Яна 4 разьдзел
Паводле Яна Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Пераклад Чарняўскага 2003
Калі-ж даве́даўся Госпад, што дачуліся фарысэі, што Ісус больш вучняў здабывае і хрысьціць, чым Іоан, —
Калі затым Ісус даведаўся, што фарызеі чулі, што Ісус здабывае больш вучняў і больш хрысціць, чым Ян, —
хоць Сам Ісус ня хрысьціў, але вучні Яго, —
хоць Сам Ісус не хрысціў, але вучні Яго, —
пакінуў Юдэю і пайшоў зноў у Галіле́ю.
дык пакінуў Юдэю і вярнуўся ізноў у Галілею.
Выпадала-ж Яму прахадзіць праз Самарыю.
А выпала Яму ісці праз Самарыю.
І вось, прыходзіць Ён у Самарыйскае ме́ста, званае Сіхар, ля хутара, што даў Якаў сыну свайму Язэпу.
Прыйшоў тады ў самарытанскі горад Сіхар, непадалёк ад паселішча, якое даў Якуб Язэпу, свайму сыну;
Была тамака студня Якава. І Ісус, сто́млены падарожай, се́ў ля студні. Было каля шостае гадзіны.
і была там крыніца Якуба. І Ісус, змучаны дарогай, сядзеў пры крыніцы; было каля шостай гадзіны.
Прыходзіць жанчына з Самарыі зачарпнуць вады. Ісус кажа да яе́: дай Мне́ піць.
У той час прыйшла жанчына з Самарыі браць ваду. Кажа ёй Ісус: «Дай мне напіцца»;
Бо вучні Яго адыйшліся да ме́ста купіць е́жы.
бо вучні Яго пайшлі ў горад, каб купіць ежы.
Жанчына Самаранская кажа Яму: як Ты, Юдэй, просіш піць у мяне́, Самаранкі? Бо Юдэі ня маюць зносін з Самара́намі.
Кажа тады Яму жанчына Самарытанка: «Як жа Ты, Юдэй, просіш вады ў мяне, Самарытанкі?» Бо Юдэі цураюцца Самарытанаў.
Ісус адказаў ёй і сказаў: калі-б ты ве́дала дар Божы, і Хто кажа табе́: дай мне́ піць, то ты сама прасіла-б у Яго, і Ён даў бы табе́ жывое вады.
Адказаў Ісус і сказаў ёй: «Калі б ты ведала дар Божы ды хто ёсць Той, Хто цябе просіць: «Дай мне піць», напэўна, прасіла б Яго, і Ён даў бы табе жывой вады».
Жанчына кажа Яму: Госпадзе! У Цябе́ й зачарпнуць няма чым, а студня глыбокая: адкуль-жа ў Цябе́ вада жывая?
Кажа Яму жанчына: «Госпадзе, не маеш нават чым зачэрпаць, а студня глыбокая; адкуль тады возьмеш жывой вады?
няўжо Ты большы за айца нашага Якава, які Даў нам гэту студню і сам з яе́ піў, і дзе́ці яго, і статак яго?
Ці ж ты большы за бацьку нашага Якуба, які нам даў гэтую студню, з якой сам піў і сыны яго, і скаціна яго?»
Ісус адказаў ёй і сказаў: кожын, хто п’е гэтую ваду, зноў піць захоча;
Адказаў ёй Ісус і сказаў: «Кожны, хто п’е гэтую ваду, зноў смягнуць будзе;
хто ж вып’е вады, якое Я яму дам, не запра́гне ніколі, але вада́, што дам яму, ста́нецца ў ім крыніцаю вады, што ў жыцьцё ве́чнае цячэ.
а хто нап’ецца вады, якую Я яму дам, вечна не будзе смягнуць, але вада, якую Я яму дам, станецца ў ім крыніцай вады, што бруіцца ў жыццё вечнае».
Жанчына кажа Яму: Госпадзе! дай мне́ гэтай вады, каб мне́ ня пра́гнуць і ня прыходзіць сюды чарпаць.
Кажа Яму жанчына: «Госпадзе, дай мне гэтае вады, каб я не адчувала смагі, ды не прыходзіла сюды за вадой».
Кажа ёй Ісус: пайдзі, пакліч мужа твайго і прыйдзі сюды.
Кажа ёй Ісус: «Ідзі, пакліч мужа свайго і прывядзі сюды».
Жанчына адказала і сказала: у мяне́ няма мужа. Ісус кажа ёй: праўду ты сказала, што ў цябе́ няма мужа;
Адказала жанчына і сказала Яму: «Я не маю мужа». Кажа ёй Ісус: «Добра ты сказала: «Я не маю мужа»,
бо ў цябе́ было пяць, і той, якога цяпе́р ма́еш, ня муж табе́; гэта ты праўдзіва сказала.
бо мела ты пяць мужоў, а гэты, якога цяпер маеш, не ёсць твой муж. Гэта ты праўду сказала».
