось тыя, што расьцярушыліся пасьля няшчасьця, якое сталася з Сьцяпанам, разыйшліся ажно да Фінікіі і Кіпру й Антыохіі, гаворачы слова адно толькі Жыдом.

 

А тыя, што расьцярушыліся пасьля ўціску, які стаўся з прычыны Стэфана, пайшлі аж да Фінікіі, і Кіпру, і Антыёхіі, нікому не гаворачы слова, адно толькі Юдэям.

Былі-ж некаторыя із іх людзі Кіпрыйскія ды Кірэнэйскія, якія, прыйшоўшы ў Антыохію, прамаўдялі да Грэкаў, абвяшчаючы ім Госпада Ісуса.

 

Былі ж некаторыя з іх мужы Кіпрыйскія і Кірэнэйскія, якія, прыйшоўшы ў Антыёхію, гаварылі да эліністаў, дабравесьцячы Госпада Ісуса.

І рука Гасподня была з імі, і вялікая лічба, уве́раваўшы, навярнулася да Госпада.

 

І была рука Госпадава з імі, і вялікая лічба, паверыўшы, зьвярнулася да Госпада.

І дайшло слова аб іх да вушэй царквы, што ў Ерузаліме; і паслалі Варнаву пайсьці ажно ў Антыохію.

 

А слова пра іх дайшло да вушэй царквы, што ў Ерусаліме, і яны паслалі Барнабу пайсьці аж у Антыёхію.

Ён, прыйшоўшы й пабачыўшы ласку Божую, узрадаваўся ды клікаў усіх, каб пры пастанове сэрца трывалі ў Госпадзе,

 

Ён, прыйшоўшы і ўбачыўшы ласку Божую, узрадаваўся і маліў усіх, каб пры пастанове сэрца трывалі ў Госпадзе,

бо быў чалаве́к добры й поўны Духа Сьвятога ды ве́ры. І значная грамада прыхілілася да Госпада.

 

бо ён быў муж добры і поўны Духа Сьвятога і веры. І значная грамада дадалася да Госпада.

Стуль-жа выйшаў Варнава ў Тарс пашукаць Саўла і, знайшоўшы яго, прывёў у Антыохію.

 

А Барнаба выйшаў у Тарс шукаць Саўла і, знайшоўшы яго, прывёў у Антыёхію.

І сталася, што цэлы год зьбіраліся ў гэтай царкве́ ды навучалі значную грамаду; і вучні ў Антыохіі найперш пачалі называцца Хрысьціянамі.

 

Сталася ж, што яны цэлы год зьбіраліся ў гэтай царкве і навучалі значную грамаду; у Антыёхіі найперш вучняў сталі называць Хрысьціянамі.

У тыя-ж дні з Ерузаліму прыйшлі ў Антыохію Прарокі.

 

У тыя ж дні прыйшлі з Ерусаліму ў Антыёхію прарокі.

І адзін із іх, на ймя Агаў, устаўшы, праз Духа абвясьціў, што на ўсе́нькім сьве́це мае быць вялікі голад; і стаўся ён за ке́сара Кляўдыя.

 

А адзін з іх, на імя Агаў, устаўшы, праз Духа даў знак, што на ўсім сьвеце ма́е быць вялікі голад, які і стаўся за цэзара Кляўдыя.

З вучняў жа, колькі хто мог, пастанавіў кожын із іх паслаць на дапамогу братом, што жылі ў Юдэі.

 

А вучні, кожны паводле магчымасьці сваёй, вызначылі паслаць [дапамогу] брата́м, што жылі ў Юдэі.

І ўчынілі гэта, паслаўшы старшым праз рукі Варнавы і Саўла.

 

І ўчынілі гэта, паслаўшы да старостаў праз рукі Барнабы і Саўла.