Жанчына кажа Яму: Госпадзе! бачу, што Ты прарок;
Кажа Яму жанчына: «Госпадзе, бачу, што Ты — прарок.
бацькі нашыя пакланяліся на гэтай гарэ, а вы кажаце, што ме́сца, дзе́ павінны пакланяцца — у Ерузаліме.
Бацькі нашы на гэтай гары пакланяліся, а вы кажаце, што ў Ерузаліме месца, дзе належыць пакланяцца».
Ісус кажа ёй: паве́р мне́, што нады́йдзе час, калі не на гарэ гэтай і не ў Ерузаліме будзеце пакланяцца Айцу;
Кажа ёй Ісус: «Павер Мне, жанчына, што надыходзіць час, калі ані на гэтай гары, ані ў Ерузаліме не будзеце пакланяцца Айцу.
вы ня ве́даеце, чаму пакланя́ецеся; бо збаўле́ньне ад Юдэяў.
Вы пакланяецеся таму, чаго не ведаеце; а мы пакланяемся таму, што ведаем, бо ад Юдэяў збаўленне.
Але прыйдзе час, дый ён ужо прыйшоў, калі праўдзівыя паклоньнікі будуць пакланяцца Айцу ў духу і праўдзе, бо гэткіх паклоньнікаў шукае сабе́ Аце́ц.
Але надыходзіць час, ды ўжо надышоў, што праўдзівыя паклоннікі будуць пакланяцца Айцу ў Духу і ў праўдзе, бо і Айцец шукае такіх, што паклоняцца Яму.
Бог ёсьць Дух, і тыя, што пакланяюцца Яму, павінны пакланяцца ў духу і праўдзе.
Бог ёсць Дух, і тыя, што пакланяюцца Яму, павінны пакланяцца ў Духу і ў праўдзе».
Жанчына кажа Яму: ве́даю, што прыйдзе Мэсія (гэта ёсьць Хрыстос), і калі Ён прыйдзе, абве́сьціць нам усё.
Кажа Яму жанчына: «Ведаю, што прыйдзе Месія, значыць Хрыстос; калі Ён прыйдзе, усё нам аб’явіць».
Ісус кажа ёй: гэта Я, што гавару з табою.
Кажа ёй Ісус: «Гэта Я, Той, Які з табою размаўляе».
У гэты час прыйшлі вучні Яго і зьдзівіліся, што Ён гаворыць з жанчынаю, але ніводзін ня спытаўся: чаго Табе́ трэба? ці — аб чым гаворыш з ёю?
Неўзабаве прыйшлі вучні Яго і дзівіліся, што Ён размаўляе з жанчынаю; але ніхто не сказаў: «Пра што пытаеш?» або «Пра што з ёй гаворыш?».
Тады жанчына пакінула вядро сваё і пайшла да ме́ста ды кажа людзям:
Жанчына ж пакінула збанок свой і паспяшыла ў горад, і кажа тым людзям:
пайдзе́це й паглядзе́це чалаве́ка, які сказаў мне́ ўсё, што я рабіла; ці ня Хрыстос гэта?
«Ідзіце і пабачце чалавека, які мне сказаў усё, што я толькі зрабіла; ці гэта не Сам Хрыстос?»
Яны выйшлі з ме́ста і пайшлі да Яго.
Дык выйшлі з горада і пайшлі да Яго.
Тымчасам вучні прасілі Яго, кажучы: Равві! е́ш.
Тым часам вучні прасілі Яго, кажучы: «Раббі, еш».
Ён жа сказаў ім: Я ма́ю страву, якой вы ня ве́даеце.
Але Ён сказаў ім: «Я маю ежу, пра якую вы не ведаеце».
Дзеля гэтага вучні гаварылі між сабою: няўжо-ж не́хта прынёс Яму е́сьці?
Казалі тады вучні між сабой: «Няўжо нехта прынёс Яму есці?»
Ісус кажа ім: Мая страва — тое, каб спаўняць волю Паслаўшага Мяне́ і скончыць дзе́ла Яго.
Кажа ім Ісус: «Мая ежа — каб выконваць волю Таго, Хто паслаў Мяне, і каб скончыць справу Яго.
Ці ня кажаце вы, што яшчэ чатыры ме́сяцы, і прыйдзе жніво́? а Я кажу вам: падыме́це вочы вашыя і паглядзе́це на нівы, як яны пабяле́лі і пасьпе́лі да жніва́.
Ці ж вы не кажаце: «Яшчэ чатыры месяцы, і пачнецца жніво»? Вось, кажу вам: падыміце вочы вашыя і паглядзіце на прасторы, якія яны ўжо белыя да жніва. Ужо
Хто жне́, дастае́ плату і зьбірае плён дзе́ля жыцьця ве́чнага, каб і жне́ц і сяве́ц разам ра́даваліся.
жнец атрымоўвае плату і збірае плод на жыццё вечнае, каб і сейбіт, і жнец разам радаваліся.
Бо ў гэтым ска́зана праўдзіва: адзін се́е, а другі жне́.
І гэтым спраўджваецца слова: адзін сее, а іншы збірае.
Я паслаў вас жаць, над чым вы не працавалі: другія працавалі, а вы прыйшлі на працу іх.
Я паслаў вас жаць тое, над чым вы не працавалі; іншыя працавалі, а вы карыстаецеся працай іх».
І многа Самаранаў з ме́ста гэнага ўве́равалі ў Яго па слову жанчыны, якая сьве́дчыла, што Ён сказаў ёй усё, што рабіла.
І многа Самарытанаў з горада таго паверыла ў Яго дзеля слоў жанчыны, якая сведчыла: «Ён мне сказаў усё, што я толькі зрабіла».
І вось, як прыйшлі да Яго Самаране, то прасілі Яго пабыць у іх, і Ён прабыў там два дні.
І, калі да Яго прыйшлі Самарытаны, прасілі Яго, каб у іх пабыў; дык прабыў там два дні.
І яшчэ больш уве́равала дзе́ля слова Яго,
Ды многа болей уверыла дзеля слоў Яго.
а жанчыне гэтай казалі: ўжо не дзе́ля тваіх гутарак ве́рым, бо самы чулі і даве́даліся, што гэта праўдзівы Збаўца сьве́ту — Хрыстос.
Жанчыне ж казалі: «Ужо не дзеля твайго аповяду верым; але дзеля таго, што пачулі і ведаем, што Ён — сапраўды Збаўца свету».
Цераз два дні выйшаў Ён адтуль і пайшоў у Галіле́ю;
А па двух днях пайшоў адтуль у Галілею;
бо Сам Ісус сьве́дчыў, што прарок ня мае паша́ны ў сваёй бацькаўшчыне.
хоць Сам Ісус сведчыў, што прарок не мае пашаны ў сваёй бацькаўшчыне.
Калі-ж прыйшоў у Галіле́ю, то Галіле́яне прынялі Яго, бо бачылі ўсе, што зрабіў у Ерузаліме ў часе сьвята; яны-ж бо самі хадзілі на сьвята.
Калі затым прыйшоў у Галілею, Галілейцы прынялі Яго, бо бачылі ўсё, што ўчыніў у Ерузаліме ў дзень свята; бо і яны прыходзілі на свята.
І вось Ісус ізноў прыйшоў у Кану Галіле́йскую, дзе́ зрабіў з вады віно. І быў у Капэрнауме не́йкі прыдворны, у якога занядужаў сын.
Ісус ізноў прыйшоў у Кану Галілейскую, дзе зрабіў ваду віном. І быў там нейкі ўрадовец, якога сын хварэў у Кафарнаўме;
Ён, пачуўшы, што Ісус прыйшоў з Юдэі ў Галіле́ю, прыйшоў да Яго і прасіў Яго прыйсьці і аздаравіць сына яго; бо быў кана́ў.
ён, калі пачуў, што Ісус з Юдэі прыйшоў у Галілею, пайшоў да Яго і прасіў, каб прыйшоў і аздаравіў сына яго; а ён ужо канаў.
І сказаў яму Ісус: ня ўве́руеце, калі ня ўбачыце знакоў і цудаў.
Сказаў яму Ісус: «Калі не ўбачыце знакаў і цудаў, не паверыце».
Прыдворны-ж кажа Яму: Госпадзе! прыйдзі, пакуль ня ўмёр сын мой.
Кажа Яму прыдворны: «Госпадзе, прыйдзі перш, чым сын мой памрэ».
Ісус кажа яму: ідзі, сын твой здаровы! Ён паве́рыў слову, якое сказаў яму Ісус, і пайшоў.
Кажа яму Ісус: «Ідзі. Сын твой жыве». Паверыў той чалавек слову, якое яму сказаў Ісус, і пайшоў.
І на дарозе ўжо спаткалі яго слугі яго і сказалі: сын твой здаровы.
А калі быў яшчэ ў дарозе, слугі яго выйшлі насустрач яму, каб сказаць, што сын яго жыве.
Ён спытаўся ў іх: а каторай гадзіне палягчэла яму? Яму сказалі: учора а сёмай гадзіне гара́чка пакінула яго.
Спытаўся іх тады пра пару, у якую яму палягчэла. Дык сказалі яму: «Учора а сёмай гадзіне спынілася ў яго гарачка».
Дык даве́даўся бацька, што ў тую гадзіну, калі Ісус сказаў яму: ідзі, сын твой здаровы. І ўве́раваў сам і ўвесь дом яго.
Дык даведаўся бацька, што гэта быў той час, у які сказаў яму Ісус: «Сын твой жыве», і паверыў ён ды ўвесь дом яго.
Гэта йзноў другі цуд зрабіў Ісус, вярнуўшыся з Юдэі ў Галіле́ю.
І гэты другі знак ўчыніў Ісус, калі прыйшоў з Юдэі ў Галілею.
